ZBYT PIĘKNA BY ŻYĆ

Pan Lutel znał mnie już od dłuższego czasu. Chciał mnie poślubić. Podążał za mną z miejsca na miejsce, gdziekolwiek by mnie rodzice nie zabrali. Pewnego dnia byłam na przejażdżce konnej, kiedy zjawił się na drodze, siedząc za kierownicą swojego auta. Zatrzymaliśmy się, by porozmawiać, a on ściągnął mnie z konia, wciągnął do samochodu i odjechał jak jakiś szaleniec w stronę meksykańskiej granicy. Powiedział, że jest naprawdę zdeterminowany, by mnie poślubić, a ten dzień w końcu nadszedł. Pomyślałam sobie, że mogę z tego wyciągnąć najwięcej, jak się da. Poza tym to całkiem miłe mieć przy sobie mężczyznę, który był aż tak zdesperowany, by cię zdobyć.

Ale pod tą fasadą szybko pojawiły się rysy. No cóż, jak widać, historia lubi się powtarzać. Jack był zazdrosny. I nie to, że był zazdrosny o innych mężczyzn, bo absolutnie nie o to tutaj chodziło. On nie potrafił odnaleźć się w cieniu kobiety, która miała wszystko, a jej gwiazda świeciła jaśniej niż jego. Ich rozmowy stawały się coraz bardziej chłodne, napięte i pełne niedopowiedzeń. Rok później żyli już osobno. Jak po latach Jack podsumował ich związek, ona była jak płomień, nikt nie potrafił jej zatrzymać. a ja próbowałem za długo stać się zbyt bliską. Może z braku czasu, a może z poczucia, że żadne formalności nie mają już znaczenia, ani Barbara, ani Jack nie złożyli pozwu rozwodowego.

Pośród tysięcy wieńców i bukietów w oczy rzucała się jedna czerwona róża. Wsunęła ją pod jej dłoń dwunastoletnia dziewczynka. Na bileciku widniał napis Mojej pięknej pani, którą tak bardzo pragnęłam poznać w tym życiu i którą poznam, gdy przyjdzie mój czas. Niech moje życie będzie tak piękne i bezinteresowne jak twoje. Ojciec Barbry uznał ten gest za największy hołd, jaki jego córka mogła otrzymać. Róża oraz oczywiście bilecik zostały pochowane razem z nią. Barbara ośrodziła trzyletniego syna. Opiekę nad nim przejęła jej najbliższa przyjaciółka, Zasu Pitts.

Zasu Pitts nie należała do ludzi z pierwszych stron gazet, znaczy też była aktorką, ale raczej trzymała się z dala od skandali. Była inna niż większość kobiet, które otaczały barwę Lamar. Skromna, spokojna, trochę nieśmiała. Złośliwi mówili również, że była to kobieta o urodzie, która nie budziła zazdrości. Ale przyznam szczerze, że jest to chyba kwestia gustu, bo moim zdaniem, patrząc na zdjęcia pani Piec, to niczego jej tak naprawdę nie brakuje. Może dlatego Barbara tak ją lubiła. W świecie pełnym blichtru i pozorów Zazu była prawdziwa. Poznałeś na początku lat dwudziestych, w czasie gdy Barbara była u szczytu kariery.

Wtedy Barbara mówiła o niej w następujący sposób. Zazu to jedyna kobieta w Hollywood, przy której mogę być sobą. Rozumiały się bez słów. Jedna była ekstrawertyczna, namiętna i porywcza. Druga cicha, zorganizowana i łagodna. Uzupełniały się. Kiedy Barbara zachorowała, to właśnie Zasu odwiedzała ją najczęściej. Przynosiła kwiaty, czytała jej książki, pilnowała, żeby w pokoju było świeże powietrze. Barbara śmiała się, że Zasu jest jak starsza siostra, która zawsze wie wszystko lepiej. Ale w ostatnich tygodniach życia śmiech ucichł. Zasu wiedziała, że z każdym dniem jej przyjaciółka coraz bardziej znika.

Jestem Wam dziewczyny ogromnie wdzięczna. Zwłaszcza, że przez te wszystkie różne wydarzenia związane z przeprowadzką nie miałam ostatnio czasu, by móc pracować. Ale nadrobię, obiecuję. Dziękuję też za wszystkie super podziękowania, które pojawiły się pod ostatnim filmem, bo przyznam się szczerze, że nie spodziewałam się aż tak dobrego przyjęcia materiału o upiorach z Celejowa. Ale oczywiście cieszę się, że Wam się podobało. I już teraz zapraszam na kolejny odcinek, który mam nadzieję pojawi się już niedługo. Trzymajcie się ciepło i do usłyszenia. Pa! muzyka muzyka muzyka