Sztuka, polityka i poszukiwania postaci literackich [Żulczyk]

Jakby to mnie obraża. To była reakcja na coś, co mnie... Dotknęło osobiście i obraziło, a publicystyka to jest bardziej jakieś chyba wyciąganie z jakiejś syntezy, stawianie jakichś wniosków, a to był bardziej taki odruch obronny. No właśnie, mówiliśmy, wspomnieliśmy o nerwie publicystycznym czy o nerwie felietonistycznym, ale ciekaw jestem twoich nerwów politycznych. Są takie przykłady pisarzy, którzy zaangażowali się politycznie. Mario Vargas Llosa był kandydatem na prezydenta Peru. No ja nie będę nigdy kandydatem, to mogę ci obiecać. Mam taką nadzieję, znaczy głupio składać pod obietnice publiczne, ale nie widzę siebie jako kandydata na jakiekolwiek polityczne stanowisko.

Natomiast zacząłem jakby... Sama sprzedaż książki czy sukces serialu nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia jak to, że jeszcze później, właśnie w tym 20-21 roku, ludzie wciąż oglądali ten serial, żyli tą postacią Daria, tymi memami i cały czas W internecie, przynajmniej z tego co ja widziałem w mediach społecznościowych, zadawali sobie pytania, co będzie dalej? O co chodziło? On wsiadł do tego samolotu? Jakby, czy on doleciał do tej Argentyny? Czy ten Dario to był prawdziwy w ogóle, czy nie? Ja pewnego dnia, właśnie tak w tym covidzie, w tym takim zamknięciu, w tej nudzie, Zdałem sobie sprawę pewnego chyba ranka, nie wiem, pijąc kawę, myjąc zęby i tak dalej, że ja jestem jedyną osobą, która może odpowiedzieć na te pytania. Nikt inny tego nie zrobi, bo to są moi post, są moi bohaterowie, moje postaci, mój świat, wiesz.

Na pewno frajdę mogą odnaleźć czytelnicy. Odsyłam zresztą wszystkich państwa do powieści Kuby. To się cieszę, bo tego nigdy nie wiadomo. Panie i panowie, Jakub Żulczyk, bardzo dziękuję ci za to spotkanie. Program przygotowała Maria Andrzejewska, ja się nazywam Mikołaj Lizut i kłaniam się państwu nisko. Ja się nazywam Jakub Żulczyk, pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie.