Czym jest modlitwa? (Rozmowy o Katechizmie #1)

Smak Karmelu. Podcast karmelitański. Witajcie. Razem z nowym rokiem rozpoczynamy nową serię naszych podcastów. Trochę podobnie do tej serii wakacyjnej rozmów o modlitwie, kiedy razem z Marcinem przyglądaliśmy się tym różnym najbardziej karmelitańskim wątkom związanym z modlitwą. Tym razem również o modlitwie chcielibyśmy pomówić, ale w ujęciu Katechizmu Kościoła Katolickiego, żeby nie było, że tutaj tylko Karmel i nasi święci mówią wszystko, co jest do powiedzenia, ale chcielibyśmy się właśnie przyjrzeć, co Kościół ma do powiedzenia o modlitwie. Forma będzie o tyle inna, że te odcinki będą trochę dłuższe niż te wakacyjne i będziemy te kolejne odcinki, kolejne rozdziały Katechizmu omawiali w kolejnych miesiącach, więc jeden taki odcinek w miesiącu, a pozostałe bez zmian.

I żadna więź nie jest tu potrzebna, a to ujęcie chrześcijańskie wręcz przeciwnie, mówi, że ta więź jest centralna. Tak, ta rzeczywistość modlitwy zdecydowanie tutaj nie jest przedstawiona jako czwarty równoległy element, ale można powiedzieć jako coś, co spaja I powoduje, że każdy z tych poprzednich działów staje się żywy i można powiedzieć taki pulsujący życiem, że to nie jest jakaś teoria, treści wiary nie są teoretyczne, tylko budują relacje z prawdziwym Bogiem. Podobnie sakramenty i podobnie moralność, która nie wynika tylko z powinności, ale przede wszystkim z tego, że tą relację z Bogiem mamy. No i już na samym początku komentarza do Katechizmu Kościoła Katolickiego wchodzimy w takie karmelitańskie klimaty, dlatego że dla nas modlitwa zawsze się z relacją wiąże, ale również z tym, że nie tylko moją relacją z Bogiem, ale również relacją pomiędzy życiem.

No i właśnie Teresa z tym prostym wzniesieniem serca, prostym spojrzeniem ku niebu jest pokazana jako wzór, jako ta, która dla całego Kościoła jest punktem odniesienia odnośnie modlitwy. Tak. I tymi pierwszymi punktami, czy tym pierwszym sposobem rozumienia modlitwy wydaje mi się, że katechizm Trochę idzie wbrew naszej intuicji i wbrew może takiej intuicji takiej pierwotnej każdego z nas. To znaczy, kiedy byliśmy uczeni jako małe dzieci modlitwy, czy pacierza, czy sprawowania sakramentów, liturgii, uczestniczenia w niej, To wydaje mi się, że taki akcent bardzo często kładziony jest na to, że modlitwa jest, można powiedzieć, moim dziełem.

Bo tą komunię z Jezusem całkowicie zawężam do jakiegoś jednego wymiaru, do tylko kilku czy kilkunastu minut dziennie. I tu jest jeszcze jeden wątek, który wydaje mi się dość intrygujący. To przedostatnie zadanie. Modlitwa jest o tyle chrześcijańska, o ile jest komunią z Chrystusem i rozszerza się w Kościele, który jest Jego ciałem. I tutaj z jednej strony znajdujemy to, co faktycznie znowu U naszych świętych i nie tylko się pojawia, mianowicie skoncentrowanie na Chrystusie. Z drugiej strony jest mowa o tym, że modlitwa jest o tyle chrześcijańska, o ile jest komunią z Chrystusem, nie jest mowa o tym, że modlitwa o tyle w ogóle jest modlitwą czy kontaktem z Bogiem. Mianowicie też tutaj pojawia się pytanie i poniekąd jakiś trop, co z modlitwą osób, które nie nazywają Chrystusa po imieniu, czy nie dotarły do rozpoznania w Nim Zbawiciela i Syna Bożego, a jednak w ten kontakt z Bogiem wchodzą.