Adam O.S.T.R Ostrowski: Nie sprzedam dupy, nie zrobię piosenki pod algorytmy

Podkreślam tutaj polskich, bo Wieniawski jest tutaj u nas bardzo mocno lokalnie, tak na świat troszeczkę mniej, ale Paganini na przykład lub oczywiście kompozytorzy rosyjscy, sowieccy, tak jak Tchaikowski. Który, no dla mnie koncert na skrzypce Czajkowskiego jest to tak samo koncert fortepianowy Czajkowskiego, no to są arcydzieła, to są niesamowite utwory, przy których człowiek, nawet jak teraz tobie o tym mówię, to mam dreszcze, to jest coś co, wiesz, u mnie cała moja edukacja Znosiła, jakby skupiała się na tym, że moim marzeniem było zagrać ten koncert z orkiestrą i ja mam wrażenie, że jak miałem 19 lat, 20, jak zagrałem go pierwszy raz z orkiestrą, ten koncert Czajkowskiego, to w tym momencie dla mnie już, dla mnie edukacja, ja już mówię, dobra, już jest, jest, już olać to, nie?

Tak naprawdę nie wiadomo, który był lepszy, czy syn, czy ojciec, ale I są wykonania poszczególnych utworów, jak właśnie tego koncertu Czajkowskiego, bo wiadomo, że każdy z tych skrzypków ma swoje nagranie tego koncertu, które są po prostu legendarne i które uchodzą za, o, tak się powinno ten koncert grać. Tylko ty wchodząc na scenę skrzypków, musisz coś wnieść. I tutaj dam przykład takiego pianisty Pogorewicz, który w 1986, to było chyba, na konkursie Chopinowskim odpadł w drugim etapie, wyszedł ubrany na biało, z fryzurem jak Chopin I zagrał miniatury fortepianowe Chopina, Mazurki i tam Polonezy i tam inne w taki sposób, jaki nikt nie grał wcześniej. I teraz...