Bez Dziada się nie da | Maja Kleczewska

Tak, tak, tak. Nina Batowska i Katia Wasiukowa. One chciały w tym zagrać, miały też taką potrzebę mówienia o cierpieniu i o tym, że właściwie to znowu wracamy do takiej banalności zła, że ci sprawcy to nie są jakieś monstra z kosmici, oni są absolutnie zwykli. Jedzą obiady, przechadzają się, konwersują, słuchają Brahmsa, są mili dla siebie. To jest przerażające, bo to jest taka twarz z łaską, nie wiadomo co zrobić.

Ale rozumiem, że praca działała leczniczo. Najgorzej chyba siedzieć w domu i nic nie robić. Jak zobaczyłaś cały efekt tych łaskawych, to byłaś zadowolona? No bo chcę cię zapytać o to, że normalnie reżyser pracuje przez ileś tygodni nad efektem, nad spektaklem, potem go widzi, ale tutaj jeszcze wchodzi cały czas ta komponenta rzeczywistości, która przerasta nas wszystkich i spektakl może skręcić w dziwną stronę poprzez kontekst. Czy rzeczywiście udało się dotrzeć do końca z tymi założeniami, tak czy inaczej, plus minus, żeby nie dać przestrzeni Aue, żeby ta opowieść... W drugim akcie jest taka długa scena, kiedy zaczyna się od tego, że Eichmann wydaje takie przyjęcie, mały obiad i elementem tego jest słuchanie Brahmsa.