ZNIKNIĘCIA & 13 DNI DO WAKACJI (2025) - recenzja Tomasza Raczka

Co do ojca pana Bartosza to nic nie wiem, więc ten element w następującej za chwilę analizie nie będzie miał żadnego znaczenia. Zacznijmy od Zniknięć, filmu, o którym pisze się i mówi dużo już od dłuższego czasu, bo zanim on powstał, to już rozegrała się bitwa o ten scenariusz. Podobno wydał się on producentom tak dobry, że postanowili za wszelką cenę go mieć. No i walczyli tam i Universal, i New Line Pictures, i Netflix. Zdaje się, że za prawa do filmu najwięcej chciał dać Netflix. Ale jednak twórcy, przede wszystkim Zach Kreger, zdecydował się na ofertę New Line Cinema z dwóch powodów.

Po pierwsze dlatego, że zależało mu bardzo, aby film trafił nie do streamingu, a do kin. Do streamingu później trafi, jak wiadomo, ale żeby najpierw mógł przejść przez kina i skonfrontować się z kinową widownią. No a po drugie uwierzył w to, że New Line Cinema ma doświadczenie jeśli idzie o dystrybucję filmów i wprowadzanie na rynek filmów z gatunku horroru, więc nie zawiedzie. I chyba miał rację. Bo rzeczywiście film został wprowadzony z pompą, odniósł duży sukces i u publiczności i u krytyków, także w Polsce. Ma bardzo wysokie średnie ocen zarówno pierwszych jak i drugich. Czym tak się zachwycili panowie w New Line Cinema, że postanowili Zachowi Kregerowi, już istniejącemu w biznesie filmowym,

Ostatecznie film trafił firmowany przez New Line Cinema do kin amerykańskich, gdzie stał się najlepiej oglądanym filmem tygodnia. W tygodniu, w którym miał swoją premierę trafił także do polskich kin, gdzie ma bardzo wysokie oceny. I trochę się temu nie dziwię, ponieważ film jest zrobiony po prostu bardzo dokładnie, bardzo precyzyjnie, z dużą uważnością poświęconą aktorstwu. Tu jest aktorstwo naprawdę bardzo dobre, bo i Josh Brolin, i Julia Garner, jeśli mówimy o tych głównych rolach, wywiązują się absolutnie bardzo dobrze. Zresztą Josh Brolin jest współproducentem tego filmu.