TOMASZ SMOKOWSKI: NIE CHCĘ TAŃCZYĆ NA RURZE, TO NIE MÓJ ŚWIAT

Panie Rafale, dlaczego Pan nigdy nie odniósł się do moich słów? Dlaczego Pan tak bardzo schodzi z linii strzału? Radosław Piesiewicz, na ile go znam, a myślę, że go znam dobrze i myślę, że kibice też go znają dobrze, Niczego w życiu nie zrobił bezinteresownie. A przyjmiesz mnie do pracy? Bo ja po tym podcaście współorganizował turnieje, prawda? No i on jest, rozumiesz, teflonowy. Po nim wszystko spływa. Może być Hiszpania, może być zarabianie pieniędzy, a tak i tak, no coś takiego w sobie masz, co... Że muszę działać. Ja jestem walczak jednak. I to trochę wtedy podjąłem walkę na zasadzie, nie odejdę na twoich zasadach. Odejdę na swoich zasadach. W cieniu sportu zaprasza Łukasz Kadziewicz. Dzień dobry Państwu. Kolejny odcinek podcastu W cieniu sportu. Bardzo się cieszę moim gościem Tomek Smokowski.

Dzień dobry. Nie mogę się do tego przyzwyczaić. Teraz musisz zapytać do czego? Wolę pauzę, a ty wejdziesz sam, bo to nie jest koniec entré, no ale... Ja wiem, ale już ci zburzyłem program. Ja mogę się przyzwyczaić do tego, że to ty, sportowiec krwi i kości, zadajesz mnie, dziennikarzu, nie pytania. Może się jednak zamienimy. Ale to cię boli? Nie, ale takie... Nie jest to dla mnie naturalna sytuacja, nic mnie nie boli. Czasy się zmieniły, co? Kiedyś to było nie do pomyślenia, żeby sport... Ale tak szczerze. No tak, no wyobraź sobie 20 lat temu i że Łukasz Kadziewicz z tymi swoimi długimi włoskami i ze sznurówką Janka Tomaszewskiego we włosach będzie zadawał pytania Smokowskiemu.

Żeby pojawili się znani lubiani, grający lub nie grający. Ale wolimy, żeby grający. Ale wolimy, żeby grający. Chyba, że Kadziewicz nie grający, bo wtedy służy za mięso armatnie. Znakomicie, takich też chcemy. Ja wam to pokażę później, gdzie skończyłem. Nie, Kadziu robił duże postępy. Zrobił duże postępy. Zosiu. I Zosia Piórkowska razem z nim. Zosia sięga mu do pasa i to jest fantastyczna para. I od samego początku mieliśmy okazję. Czy będziesz mógł tutaj... My nie jesteśmy na żywo. Nie. A chcesz potem wrzucić coś tutaj, jak ja ci podrzucę zdjęcie wasze słynne? No pewnie. No to tutaj uwaga. W tym momencie pojawia się najsłynniejsze zdjęcie propagujące mój turniej z osiską. Każdy może. Wiesz które? Wiesz które to zdjęcie? Wiesz które? No, to jest to zdjęcie. O! I właśnie je widzicie.

To jest najlepsze zdjęcie, które mi się kiedykolwiek udało zrobić na padlu. To jest Zosia Piórkowska, jedna z najlepszych padlistek w Polsce. I Łukasz Kadziewicz, wtedy jeden z najsłabszych padlistów w Polsce, za to mający pewnego rodzaju warunki wzrostowe. Nie pozwolę ci. Dobrze. Kropka. Poczekaj, będziemy wracali. Nawet nie doszedłem do połowy. Wiesz, że to jest ta, wiesz, twoja przewaga nade mną, że mógłbyś ten podcast poprowadzić sam i ja byłbym zbędny, ale ja mam dosłownie pięć punktów, które chcę omówić. One są rozpisane, bo od kilku tygodni, od kilku miesięcy miałem świadomość, że robię coś źle. Źle robię podcast.

Będzie miało to zyliony oglądalności. Jasne. Czy to oznacza, czy to definiuje tamtych ludzi, że oni są bardziej wartościowi ode mnie, bo ty się kliknąłeś w liczbie 30 tysięcy, a oni w liczbie 300 tysięcy albo 3 milionów? Nie, to nie mówi nic o tobie, ani o mnie. Jeżeli Kadziewicz obejrzał się w 20 tysiącach, a tamten się obejrzał w 500 tysiącach, czy to sprawia, że tamten człowiek jest lepszy od ciebie? Nie, ale wielu gości do mnie przychodzi i zadaje mi pytanie, czy nie chciałbyś robić tych samych materiałów, gdybyś klikał na poziomie 100, 150, 200, 250 tysięcy. Ale ja mówię, wiesz co, ten materiał się kliknął na poziomie 2 czy 20 tysięcy. I nieklikalność mnie definiuje, ale za wkład merytoryczny odpowiadam ja i to jestem ja.