Mentionsy

która ukazuje wartość wspólnej pracy, podejmowanej po to, by uczynić miasto Boże bezpieczniejszym dla powracających wygnańców.

Gaudium et Spes przypomina, zadaniem całego ludu bożego, zwłaszcza pasterzy i teologów,

Jest z pomocą Ducha Świętego wysłuchiwanie, rozważanie i interpretowanie w świetle Słowa Bożego różnych form wypowiedzi naszych czasów, tak aby objawiona prawda mogła być zawsze dokładniej ujmowana, lepiej rozumiana i właściwie jej przedstawiana.

Słowo Boże daje pewne, niezawodne kryteria, aby ukierunkować drogi sprawiedliwości oraz otwierać ścieżki pojednania i pokoju między ludźmi.

Wracając do Słowa Bożego przypomina, iż najprawdziwszą odpowiedzią na miłość serca Jezusowego jest konkretna miłość wobec braci i stwierdza, że nie ma większego czynu, jaki możemy Mu ofiarować, aby miłość odwzajemnić miłością.

Kto w niego wierzy, zostaje włączony w wielkie dzieło odnowy zapoczątkowane przez misterium jego męki, śmierci i zmartwychwstania oraz współdziała w budowaniu Królestwa Bożego, ucząc się przyjmować każdą kobietę i każdego mężczyznę jako siostrę i brata, dzieci jedynego Ojca.

Święty Jan Paweł II mówił w tym sensie o strukturach grzechu, które sprzeciwiają się woli Bożej i domagają się zaangażowania na rzecz nawrócenia osobistego i społecznego.

Papież Franciszek zachęcałby dostrzegać w migrantach nie tylko problem do rozwiązania, lecz żywy obraz ludu Bożego w drodze, osób obdarzonych godnością, zasobami i marzeniami, które mają prawo do bycia traktowanymi z szacunkiem i proszą o możliwość stania się czynną częścią społeczeństw, które je przyjmują.

Dzięki którym relacje między osobami i narodami stawałyby się coraz bardziej zgodne z wymogami Królestwa Bożego.

Wiara zna to, co wykracza poza, co rodzi się z daru Bożego.

W tej perspektywie można lepiej pojąć również wielką intuicję świętego Benedykta z Nursi, który połączył modlitwę i pracę, wskazując codzienną aktywność jako część odpowiedzi osoby na Boże powołanie.

Społeczeństwo, które zapewniałoby pracę jedynie niewielkiej części ludności, narażałoby wielu na stan przymusowej bezczynności, braku odpowiedzialności, codziennych zobowiązań i bodźców, czego skutkiem byłoby zubożenie ludzkie i kulturowe, stojące w sprzeczności z wysokim poziomem rozwoju technicznego.

Jest to wędrówka, która rodzi się z kontemplacji zamysłu Bożego, żyje jednością Kościoła, karmi się Słowem Bożym i Eucharystią, buduje świat w dobru i łączy się w modlitwie z Maryją Panną.

Misterium Syna Bożego, który wkracza w naszą kondycję, opowiada o ruchu przeciwnym.

Przyszłość ludzkości znajduje więc swoje kryterium zdolności przyjęcia tego Bożego sposobu stawania się bliskim, współdźwigania ciężaru świata i przemieniania relacji od wewnątrz.

Duchowość, którą pragnę przekazać, jest duchowością roztropnego budowniczego, który ożywiony nadzieją na Królestwo Boże, angażuje się w budowanie świata w dobru.

W apokalipsie Nowa Jerozolima wstępuje ku nam jako dar dla całego Ludu Bożego, przystrojona jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża.