ZBYT PIĘKNA BY ŻYĆ

Od kryształowych żerendoli odbijają się dźwięki wykrywane przez orkiestrę Paula Whitemana. Na parkiecie pomiędzy kolorowymi postaciami najjaśniej świecą brązowe oczy, które połyskują spod walujących włosów. Barbara Lamar, a właściwie to Rita Dale Watson, skupia na sobie spojrzenia. Zarówno te męskie, pełne pożądania, jak i kobiece, w których czai się cień zazdrości. Trudno sobie wyobrazić, by na tej zjawiskowo pięknej twarzy kiedykolwiek miała odbić się śmierć. A jednak dzieje się to wcześniej niż ktokolwiek mógłby założyć. W styczniowej nocy 1926 roku czerwone usta zastygają w martwym bezruchu.

Barbara otworzyła drzwi i, jak później wspominał sam Jack, zanim zdążył się przywitać, usłyszał słowa, które zmieniły jego życie. Dziś wieczorem się żenisz. To nie była propozycja. To był rozkaz. Oczywiście taki z przymrużeniem oka, zawadiacki, bo nikt mu lufy do schroni nie przykładał. Jack nawet nie próbował protestować. Później, po latach, skomentował tę sytuację w następujący sposób. Byłem szaleńczo w niej zakochany. Nie mogłem się skupić na niczym innym. Jeśli Barbara powiedziała, że mam się z nią ożenić, to znaczy, że miałem się z nią ożenić. Tego samego wieczoru pojechali do Ventury. Ślub odbył się w domu pastora, w obecności matki i brata Barbry oraz jej przyjaciela, reżysera Paula Berna, który został drużbą pana młodego.

Paul Bern jest też tutaj dość istotną postacią i sam ma na koncie dosyć tragiczną historię, którą kiedyś obiecałam, że wam opowiem i na pewno to zrobię. I jest tam więcej wątków kryminalnych niż w historii Barbry Lamar. Ale też uprzedzając tutaj wszystkie pytania, to nie. Paula i Barbrę nie łączył żaden romans. To była czysta przyjaźń. Zresztą Paul był znany w środowisku jako osoba nieco akcentryczna, ale o naprawdę gołębim sercu. Wspólne życie Barbary i Jacka zaczęło się jak bajka. Hollywood kochało takie historie. Piękna gwiazda i przystojny aktor. Świeże uczucie, uśmiech, no i zdjęcia na czerwonych dywanach.