Mentionsy

Zrośnięte tak jak ta tytułowa Chimera, która, jak pamiętamy, jest stworem...

najbardziej eksperymentalnej Bartha, czyli takiej, która zaczyna się gdzieś w połowie lat 60. i trwa do końca lat 70. i wielkim apogeum tej fazy jest powieść Letters, czyli listy, którą łączą różnego rodzaju związki z Chimera.

Ale tak, i Chimera powstała, co też istotne, po trwającym już teraz nie pamiętam ile, ale myślę, że rok czy półtora roku okresie blokady pisarskiej.

No więc Chimera jest takim, powiedzmy, świadectwem wyjścia z blokady pisarskiej.

Dobra, ale to właśnie, czy to nie jest tak, że on pisał letters i zakopał się w nich i napisał Chimera, a potem powrócił do letters po siedmiu latach i w 79 roku je wydał?

No, więc Chimera powstała w dużej mierze z fragmentów projektu, listy, który jakoś się nie udał.

I wiemy zresztą dokładnie, tu znowu wchodząc na moment w taki rejestr plotkarski, wiemy dlaczego tak jest, ponieważ Chimera również jest zakodowaną historią, o tym już w posłowie nie pisałem, ale również jest zakodowaną historią osobistą.

Chimeras daje też relacje z tego wydarzenia w sposób bardzo zakodowany, to są wielopiętrowe jakieś odniesienia, ale ona odtwarza na różne sposoby te relacje starszego mężczyzny, młodszej kobiety.

Jeżeli chodzi o te dodatkowe wątki, może o to, co nie wybrzmiało, to ja bym chciał zwrócić uwagę, zwłaszcza tym, którzy przebrną przez Chimera, mam nadzieję, że takich czytelników będzie dużo, mimo tych trudności, które zarysowaliśmy, tym, którzy będą brnęli przez Bellerophoniadę, która ma wiele momentów trudnych, ale warto brnąć, zwróciłbym uwagę na wątek sztucznej inteligencji, ponieważ barw

No i figurą tego komputera, który karmimy literaturą, jest Chimera sama, potwór tytułowy.

To znaczy, Bartha fascynowało to, że Chimera partycypuje w swoim własnym zniszczeniu.

Więc ta chimera jest takim samonapędzającym się, ale też samospalającym się organizmem.

I ponieważ Chimera jest też między innymi figurą sztucznej inteligencji w tym tekście, no i zanim ona zginie, to jest karmiona przez Poliejdosa właśnie kartkami papieru, jakimiś tam w starożytnej Grecji, kartki papieru zapisane.

I on wrzuca w tę Chimera te kartki papieru, które są jakimiś tam jego powiedzmy pisarskimi próbami.

Więc Chimera to jest tutaj taki potwór, który żywi się literaturą w jakimś sensie.

Taki ten barf jest, no taka jest ta chimera też.