WERSJA JUDASZA (2025) | recenzja Tomasza Raczka
Moja ocena: 4/10
Tymczasem tych emocji nie widzę, a obok Mesfaldowskiego na plakacie jest nazwisko Tomasza Kota, a obok nich są nazwiska Ruperta Everetta w roli Kajfasza, Johna Savage'a w roli Józefa. Ten, którego dobrze pamiętamy z filmu Her, ten sam aktor. I jest Abel Ferrara, sławny w roli Heroda, no aż się pieni od znanych nazwisk i od powodów, żeby zwrócić uwagę na wersję Judasza. Dlaczego ten polsko-włoski, czy raczej włosko-polski, czy raczej włoski elementem polskim produkcyjnie włączonym w całość film w reżyserii i według scenariusza Giulio Baze znanej postaci w kinie włoskim, bo to nie tylko reżyser,
Wierzącym chrześcijanom dobrze czy źle? Czy zrobił to przeciwko Jezusowi czy na jego prośbę? Czy nie jest tak, że nie byłoby chrześcijaństwa, gdyby Judas nie wydał Jezusa na mękę? Czyli był to warunek sine qua non, żeby mogło dojść do męki, do ukrzyżowania, do całej tej historii, która stała się potem fundamentem chrześcijaństwa. Z takiego logicznego, intelektualnego, a nawet filozoficznego punktu widzenia nic nie jest tutaj oczywiste. No i tego się właśnie złapał Giulio Baze. Wtedy, kiedy była pandemia.
I do dzisiaj nie da się chrześcijaństwa od antysemityzmu oddzielić. Choć wielu głosi i mówi, że tak już się dzieje i że tego chce. Ale... To nie wzięło się znikąd. Wersja Judasza trochę o tym przypomina, choć film nie pokazuje Judasza jako osoby wymyślonej. On pokazuje jego historię jako historię domyślaną, domyśloną. To znaczy, Giulio Base dopowiedział historię prowadząc życie Judasza od dziecka z wielkimi szczegółami co się działo na początku. Tu musiał trochę pofolgować fantazji.
W ten sposób Judasz trafił do Jezusa. Tak wygląda ta historia opowiedziana w pierwszej części filmu WERSJA JUDASZA i muszę Państwu powiedzieć, że to jest ta najciekawsza historia i najciekawszy fragment filmu. Bo sceny rozgrywające się w tym starym, starożytnym domu publicznym są rzeczywiście niezwykle przekonująco i pobudzająco wyobraźnie zrealizowane. Tu muszę dodać, że film Giulio Baze jest zrealizowany bardzo dziwnie. Bo to są proszę Państwa żywe obrazy.
Ale tam właśnie jest miejsce na gesty, na takie też okrutne gesty, na gesty, które zostają w pamięci. No i teraz, ile w tym jest miejsca na sztukę? Ile w tej opowieści Giulio Base, który postanowił opowiedzieć nam Ewangelię Judasza, tę odkrytą w 1978 roku jako apokryf, ale pochodzący z bardzo, bardzo dawnych lat, I prezentujący alternatywną wizję tego, czemu służyła zdrada i czemu służyło męczeństwo. I że on niejako, Judasz, wynika z tej Ewangelii, poświęcił się dla wszystkich chrześcijan po to, żeby mogło się dokonać to, co dokonać się musiało.
Postawił się tutaj, i tak nam prezentuje Giulio Baze, Judasza jako pewien rodzaj alter ego Jezusa, że oni w zasadzie są prawie że takimi dwiema częściami jednej koncepcji i jeden bez drugiego nie może istnieć. No to już jest dla osób głęboko wierzących pewnie bardzo mocne stwierdzenie. W tym filmie jednak jest to powiedziane nie jako kontrowersyjna propozycja, tylko jako coś właściwie oczywistego. I z tego powodu sądziłem, że WERSJA JUDASZA będzie filmem sensacyjnym w Polsce ludzi wierzących, którzy rzucą się na to jak na ostatnie kuszenie Chrystusa Martina z Korsyzy i będą chcieli zobaczyć tę alternatywną wersję Męki Pańskiej i dlaczego do niej doszło.
A tu... Jakoś nie ma tym jak dotąd zainteresowania, dlatego między innymi postanowiłem Państwu o filmie opowiedzieć. No i jest powód jeden i podstawowy, to taki, że WERSJA JUDASZA w reżyserii Giulio Baze nie jest filmem tej kategorii, tej jakości co OSTATNIE KUSZENIE CHRYSTUSA Martina Scorsese, ani nawet tej co PASJA Mela Gibsona, bo przecież filmów Opowiadających nam tę historię w różnych poetykach, estetykach i w różny sposób naświetlających jej sens i przesłanie, mamy bardzo wiele. Można by się cofać do początków kina i ciągle natykać się na jakieś takie propozycje.
On zresztą się odnosi, bo ten film ma przypisy i w tych przypisach Są odniesienia i do literatury pisanej, i do literatury filmowej. Pier Paolo Pasoliniego, Ewangelia według św. Mateusza, właściwie powinna być najbliższa temu, co dzisiaj robi Giulio Base, ale jednak tamten film sprzed pół wieku był zdecydowanie bardziej nowoczesny i śmiały intelektualnie, niż jednak to, co tutaj widzimy w wersji Judasza. No więc to jest film, który jest czymś więcej niż te filmiki biblijne i pokazujące żywoty święte, które się wyświetla w zakrystiach kościelnych.
Ale to był Pasolini, a tu mamy Giulio Baze. No więc 4 na 10. A jeżeli jeszcze teraz dadzą mi Państwo chwilę, to opowiem o tym filmie, który na mnie największe zrobił wrażenie, opowiadając w sumie tę samą historię. Ale najpierw będzie gorzek, który nas przepuści do części premium. Potem będą trzy łyki wody z miedzianego kubka. Są tacy wśród Państwa, którzy mniej liczą. Ile łyków było?
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Moja ocena: 4/10