IMPERIUM ŚWIATŁA (2023) - recenzja Tomasza Raczka

Już wiem co robić, już wiem czemu to jest poświęcone, już wiem, że się nie zgubię, już wiem, że jestem na swoim miejscu. I tak właśnie myśli Sam Mendes o kinie Empire, o którym zacząłem mówić, bo to jest kino istniejące, jak powiedziałem, w Margate w hrabstwie Kent, aczkolwiek to jest kino po pierwsze nie nazywające się Empire, tylko się nazywa Dreamland, po drugie to jest kino, które zbudowano przy wejściu do parku rozrywki, Po trzecie to jest kino rzeczywiście zabytkowe, bo stworzone w stylu modernizmu w roku 1923 i na tyle piękne i na tyle charakterystyczne architektonicznie dla tamtego czasu, że zostało wpisane na listę zabytków.

Ale to z kolei nie uchroniło kina przed nieodwracalnymi konsekwencjami zmiany stylu oglądania filmów i w 2007 roku zostało zamknięte, zbankrutowało mówiąc krótko. I nie ma już właściwie tego kina Dreamland. To znaczy ono jest. Ono jest puste, ale ponieważ jest wpisane na listę zabytków, to w Anglii jest takie prawo, że w parlamencie dopiero może być wydana zgoda na to, żeby je zniszczyć. Więc tej zgody nie ma. I ten pusty w środku zabytek kinowy stoi cały czas, władze miasta dbają, żeby nie przypominał rudery, więc wygląda tak pięknie jak dawniej, tylko że nie ma w nim życia, tylko że nie ma w nim światła.

I to jest opowieść o kobiecie w średnim wieku, Hillary, która staje się nam bliska, której szarpnięcia nas bolą i której życzymy tak dobrze, tak bardzo chcemy, żeby dała sobie radę w tej szarpaninie, której doświadcza. Myślę, że mogę już Państwu zacząć Chciałbym opowiadać o tym, jak oceniam ten film, ale jeszcze jedną rzecz chciałem Państwu powiedzieć i zwrócić na to uwagę. Jak powiedziałem, ten film rozgrywa się w kinie Empire, czyli Dreamland, zbudowanym w roku 1923.