Mentionsy

Święty Jan Paweł II przypominał, że Kościół przyjmuje wkład nauk społecznych i czerpie z nich konkretne wskazania, aby z ich pomocą wypełniać swoją misję nauczania.

Święty Jan Paweł II wzywał, by ze szczerością spojrzeć na czasy, w których dozwalano stosowanie w obronie prawdy metod nacechowanych nietolerancją, a nawet przemocą, aby na nowo odnaleźć ewangeliczną drogę łagodnego głoszenia prawdy, która się nie narzuca.

Święty Jan Paweł II dostrzegał w takim sposobie działania wzór postępowania nauki społecznej Kościoła, wzorcową praktykę, przez którą Kościół wobec przemian historycznych

Dopóty wspólnota chrześcijańska nie będzie mogła zadowolić się abstrakcyjnym głoszeniem pokoju, lecz będzie musiała pozwolić, by Ewangelia osądzała, wychodząc od tych, którzy pozostają na marginesie, te struktury ekonomiczne i polityczne, które, jak przypomniałby Jan Paweł II, mogą stać się prawdziwymi strukturami grzechu.

W dwudziestą rocznicę Populorum Progressio, w encyklice Solicitudo rei socialis, święty Jan Paweł II powraca do rany słabego rozwoju gospodarczego i uznaje niepowodzenie wielu prób przezwyciężenia ekonomicznego opóźnienia ludów ubogich oraz wspierania ich uprzemysłowienia, stwierdzając trwałość, a niekiedy nawet pogłębianie się przepaści między północą a południem świata.

Święty Jan Paweł II podejmuje na nowo przesłanie Piusa XII, wedle którego Kościół może uznać wartość demokracji o tyle, o ile zapewnia ona rzeczywisty udział obywateli,

Święty Jan Paweł II stwierdzał, że pogłębiona wrażliwość na godność ludzkiej osoby i na jej wyjątkowość, a także należny respekt dla decyzji sumienia, stanowi niewątpliwie pozytywny dorobek współczesnej kultury.

O godności tej przysługującej każdej istocie ludzkiej można mówić jako o nieskończonej, jak czynił to święty Jan Paweł II, z dwóch racji.

Jak zaś stwierdził święty Jan Paweł II, powszechna deklaracja praw człowieka ogłoszona przez Organizację Narodów Zjednoczonych 10 grudnia 1948 roku

Święty Jan Paweł II przypominał, że Bóg dał ziemię całemu rodzajowi ludzkiemu, aby utrzymywała wszystkich jego członków, nie wykluczając ani nie wyróżniając nikogo.

Święty Jan Paweł II podjął i pogłębił tę perspektywę, przypominając, że wspólnota polityczna pozostaje w służbie społeczeństwa obywatelskiego, a państwo winno czuwać na dobrem wspólnym, interweniując wtedy, gdy jest to konieczne, ale nie zastępując w sposób trwały odpowiedzialności organizmów pośrednich i rzeczywistości społecznych.

Święty Jan Paweł II mówił o opcji preferencyjnej na rzecz ubogich, która wina kształtować wybory osobiste i społeczne, podczas gdy papież Franciszek piętnował kulturę odrzucenia, rodzącą coraz to nowe formy wykluczenia.

Święty Jan Paweł II mówił w tym sensie o strukturach grzechu, które sprzeciwiają się woli Bożej i domagają się zaangażowania na rzecz nawrócenia osobistego i społecznego.

Potrzebna jest kreatywność zdolna zarządzać nimi jako jednym z dóbr wspólnych lub zbiorowych, w logice współdzielenia, jak sugerował już święty Jan Paweł II w odniesieniu do dóbr zbiorowych.

Ostatecznie rozstrzygającym jest pytanie, na które wskazywał święty Jan Paweł II.

Święty Jan Paweł II rozważał konsekwencje kryzysu wokół zagadnienia prawdy, dochodząc do stwierdzenia.

Problem bezrobocia Święty Jan Paweł II przypominał, że bezrobocie jest poważnym złem, które, zwłaszcza gdy przybiera rozmiary masowe, może stać się prawdziwą klęską społeczną w sposób szczególny wzywającą państwo do odpowiedzialności.