TOMASZ SMOKOWSKI: NIE CHCĘ TAŃCZYĆ NA RURZE, TO NIE MÓJ ŚWIAT

To wtedy siedział Mati, Michał i taki dwugodzinny live był robiony, tak. Spoko, a ze stanem kiedy ostatni raz, nie z bandą prawników, nie wojując go o takowiesz? Nie, w ogóle nawet z bandą prawników nigdy nie było takiej potrzeby, ani nigdy takiego sensu. A kawę ostatni raz nie pamiętasz? Nie. A usiądziesz? Słuchaj, no... Boże, i bym usiadł, tylko po co? Chyba jesteśmy z dwóch innych światów. Stanom mnie chyba nie poważa za bardzo jako człowieka. Ale ma prawo, posłuchaj. Ja też inaczej na niego nie mam... Złość mi cała minęła, bo miałem do niego żal, bo robił coś z takim... Tak jak mówię, z wyrachowaniem chciał nas...

Co, nie wiedziałeś, że tak będzie, że tak jest, że trzeba zapłacić sędziemu? Tomek, byłeś w środku. Byłem, ale poczekaj. Na pewno widziałem, że jeden mecz jest ustawiony i że to był krzywy mecz. I żeśmy o tym mówili na antenie. To był finał Pucharu Polski, Amiga, Wronki, Aluminium, Konin. To był gruby wał. Ile tam było? 5-3. I to był gruby wał. Ale wiesz co, dzisiaj... To tak jak mam pewne podejrzenia, ale tylko podejrzenia, i znowu nie mogę ich powiedzieć głośno, że, wracając do sprawy Polskiego Związku Narciarskiego, że Radosław Piesiewicz, prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego, bo to jest ta druga aferka, nie wspiera narciarza Michała Jasiczka, żeby pojechał na Igrzyska Olimpijskie bezinteresownie.

Myślisz, że ojciec Jasiczka i jego świta jest w stanie kiedykolwiek w czymkolwiek pomóc panu Piesiewiczowi? To sugerujesz? Mogę sugerować różne rzeczy, mogę sobie wyobrazić. A my możemy rozmawiać tutaj. Ale wiesz, na co się narażam? Narażam się na proces za moment. I to samo dotyczyło wtedy piłki nożnej, bo ja nie mam dowodów. Rozumiesz, do czego zmierzam? Ja wiem tylko tyle. Radosław Piesiewicz, na ile go znam, a myślę, że go znam dobrze i myślę, że kibice też go znają dobrze, niczego w życiu nie zrobił bezinteresownie. Stawanie za Michałem Jasiczkiem, który wedle... Akurat tutaj broni działaczy Polskiego Związku Narciarskiego, zauważ. Bo to nie oni wskazali Jasiczka, tylko oni wskazali tego drugiego.

Po nim wszystko spływa. Ja mówię, panie prezesie, ojciec, ojcze, łubu-dubu, łubu-dubu, cieszę się, że pan ten medal nam wreszcie zdobył. To nie ja, to zawodniczka, ale tak, ale pan też tam dołożył swoją cegiełkę, no. I taka rozmowa, jak Boga kocham. Na końcu mu powiedziałem, a naszym gościem był łobodobo prezes klubu Tęcza. A wiesz, jaka była jego reakcja? Uśmiechnął. Zajebista. Nie, nie, nie. Jaka tęcza? Jaka tęcza? Tylko nie tęcza. Bo wiesz, co on z kolei mu zagrało? Tęcza, rozumiesz? Tęcza. Jemu się to skojarzyło. Marsz i tężowa flaga. On nie zrozumiał, że to z misia. Wracam do Jasiczka. Czy ty uważasz, że prezes Piesiewicz, który się lubi przykleić do każdego sukcesu polskiego sportowca, walczyłby o Michała Jasiczka, który z całym szacunkiem, fajnie no, startuje sobie, startuje za pieniądze taty, jeździ...