Zimowe opowieści. KRÓLOWA ŚNIEGU. Cz 2

Pozwolono jej zostać w pałacu i spędzić przyjemnie czas. Ale Gerda poprosiła, by jej dali tylko wózek z koniem i parę małych trzewiczków, bo chciała jechać znowu w daleki świat, odszukać Kaja. Dostała i buciki, i mówkę. Ubrano ją ślicznie, a kiedy miała odjechać, czekała na nią przed bramą kareta z czystego złota. Herb księcia i księżniczki błyszczał na drzwiczkach jak gwiazda. Stangret, Służba i Forysie, gdyż byli tam także i Forysie, mieli złote korony na głowie. Książę i księżniczka pomagali jej sami wsiąść do karety i życzyli wiele szczęścia. Leśna wrona, która właśnie pobrała się z oswojoną, odprowadziła Gerdę o trzy mile.

Opowiadanie piąte. Mała rozbójniczka. Jechali przez ciemny las, ale kareta błyszczała jak pochodnia. Kłuło to rozbójników w oczy. Nie mogli tego znieść. — Złoto, złoto! — wołali, pchali się naprzód, chwycili konie za uzdy. Zabili małych foresiów, stangreta i służących. I wyciągnęli małą gerdę z karety. – Jest tłusta i śliczna i karmiona orzechami – powiedziała stara rozbójniczka, która miała długą, sterczącą brodę i brwi opadające na oczy. – Jest taka smaczna, jak małe, tłuste jagniątko. To dopiero będzie uczta.