Mentionsy

Portret Doriana Graya.

Musisz mi wytłumaczyć, dlaczego nie chcesz wystawić portretu Doriana Graya.

Odwróciłem się nieco i po raz pierwszy zobaczyłem Doriana Graya.

Panowałem nad sobą dopóki nie spotkałem Doriana Graya.

Pewnego dnia ukażę światu, czym ono jest i dlatego świat nigdy nie zobaczy mego portretu Doriana Graya.

Póki będę żył, będę pod wpływem osób Doriana Graya.

— Przypominam sobie, gdzie usłyszałem nazwisko Doriana Graya.

Wchodząc, spostrzegli Doriana Graya siedzącego tyłem do nich za pianinem i przewracającego karty z cen leśnych Schumana.

Lord Henryk uśmiechnął się i spojrzał na Doriana Graya.

Wyszedłszy do ogrodu, Lord Henryk ujrzał Doriana Graya z głową wtuloną w olbrzymie pęki kwiecia bzu, namiętnie wchłaniającego mocną woni, jakby to było wino.

Pana Doriana Graya, wuju Jerzy, rzekł Lord Henryk znudzonym głosem.

Taka więc była historia rodziny Doriana Graya.

Tak, spróbuję stać się tym dla Doriana Graya, czym chłopiec ów był nieświadomie dla malującego jego portret artysty.

Dlaczego starasz się wpłynąć na naszego miłego pana Doriana Graya, aby opuścił East End?

Czuł, że oczy Doriana Graya spoczywały na jego ustach, a świadomość, iż pomiędzy słuchaczami znajduje się ten, kogo pragnie oczarować i usilić, podniecała bystrość jego dowcipu i barwność wyobraźni.

że to dzięki potędze jego słów, słów melodyjnych i wypowiedzianych głosem melodyjnym dusza Doriana Graya zwróciła się ku tej białej dziewczynie, aby ugiąć się przed nią w zbożnym podziwie.

Była od Doriana Graya, który donosił, że zaręczył się z Sybillą Vey.

Lord Henryk przeszedł przez pokój i siadając obok Doriana Graya, wziął go za ręce i trzymał je serdecznie.

Okrzyk przerażenia wydał się z warg Doriana Graya, który rzucił się między malarza a parawan.

Patrzył na Doriana Graya w zupełnym osłupieniu.

Wyjątkowe ustępstwo robił zawsze dla Doriana Graya.

Takie było przynajmniej mniemanie Doriana Graya.

Doriana Graya otruła książka.

Poza wszystkim, jakież prawo miał wdzierać się do życia Doriana Graya?

Boże, przecież oglądał twarz Doriana Graya.

Odwrócił się i spojrzał na Doriana Graya.

Gdy wybiła godzina, Campbell odwrócił się i patrząc na Doriana Graya, zauważył, że jego oczy napełniane są łzami.

Toteż pokąsane do krwi wargi Doriana Graya, dopóty powtarzały te przebiegłe słowa o duszy i zmysłach, dopóki nie znalazł w nich pełnego wyrazu dla swego sposobienia w tej chwili oraz zgodnego z rozumem usprawiedliwienia namiętności, które i bez tego byłyby zawładnęły jego umysłem.

Następnie uchwycił Doriana Graya i powlógł go do rogu za łuka.

Księżna odwróciła się i spojrzała na Doriana Graya z dziwnym wyrazem w swych oczach.

Lord Henryk strwogał w oczach, biegł wśród obwisających palm i ujrzał Doriana Graya, leżącego w śmiertelnym omdleniu, twarzą w dół na płytach posadzki.

Sir Geoffrey zmierzył się z broni, ale we wdzięcznym ruchu zwierzęcia było dla Doriana Graya coś tak dziwnie czarującego, że nagle zawołał, nie strzelaj Geoffreyu, pozwól mu żyć.

Pióro wypadło z ręki Doriana Graya i miał uczucie, jak gdyby serce nagle przestało mu bić.

Pana Doriana Graya, jaśnie panie, odparł policjant.