Bez Dziada się nie da | Maja Kleczewska

Ale rozumiem, że praca działała leczniczo. Najgorzej chyba siedzieć w domu i nic nie robić. Jak zobaczyłaś cały efekt tych łaskawych, to byłaś zadowolona? No bo chcę cię zapytać o to, że normalnie reżyser pracuje przez ileś tygodni nad efektem, nad spektaklem, potem go widzi, ale tutaj jeszcze wchodzi cały czas ta komponenta rzeczywistości, która przerasta nas wszystkich i spektakl może skręcić w dziwną stronę poprzez kontekst. Czy rzeczywiście udało się dotrzeć do końca z tymi założeniami, tak czy inaczej, plus minus, żeby nie dać przestrzeni Aue, żeby ta opowieść... W drugim akcie jest taka długa scena, kiedy zaczyna się od tego, że Eichmann wydaje takie przyjęcie, mały obiad i elementem tego jest słuchanie Brahmsa.

Tak, wstrząsająca scena. Jest też Himmler, a potem Eichmann mówi o pociągach, o kłopotach z transportem, jak to jest trudno jednak wszystkich Żydów z Europy przywieźć, to ma ciężką pracę po prostu. A potem jesteśmy na Majdanku, a potem jesteśmy w Auschwitz, tak sobie jeździmy po prostu. Nasz bohater odwiedza te miejsca, bo szuka też oszczędności, bo są kłopoty. Himmler oczekuje, że jakoś to wszystko będzie przebiegało sprawniej. Właściwie to jest koszmar. Odczuwałam to jako koszmar, który jest trudno wytrzymać.