Mentionsy

O wpół do dziewiątej Dorian Gray w dwornie ubrany, z dużym pękiem fiołków parmeńskich w butonierce, wchodził wśród głębokich ukłonów służby do salonu Lady Narborough.

Zebrane może w zbyt wielkim pośpiechu przez Lady Narborough, bardzo mądrą kobietę, o której zwykł wyrażać się Lord Henryk, że jest szczątkiem naprawdę niezwykłej brzydoty.

Zaczął już żałować, że przyszedł, gdy Lady Narborough, spoglądając na wielki zegar z pozłodzonego brązu, błyszczący krzykliwymi liniami na odropowanym w malwową tkaninę gzymsie kominka, zawołała.

Lady Narborough gniewała się, nazywając to obelgą dla biednego Adolfa, który obmyślił menu wyłącznie dla pana.

Podejrzewam, że się zakochał, zawołała Lady Narborough i nie chce się do tego przyznać z obawy, abym nie była zazdrosna.

— Droga Lady Narborough, — rzekł Dorian z uśmiechem, — od całego tygodnia nie byłem zakochany.

— To jedynie dlatego, że przypomina panią, Lady Narborough.

– Owszem, Lady Narborough.

Tak mnie przynajmniej zapewniała Lady Narborough, powiedział Dorian.

Lady Narborough uderzyła go wachlarzem.

— Pani się już nigdy nie ożeni — Lady Narborough wtrącił Lord Henryk.

Narborough nie był doskonałością, zawołała stara lady.

Obawiam się, Lady Narborough, że po tych słowach nie zaprosi mnie już pani na obiad, ale jest to całkowita prawda.

Ale mój drogi, zawołała Lady Narborough, naciągając rękawiczki, niech pan nie mówi, żeś pan już wyczerpał życie.

Wciąż mu to powtarzam, Lady Narborough, odrzekł Lord Henryk skłaniając się.

Czy z podaniem wieku, Lady Narborough?

Nic nie szkodzi, Lady Narborough.

Tylko nie zabawiajcie się zbyt długo polityką i plotkami, zawołała od drzwi Lady Narborough, bo się na pewno posprzeczamy.

Wytłumasz mnie wobec Lady Narborough.

Na kanapie brzoskwiniowego koloru siedziała Lady Narborough, udając, że słucha opowiadania księcia o ostatnim brazylijskim chrabąszczu, którego udało mu się zdobyć do swych zbiorów.

Lady Narborough, wyszeptał.