JAK HORROR Z 2015 ROKU ZNISZCZYŁ NAM PSYCHIKĘ. TZO za klasyk: SOMA

Takie właśnie dylematy filozoficzne, jak problem wagonika, dość dobrze pasują do gry Soma, ponieważ jest to horror survival horror. Nie wiem, czy można ją nazwać survival horrorem, w tym sensie, że mi się to kojarzy z takim właśnie gatunkiem typu Resident Evil, gdzie zbierasz przedmioty... Wyczytałem tak na Wikipedii. Aha, dobra, okej. To znaczy fakt, dosłownie musisz przetrwać i jest to trudne, ale nie masz jakby tych wszystkich mechanizmów, które są dookoła tego. Ja bym to nazwał bardziej horrorem z kradanką. Ja bym w ogóle nie nazywał tego horrorem, tylko thrillerem psychologicznym w klimatach science fiction, ale o tym może jeszcze powiemy. Oczywiście ten element horroru tutaj jest na pierwszym planie i najbardziej kojarzy się z tą grą, dlatego że jest to gra studia Frictional Games, które, no powiedzmy sobie szczerze, nie wiem czy oni zrobili jakąś grę, która nie jest w tym nurcie jakby horroru, chyba nie.

Chyba koncentrują się od samego początku na tym. Jest to oczywiście deweloper najbardziej znany z serii Amnesia. Która stała się znana, pewnie będziemy o tym jeszcze mówić, dlatego że po prostu horrory w pewnym momencie były domeną też youtuberów, streamerów, którzy nagrywają różne rzeczy i ten element grozy zaskakujących, wyskakujących potworów, goniących cię dziwnych maszkar w ciemności dobrze korespondowało z wydawaniem z siebie krzyków i robieniem fajnych klipów viralowych. Natomiast Soma oczywiście jest grą, która jest trochę inna niż Amnezja. Przynajmniej ta Amnezja, mroczny obłęd, w tym sensie, że mam wrażenie, że tak jak każda gra studia Frictional Games ma dużo elementów narracyjnych, tak tutaj ten element jest mocno przerzucony na właśnie narrację, poznawanie historii, budowanie świata i podrzucanie graczowi wątków filozoficzno-psychologicznych do rozkminy.

I w SOMIE bardzo duży udział w tym wszystkim ma sam fakt, że to jest gra. I wydaje mi się, że ta umiejętność właśnie, to umiejętne opowiadanie tej historii wynika Tak, tak, tak, mówicie. Wydaje mi się, zastanawiam się, czy chcemy coś powiedzieć w ogóle o studiu Frictional Games.

I jakby intuicyjnie masz też tak, że trochę nie chcesz, bo chcesz czerpać z tego całą tą frajdę, nie? Też powiedziałbym, że po prostu jest to fajnie zrobione, bo jednak Frictional Games ma umiejętności w tym i w SOM-ie jest... Tych potworów, jakby tych konfrontacji nie jest jakoś bardzo dużo. Ale trochę ich jest i też jest trochę taki patent, że tam oni regularnie starają się zmieniać typ potwora. Tak, tam nie ma raczej, właśnie miałem powiedzieć, że... Każdy ma inne zasady działania trochę. Tak, że tam nie ma, to raczej nie jest taka gra jak właśnie w Residentzie na przykład, że... Tak, że no, zombiaki. Że masz w pewnym momencie jakiś tak typ potwora, że teraz będzie to ten podstawowy zwol, który się pojawia co jakiś czas i on się zachowuje tak i tak.

Brzmi bardzo fajnie. Super Brothers to jest... Bardzo lubię tę grę, ale mam też takie wrażenie za każdym razem, jak sobie o niej przypominam. Przez to, że nigdy nigdzie na nią nie trafiam, to czasem mi się wydaje, że sobie ją wymyśliłem też. To jest prawdziwa gra. Nie powiedzieliśmy o super designie dźwięku w SOM-ie, bo to jest rzecz, która też zapamiętałem. Wyczytałem, że 2000 odgłosów chodzenia nagrali i są takie filmiki, gdzie ekipa Frictional Games siedzi w wodzie i nagrywają odgłosy wody, ale rzeczywiście tam ten design dźwięku na mnie zrobił duże wrażenie, jak w to grałem. Tak jak zastanawialiśmy się, tak jak mówiłeś o tym, że niepokoi cię granie w horrory, to właśnie ten element, jak zdejmiesz słuchawki już w grze, nawet w ogóle w takiej grze jak, nie wiem, Elden Ring, zdejmiesz słuchawki podczas walki i nie słyszysz monumentalności soundtracku, to jesteś w stanie się bardziej zdystansować i spojrzeć na to inaczej.