Potrafiłem zabijać bez emocji! GROM bez cenzury - Dariusz “DARO” Pollak | Strategiczny Ruch #26

Ukraina, Rosja, wiadomo, tematy bardzo ważne i na czasie. Natomiast chcę zacząć od Twojej służby w GROM-ie. Bo w podcaście u Przemka Górczyka swego czasu powołałeś się na taką książkę o zabijaniu Dave'a Grossmana. I na tej okładce jest napisane, i tu pozwolę sobie przeczytać, 75% żołnierzy II wojny światowej nie strzeliło do człowieka. 2% nie miało z tym żadnego problemu. Ty w Iraku, jako operator jednostki wojskowej GROM, strzelałeś i mówiłeś, że chciałeś trafić, tak cytuję tutaj, za wszelką cenę. Pytanie brzmi, czy jesteś w tych dwóch procentach, którzy zabijali bez emocji, czy może strzelanie cię coś kosztowało, ale nie chcesz o tym mówić. Wiesz co, może zacznijmy od lekkiego sprostowania. W Iraku byłem w 18.

Właśnie nie pamiętam, czy o tych wynagrodzeniach mówisz u Przemka Górczyka, czy u Demitra, chyba u Demitra w podcaście Bez tajemnic. Natomiast to, co powiedziałeś, według mnie jest ciekawe, że zawsze chciałoby się zarabiać więcej. Ja akurat w ostatnim czasie czytałem kilka książek a propos właśnie budowania niezależności finansowej i zarządzania finansami. I takie dwa ciekawe tytuły, które mnie zainteresowały, to był Morgan Housel, on napisał taką książkę, Psychologia pieniędzy. A druga, najnowsza jego, to jest Art of Spending Money, czyli sztuka wydawania pieniędzy w skrócie. I on mówi właśnie o tym, że wiele problemów, jeśli chodzi o zarządzanie finansami, bierze się z tego, że ludzie zawsze chcą zarabiać więcej i nigdy nie potrafią powiedzieć, kiedy jest wystarczająco. I że gdyby zredukować liczbę oczekiwań, to można by wziąć szczęśliwsze życie. Więc to jest trochę w tym klimacie.

Natomiast zastanawia mnie jeszcze a propos właśnie zarządzania oczekiwaniami. Bo w jednej z rozmów w podcaście Przemek Wójtowicz, Snajper Przemek Wójtowicz mówił o tym, że snajperzy, którzy przez długi czas nie mieli do kogo strzelać, no to odczuwali niekiedy taką potrzebę, żeby koniecznie gdzieś postrzać, no bo trenowali, a nie mają, że tak powiem, jak wykonywać swoich obowiązków.

Nie wiem, jak to nazwać. Nie wiem, czy to będzie poprawne politycznie, ale nudzili się, że tak powiem. Czy wy czegoś takiego doświadczaliście w GROM-ie, że czasami po prostu oczekiwaliście na wykonanie jakiejś akcji i, nie wiem, zaczynało wam się jakoś to nudzić i, nie wiem, szukaliście sobie innych rozrywek, żeby jakoś ten czas, że tak powiem, zagospodarować? I jak to wyglądało? Bo właśnie Przemek o tym mówił, że czasami, on nie mówił o swoich doświadczeniach, ale że widział takich snajperów, którzy po prostu się nudzili na akcji i koniecznie chcieli postrzelać. Czy on wspominał o misjach, czy w kraju? Tak, tak, w Afganistanie. Zdarzało się tak, że jednostka specjalna przygotowuje się do jakichś działań. Jeżeli ma tak zwane źródło, czyli ma informację, że ktoś gdzieś tam przebywa, to czeka na konkretne potwierdzenie danego

Dariusz DARO Pollak Strategiczny Ruch To są rzeczy, które są w jakimś stopniu dobre, bo spowodowały, że ja wiedziałem, jaka jest moja reakcja na dane rzeczy, więc jakby tutaj nie chciałbym tego wymazywać z pamięci. Okej, a propos wymiany ognia, to powiedz mi, bo o to też pytałem Przemka Wójtowicza właśnie w podcaście u mnie.