IMPERIUM ŚWIATŁA (2023) - recenzja Tomasza Raczka

W kinie jest podobnie, tylko że my nie widzimy tego, co było przed wejściem na plan, ale też jest ten moment przeistoczenia. Ale mówię teraz o planie filmowym. Natomiast kino to jest właśnie jakby taki teatr od tyłu. To jest jakby to wszystko, co w kulisach widzimy. Ja mam okazję obserwować życie kiniarzy, tak się o nich mówi, od lat. Ponieważ od lat dzięki inicjatywie i pomysłowi Moniki Kowalskiej, szefowej kina Helios w Gorzowie Wielkopolskim, ale też szefowej takiego Takiej akcji propagującej dobre, wyrafinowane kino w multiplexach sieci Helios, bo wiedzą Państwo, że te filmy, które się nazywa filmami studyjnymi, artystycznymi, nie zawsze trafiają do multiplexów.

No i właśnie Monika wymyśliła taki cykl, który się nazywa Kino Konesera i który zapewnia dostęp tych filmów nawet do tych mniejszych multiplexów, które mają 3-4 sale tylko i siłą rzeczy wtedy tylko te najbardziej chodliwe filmy są pokazywane. No ale jednak raz w tygodniu jest to Kino Konesera i choćby na jednym seansie można zobaczyć nawet w mniejszych ośrodkach właśnie takie Film mniej komercyjny, mniej reklamowany i skierowany do mniejszej nieco publiczności, poszukującej bardziej wyrafinowanych wrażeń w kinie. Ponieważ stałem się twarzą tego cyklu Kinokonesera już od wielu lat, Jeżdżę po całej Polsce, wszędzie tam bywam, gdzie są multiplexy Heliosa.

No i nie tylko pokazujemy filmy z Moniką, ale po filmie są rozmowy z widzami, które ja prowadzę. I które czasami przeistaczają się w kinoterapię, a na pewno na podstawie których powstała moja książka o sposobie odbierania filmów, która się nazywa Kinopassana, czyli sztuka oglądania filmów. Właśnie w dużej mierze dzięki tym spotkaniom z widzami Zrozumiałem tajemnicę różnorodnego odbioru, te słynne 50%, które jest na ekranie i 50%, które jest w emocjach ludzi, w głowie, w sercu, w psychice widzów, rozgrywa się w inny, różny bardzo sposób, każdy inaczej to odbiera.