ZBYT PIĘKNA BY ŻYĆ

Zresztą Violet, sporo od Erety starsza, odegra później znaczącą rolę w tej historii. Ojciec William był człowiekiem niejednoznacznym. Dziennikarzem, pisarzem, a przy tym też człowiekiem praktycznym, zajmującym się nawet irygacją pól. Był typem wizjonera, który czytał dużo, pisał namiętnie i lubił rozmawiać z ludźmi o tym, jak można by tutaj ulepszyć świat. Czego by się nie chwycił, to od razu starał się być w tym jak najlepszy. I nie musiał się nawet zbyt wiele trudzić, by rzeczywiście mu to wychodziło. Myślę, że można śmiało powiedzieć, że pasję, kreatywność i niezliczone talenty Rita odziedziczyła właśnie po nim.

Pośród tysięcy wieńców i bukietów w oczy rzucała się jedna czerwona róża. Wsunęła ją pod jej dłoń dwunastoletnia dziewczynka. Na bileciku widniał napis Mojej pięknej pani, którą tak bardzo pragnęłam poznać w tym życiu i którą poznam, gdy przyjdzie mój czas. Niech moje życie będzie tak piękne i bezinteresowne jak twoje. Ojciec Barbry uznał ten gest za największy hołd, jaki jego córka mogła otrzymać. Róża oraz oczywiście bilecik zostały pochowane razem z nią. Barbara ośrodziła trzyletniego syna. Opiekę nad nim przejęła jej najbliższa przyjaciółka, Zasu Pitts.

Zasu Pitts nie należała do ludzi z pierwszych stron gazet, znaczy też była aktorką, ale raczej trzymała się z dala od skandali. Była inna niż większość kobiet, które otaczały barwę Lamar. Skromna, spokojna, trochę nieśmiała. Złośliwi mówili również, że była to kobieta o urodzie, która nie budziła zazdrości. Ale przyznam szczerze, że jest to chyba kwestia gustu, bo moim zdaniem, patrząc na zdjęcia pani Piec, to niczego jej tak naprawdę nie brakuje. Może dlatego Barbara tak ją lubiła. W świecie pełnym blichtru i pozorów Zazu była prawdziwa. Poznałeś na początku lat dwudziestych, w czasie gdy Barbara była u szczytu kariery.

Wtedy Barbara mówiła o niej w następujący sposób. Zazu to jedyna kobieta w Hollywood, przy której mogę być sobą. Rozumiały się bez słów. Jedna była ekstrawertyczna, namiętna i porywcza. Druga cicha, zorganizowana i łagodna. Uzupełniały się. Kiedy Barbara zachorowała, to właśnie Zasu odwiedzała ją najczęściej. Przynosiła kwiaty, czytała jej książki, pilnowała, żeby w pokoju było świeże powietrze. Barbara śmiała się, że Zasu jest jak starsza siostra, która zawsze wie wszystko lepiej. Ale w ostatnich tygodniach życia śmiech ucichł. Zasu wiedziała, że z każdym dniem jej przyjaciółka coraz bardziej znika.

Najpierw z ekranów, potem z gazet, później z towarzystwa, aż w końcu z samego świata. I wtedy Barbara poprosiła ją o coś, czego Zazu nigdy nie zapomniała. Żeby po jej śmierci zaopiekowała się jej synem. Kiedy nadeszła wiadomość o śmierci Barbry, Zazu nie była w stanie przyjść do kaplicy. Nie chciała, żeby ktokolwiek widział, jak płacze. Przez następne dni zajęła się wszystkim, co trzeba było zrobić. Ale w ciszy, metodycznie, z tym samym spokojem, który zawsze ją tak wyróżniał, który tak przyciągnął Barbrę. Odebrała chłopca, którego Barbara nazywała Sonny i zabrała go do swojego domu.

Wiedziała, że w rzeczywistości jest to biologiczny syn Barbry, chyba jako jedna z nielicznych. Sonny dorastał w ciepłej, pełnej troski rodzinie, pod opieką Zazu i jej męża, Toma Galeriego. Zazu nigdy nie mówiła o Bar przez źle. Czasem tylko, gdy ktoś wspominał dziewczynę, która była zbyt piękna, odpowiadała cicho. Była też zbyt dobra. Tylko nikt wtedy nie umiał tego dostrzec. Po śmierci Barbara stała się legendą. Jej nazwisko nie zniknęło. Przeciwnie, zaczęło żyć własnym życiem. W 1960 roku na Alei Sław w Hollywood zmurowano gwiazdę z jej imieniem. Wtedy już nikt nie pamiętał wszystkich jej mężów, skandali, ani tych wieczorów, kiedy mówiła, że śpi tylko po dwie godziny na dobę.