Mentionsy

Taka postawa dialogu stanowi integralną część powołania Kościoła, ponieważ on, ustanowiony w Chrystusie jakby sakramentem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego, rozpoznaje w historii miejsce, w którym Ewangelia stawia pytania ludzkiemu doświadczeniu i mu towarzyszy.

Budowanie miasta opartego na fundamencie dobra wspólnego domaga się zatem przede wszystkim wznoszenia na skalę relacji z Bogiem.

Jak przypomina Sobór, osoba ludzka jest powołana do komunii z Bogiem i nie może się w pełni odnaleźć inaczej, jak tylko przez szczery dar z siebie samego.

Dlatego papież Franciszek przypomniał, że solidarność przeżywana w całej swej głębi oznacza także zwrócić ubogiemu to, co mu się należy.

Tym samym uczy nas, że sprawiedliwość rodzi się i realizuje w braterstwie, ponieważ sposób, w jaki podchodzimy do najmniejszych i odnosimy się do nich, staje się konkretną miarą naszej relacji z Bogiem i z braćmi.

O tyle z drugiej mądrze jest uznać naszą konstytutywną skończoność, wiedząc, że doświadczenie religijne, a w szczególności wiara chrześcijańska, proponują przeżywanie bez uproszczeń tej ambiwalencji między wielkością a ograniczonością człowieka, odczytywanej w świetle pierwotnej i fundamentalnej relacji z Bogiem.

O cudzie, człowiek jest Bogiem, a ten Bóg-człowiek przechodzi przez wszystkie te stopnie, znosi wszystkie te stany i je uszlachetnia, uświęca, przebóstwia w sobie samym.

Jak napisałem na początku tych rozważań, nasze budowanie musi mieć dziś jako fundament relacje z Bogiem.

Nechemiarz słyszy wołanie zranionego miasta, niesie ten ból w modlitwie, rozeznaje przed Bogiem, prosi o pomoc, otrzymuje pozwolenie, by wyruszyć, organizuje pracę, stawia czoła oporowi wewnętrznemu i zewnętrznemu, a także cegła po cegle odbudowuje wraz z ludem mury Jerozolimy.