Zimowe opowieści. KRÓLOWA ŚNIEGU. Cz 2

— Leż teraz spokojnie — powiedziała mała rozbójniczka. — Inaczej zagłuję cię nożem. Rano opowiedziała jej Gerda wszystko, co mówiły dzikie gołębie, a mała rozbójniczka słuchała uważnie. Ale potem pokręciła głową i powiedziała. — Właśnie, właśnie. Czy wiesz, gdzie leży Laponia? — spytała Rena. Któż ma lepiej wiedzieć ode mnie? Powiedziało zwierzę, a oczy mu zabłysły. Tam się urodziłem i wyrosłem. Tam skakałem po polach. Słuchaj no, powiedziała mała rozbójniczka do gerdy. Widzisz, że wszyscy nasi mężczyźni już wyszli, ale matka jest jeszcze tutaj i zostanie. Później, rano, pije zawsze z dużej butelki i ucina sobie drzemkę.

– Fiu, fiu! – dźwięczało w powietrzu. Brzmiało to tak, jakby ktoś pluł czerwonym ogniem. – To moja stara zorza północna! – powiedział Ren. – Patrz, jak błyszczy! I potem biegł jeszcze prędzej, coraz dalej, dniem i nocą. Gerda zjadła chleby, szynkę także i już byli w Laponii. Opowiadanie szóste. Laponka i Finka. Zatrzymali się przed małym, bardzo nędznym domkiem. Dach pochylał się aż do ziemi, a drzwi były takie niskie, że mieszkańcy musieli pauzać na czworakach, chcąc wejść lub wyjść.

W domu nie było nikogo prócz starej laponki, która stojąc przy lampie etranowej smażyła rybę. Ren opowiedział całą historię Gerdy, ale najpierw swoją własną, bo uważał, że ta jest o wiele ważniejsza. A Gerda była tak zmarznięta, że nie mogła wcale mówić. — Ach, wy biedacy — powiedziała Laponka — macie jeszcze daleką drogę przed sobą. Musicie przebiec jeszcze przeszło sto mil równiną Finmarku, aż tam, gdzie rozsiadła się Królowa Śniegu i puszcza co wieczór bęgalskie ognie. Napiszę parę słów na wysuszonym dorszu. Nie mam papieru. A chcę napisać do Finki, tam na północy. Ona da wam lepsze wskazówki niż ja.

Kiedy Gerda ogrzała się, najadła się i napiła, Laponka napisała na wysuszonym dorszu parę słów. Kazała Gerdzie dobrze tego pilnować. Przywiązała ją znowu do Rena, który popędził razem z nią. Zabrzmiało wysoko w powietrzu. Przez całą noc płonęła najpiękniejsza niebieska zorza polarna i potem przyjechali do Finnmarku. I zapukali do komina Finki, bo w chacie nie było nawet drzwi wyjściowych. Wewnątrz był tak straszny upał, że Finka sama chodziła prawie zupełnie nago. Była mała i bardzo brudna. Zaraz rozebrała małą Gerdę, zdjęła z niej rękawice i buciki, aby nie było jej za gorąco.

Obok niego stał drugi młody ren o pełnych wymionach. Dał dzieciom ciepłego mleka i ucałował je. Potem reny zaniosły Gerda i Kaja. Najpierw do finki, gdzie ogrzali się w ciepłej izbie i otrzymali wskazówki na drogę powrotną. Potem do laponki, która uszyła im nowe ubrania i przygotowała swoje sanki do drogi. Oba Reny skakały obok sań i dotrzymywały im towarzystwa aż do granicy kraju. Kiełkowała tam pierwsza zieleń. Wtedy pożegnali się z Renem i z Laponką. — Bądźcie zdrowi — powiedzieli wszyscy. Pierwsze małe ptaszki zaczęły ćwierkać, drzewa miały zielone pączki i z lasu wyjechała na wspaniałym koniu, którego Gerda znała, był to jeden z koni zaprzągniętych do złotej karety, dziewczynka w jaskrawo-czerwonej czapeczce na głowie i z pistoletem za pasem.