Rozmowy Inspirujące 17: Grzegorz Turniak

Samobójstwo uważam, że to trzeba robić w sposób wyważony, bo i tak już w tej domenie publicznej mamy tyle naparzanki, że ja osobiście będę starał się tonować i zachęcać ludzi do tego, żeby po prostu tonowali, bo nie to miejsce. Grzegorzu, zakładałeś w Polsce oddział takiego amerykańskiego konceptu, pomysłu networkingowego BNI. Jakbyś mógł powiedzieć, czym się różni ten BNI sprzed 20 lat? 16 od współczesnego. To jest bardzo ciekawe pytanie. Po pierwsze, kiedy ja tu wprowadzałem do Polski średnia grup, bo to są grupy przedsiębiorców, małych przedsiębiorców, które spotykają się raz w tygodniu, wtedy tam od 7.15 do 8.30, do 9.00, to średnia grupa 23 członków.

Ja naprawdę ciężko zakasałem rękawę, żeby do tej średniej dołączyć. I co się okazało? Po dwudziestu paru latach B&I weszło do Azji. I naprawdę ciężka walka Niemcy, Francja, Anglia, Szwecja, Polska, Stany, Kanada, żeby tych dwudziestu trzech, naprawdę słuchaj, jeśli Polska była dwudziestym szóstym krajem w społeczności BNI, naprawdę to nie było łatwo. I tam co rokuśmy siedzieli w tym Long Beach w Kalifornii, w Los Angeles, patrzyli jak te słupki rosną, tam się wszyscy, wiesz, naprawdę ciężka praca. I nagle wesz od Azji. W Wietnamie średnia grup pięćdziesiąt osób. Pięćdziesiąt. Nam wszystkim szczęka opadła. Co się okazało? To są społeczeństwa sieciowe. To są społeczeństwa naprawdę sieciowe. Tamten ryż w pojedynkę się nie robiło, u nas się dwa razy do roku ziemniaki sadziło, zbierało i żniwa i tyle i każdy działał w pojedynkę.

I to jest coś, co dla mnie jest taką moją, można powiedzieć, nową esencją, kwintesencji. Z jednej strony pomagam, to jest struktura, czy w tej mojej grupie BNI, czy wspieram kluby Toastmasters, które jakiś czas temu założyłem, czy do mnie jak ludzie się zgłaszają, czy ta moja grupa na Facebooku, czy na tej, której twoja fundacja może za dużo, nie pomagałem, ale jak byśmy wzięli, ile fundacja istnieje dla twoja, człowiek może. Formalnie? Ja w tym roku raz byłem, pewnie jeszcze raz na rok mnie gdzieś do czegoś wyciągniesz, też uważam, że jak jest 3 miliony Polaków, mieszkańców Warszawy, ja byłem raz na rok, to uważam, że jest nieźle, patrząc na różne moje inaktywności. Dzielenie się, czyli nie bycie egoistą, gdy wszystko do siebie i tylko hedonizm i konsumpcja, tylko szczęście daje to, że człowiek się czymś podzieli, widzi uśmiech na twarzy tych osób.

Mi się pomogło to, o czym żeśmy rozmawiali przed wejściem na antenę, kiedy teraz pomogłeś uchodźcom w ośrodku pod Warszawą, kiedy oni, jak powiedziałeś, ktoś nawet przez parę lat nie wyszedł poza ośrodek, nie był w Warszawie, a jest pod górą Kalwarią. Więc to jest tego typu rzecz, że to uskrzydla, to daje takie poczucie sensu. Czyli ja tak na koniec sprzedam się taką klamrą, zamknąć czasem spłycam, ale spróbuję tak, jeśli komuś się już przejadł hedonizm, to niech spróbuje dobroczynności. To nie tak, to nie tak, to nie tak, może być. Grzegorz, pokolenie Z, ani moje, ani twoje, to nowe pokolenie, które teraz Jeszcze z pięć lat zacznie pierwsze stanowiska kierownicze, myślę, przejmować.