ZNIKNIĘCIA & 13 DNI DO WAKACJI (2025) - recenzja Tomasza Raczka

Za pomocą zbiegu różnych przypadków udało mi się zostać rok w Anglii i dostać urlop dziekański na studiach w intencji zebrania materiału do pracy magisterskiej. Byłem wtedy dzięki poznaniu Leslie'ego Michela, czyli człowieka, od którego zaczęła się historia telewizji, a ja właśnie o mówieniu w telewizji pisałem pracę magisterską u Krzysztofa Teodora Teplica. No więc z nim nawiązałem kontakt, z Teplicem też, ale z Leslie Michelem. I on mi umożliwił odbywanie praktyk w studiach BBC, w studiach ITV. Uczyłem się mówienia w telewizji na dobrych brytyjskich wzorcach.

Słuchaj ptaszeczku. Ona zawsze mówiła do mnie ptaszeczku. Nawet nie wiem czy nadal nie myśli o mnie per ptaszeczku. Więc słuchaj ptaszeczku. Ja wiem, że ty byłeś w BBC. Ja wiem, że ty wszystko widziałeś i nauczyłeś się, jak oni tam robią programy. Więc jeżeli chcesz robić programy w polskiej telewizji, to zapomnij o wszystkim, co widziałeś w BBC, bo inaczej nic z tego nie będzie. Ja się wtedy żachnąłem, że jak to, nie po to się uczyłem, nie po to to wszystko poznawałem, żeby teraz zapomnieć, bo ja chcę właśnie profesjonalnie działać tak, jak to powinno być robione. Potem załamałem się i zrozumiałem, że inaczej się nie da, więc wykonałem polecenie Niny.

I tak samo jest z tym, Nie da się przenieść BBC do studia telewizji polskiej i nie da się przenieść horroru amerykańskiego do polskiego kina. To jest po prostu błąd w myśleniu i błąd w sztuce. Trzeba to wymyślić po swojemu. Po polsku, warsztatowo jak najlepiej, ale bez zapatrzenia w inne wzorce i bez cytowania, bez kombinowania, że jeśli tam się to sprawdziło, to u nas też się sprawdzi. Nie. Z reżyserów polskich, którzy zrobili światową karierę, To byli Andrzej Wajda, to był Krzysztof Kieślowski, to był Paweł Pawlikowski.