Sztuka, polityka i poszukiwania postaci literackich [Żulczyk]

No bo... To nie było jakoś tak bardzo po latach. No, ale pewnie się zmieniłeś też i jakoś oni się zmienili. No ciekaw jestem tego spotkania. Spotykasz Pazinę i Jacka. Ja zacząłem tę książkę drugą pisać właśnie w momencie, kiedy zacząłem się zastanawiać, co z nimi się stało. Co oni dalej robią? I takim bezpośrednim impulsem był COVID. Ja wymyśliłem tę książkę w covidzie, na samym początku covidu. A to było ciekawe dla Ciebie spotkanie z nimi? Bardzo, bardzo. Znaczy zaczęło się w ogóle od takiego pytania, kiedy już wszedł pierwszy lockdown i nagle przyszło mi do głowy, a ci ludzie, którzy w tej pierwszej książce funkcjonowali w tym jakby miejskim Wiesz, kurczę, w ogóle takim habitacie, co oni teraz robią, jak ten habitat po prostu jest nieczynny, ewentualnie, wiesz, tam... To była ta pierwsza rzecz, że... Zatem sama Warszawa fluktuuje, zmienia się, prawda?

No tak, narracja jest Jacka. A tu masz Jacka Apazinę, Jacka serialowego Kubę, do końca chciałbym się tłumaczył z tej różnicy imion, i Jacka Apazinę, no i jest nowy ten bohater Kurtka. Który też jest jeden rozdział, który on opowiada z pierwszej perspektywy. Oni są wszyscy przede wszystkim starsi. Wiesz, minęło siedem lat. Siedem lat to jest kupa czasu. Jak sam wiesz. I siedem lat, zwłaszcza w tym wieku, kiedy są ci bohaterowie, bo oni w pierwszej powieści są koło trzydziestki, a w tej drugiej to są już koło czterdziestki. I oni przebyli... I dla mnie próba odpowiedzi na te pytania. Jaką oni przebyli drogę przez ten czas? Jaka jest naturalna konsekwencja To było dla mnie bardzo w ogóle ciekawe.