RZ#27 Julia, Juliette, Julie | Podcast kryminalny

6 maja w poniedziałek. W wodach kanału imienia Alberta, notabene nazwanych po królu belgijskim Albercie I, nurkowie nadal szukają poszukiwanej kobiety, aż w końcu znajdują coś, czego być może się już spodziewali, ale na pewno liczyli na inny finał, taki bardziej pozytywny. Ciało zostaje zlokalizowane w wodach rzeki niedaleko od miejsca, gdzie po raz ostatni sygnał z telefonu Julie został zarejestrowany przez jeden z masztów. W trakcie poszukiwań ruch na kanale zostaje wstrzymany. Wcześniej tego dnia na stacji kolejowej w mieście Leuven, oddalonym o około 50 km od Antwerpii, o godzinie 11 rano został przez policję zatrzymany mężczyzna ze zdjęcia. Steve Backelmans, bo tak się nazywa, opowiada, że Julie stawiała opór, kiedy próbowała ją wykorzystać.

Bucklemans nie miał i nadal nie miał dobrych kontaktów ze swoją rodziną. Jedyną osobą, na którą mógł liczyć jest jego wujek Jean-Pierre Bucklemans, który latami wspiera chłopaka i jest mu szczerze szkoda problematycznego członka rodziny. Załatwia mu nawet pracę, ale Steve po ostrej kłótni zostaje z niej wyrzucony. Wujek zaczyna po iluś tam razach rozumieć, że wykorzystywanie Steve'a, opuszczenie go przez własną matkę oraz zły kontakt z ojcem są powodem frustracji Bacalmasa, a on jako postronna osoba nie może z tym za wiele zrobić. W roku 2011 Steve poznaje panią Es i rozpoczynają wspólną relację. Steve wprowadza się do niej, a rok później rodzi im się syn. Po czterech latach kobieta wyrzuca jednak Bucklemansa za drzwi.

Zabiera ze sobą torbę i koszyk kobiety oraz swój plecak, w którym ma koc, który służył mu za przykrycie, gdy rozkładał się do snu na jednej z miejskich ławeczek. Bucklemans idzie do oddalanego o około 5 minut drogi sportowego kompleksu drużyny antwerpskich gigantów. Ubrania Julie lądują na porośniętym trawą z boczu mostu, a resztę Steve przegląda sobie siedząc na ławeczce w pobliżu hali sportowej. Osobiste rzeczy kobiety i koszyk z jej roweru lądują w śmietniku. Steve nie ukrywa się ze swoimi przeszukiwaniami rzeczy, ani nie chowa twarzy. Prawdopodobnie w ogóle nie zwrócił uwagi na kamery, które całą tą sytuację filmowały. Po pozbyciu się rzeczy Bucklemas idzie na przystanek tramwajowy i wyrusza na stację centralną Antwerpen Central.

Kiedy auto znika z widoku, Buckleman idzie za słup. I spycha ciało do wody. Najpierw jednak owija je w folii i obciąża workiem piasku. Chyba właśnie wtedy sen zmarza bakalmansa, więc ten wybiera się na oddalony o niecałe 3 km plac św. Jana, położony w dzielnicy Seathood, gdzie spokojnym synem zasypia na jednej z ławeczek. Następnego poranka wybiera się do swojego syna, a o czwartej po południu jedzie autobusem do miasta Mechelen. Stamtąd ostatnim autobusem jedzie dalej do Leuven, a celem jego wizyty jest jego psychiatra. Backelmans oczywiście nie odwiedzi go w nocy, bo to nie wypada. Najpierw prześpi się na stacji kolejowej, a potem odwiedzi specjalistę.

Steve może jest bezdomnym, ale ma też takie rzeczy jak normalni ludzie. Kto dziś nie ma twarza książki, nieprawdaż? Steve też ją miał, ale po tysiącach nieprzychylnych komentarzy, które wpłynęły na jego konto do dnia 7 maja jego strona zostaje usunięta. 8 maja DNA Backelmannsa znalezione na ciele Julie zostaje przepadane, aby ustalić czy człowiek ten nie był przypadkiem odpowiedzialny za jakieś inne sprawy kryminalne, które już od lat zalegają na zakurzonych półkach. Chyba jednak takich faktów nie potwierdzono, bo nigdzie media nic o tym nie piszą. Na czyny Backelmannsa odpowiedziało też 30 tysięcy ludzi, którzy podpisali petycję o przywróceniu kary śmierci w Belgii. Jednak już tego samego dnia została ona ściągnięta z internetu.

Przywołują fakt, że gwałt jest lżej karany niż podrabianie dokumentów. Przerażające nie powiem, zwłaszcza że od fałszowania podpisów chyba mniej ludzi umiera niż od użycia siły na bezbronnej ofiarze. No ale może się mylę. W każdym bądź razie już następnego dnia, 9 maja, prokuratura ogłasza dumnie, że sprawdziła 77 spraw, które miały podobny przebieg do sprawy Bucklemansa. 77, o zgrozo. No i prokuratura nie znalazła ani jednej osoby, która obecnie miałaby przebywać na wolności, a która popełniłaby podobne czyny jak Bucklemans i tworzyłaby tym samym potencjalne ryzyko dla społeczeństwa. Notabene bardzo szybko i dokładnie to w ciągu 24 godzin sobie sprawdzili.

6 czerwca, miesiąc później, specjalna komisja zajmuje się oceną błędów popełnionych w sprawie Bakkelmansa. Zdarza się to po raz pierwszy w Belgii, że taki raport zostaje spisany zanim jeszcze proces oskarczonego się zakończył. Wyciągnięto w tym dokumencie takie brudy jak brak komunikacji pomiędzy sądowymi działami, oraz niedokładne dokumentowanie akt, organizowanie posiedzeń, specyficzne działania w sprawach przemocy seksualnej oraz stosowanie się do terminów dla określonych działań. Poprawki dotyczące tych minusów będą jeszcze jednak długo wprowadzane i jeszcze w roku 2023 okaże się, że nie wszystkie założenia raportu zostały wdrożone w życie. 25 czerwca zostaje przeprowadzona rekonstrukcja zdarzeń.

Na miejscu pojawia się nie tylko Bucklemans, ale także rodzina Julie oraz adwokaci obu stron. Rodzina Julie siedzi w aucie policyjnym i stamtąd obserwuje wydarzenia. Pod koniec maja 2021 roku, czyli dwa lata po śmierci Julie, rozpoczynają się działania przygotowawcze do procesu. Adwokat Julie, czy też jej rodziny, John Maes, prosi o prowadzenie posiedzeń za zamkniętymi drzwiami, na co sąd się zgadza, ale nie zgadza się flamandzkie zgromadzenie dziennikarzy. Przemowy obrony i strony oskarżającej oraz wyrok ogłaszany przez gławę przysięgłych będą więc już ogłaszane przy udziale publiki. Większość mecenasów belgijskich niezwiązanych z procesem jest pewna, tak jak rodzina Julie, że śmierć kobiety nie doszłaby do skutku, gdyby sąd we wcześniejszych sprawach po prostu Backelmannsa zatrzymał w areszcie, co zresztą jest, jak się teraz publicznie okazuje, niemalże standardową procedurą.

Poza tym już po aresztowaniu kontaktował się telefonicznie ze swoim kuzynem, któremu całą zaistniałą sytuację przedstawiał niemalże humorystycznie i minimalizował swoją winę. Według prokuratury Bucklemans jest niebezpiecznym człowiekiem. Kłamie, wkręca się w rolę ofiary i winy zrzuca na innych. Ma też swoją miłą stronę, ale kiedy ona się pojawi ciężko jest przewidzieć. Czego nie można mu zarzucić? To, że jest dla syna swojego bardzo dobrym ojcem. Według psychiatrów jest przeciętnie inteligentny, ale potrafi manipulować i kieruje się głównie egoizmem. Adwokat Bacalmansa mecenas Dimitri de Bicoux podkreśla jednak, że trzeba wziąć pod uwagę ciężkie dzieciństwo aresztowanego.

Nie jest nią nawet trudne dzieciństwo. Buckleman zostaje uznany za winnego morderstwa z premedytacją oraz wykorzystanie Julie van Espen. Dzień później oskarżonemu zostaje przedstawiony wyrok dożywotniego więzienia plus dodatkowy okres 15 lat, podczas którego oskarżony będzie jeszcze pod nadzorem sądu. Ten okres rozpocznie się po tym, jak Buckleman wyjdzie z więzienia, co być może się przydarzy, jeśli zostaną spełnione pewne warunki. Wszyscy przecież wiemy, jak nieludzkie jest przetrzymywanie osób, które po długim okresie w zamknięciu więziennym na pewno miały szansę się zresocjalizować i stać się zupełnie bezpieczne dla społeczeństwa. Tak twierdzi Europejski Trybunał Praw Człowieka. który w roku 23 oskarżył Belgię o zbyt traktowanie Frediego Oriona z podcastu nr 11 i nakazał Belgii przeniesienie go do ośrodka o łagodniejszym profilu pomimo tego, że również tak jak Backelmans dostał do żywocie.

Dożywocie jest w Belgii oczywiście teoretyczne, bo już po 15 latach skazany może starać się o wypuszczenie z ośrodka. Dla Bucklemansa zrobiono jednak wyjątek i będzie on miał taką szansę dopiero po latach 20. Steve Bucklemans nie zgłasza sprzeciwu na swój wyrok i tym samym jego kara staje się prawomocna. Po procesie cała Belgia, na różnych poziomach społeczeństwa, próbuje zmienić podejście do zapobiegania i obcowania z przemocą seksualną. Zmienia się prawo dotyczące niechcianych stosunków, do którego dorzuca się adnotację, że jeśli wykorzystany nie da swojego zaswolenia na takie czyny, to wtedy będą one podlegały pod paragraf. Zmienia się także prawo zezwalające sędziemu na wydanie nakazu natychmiastowego zatrzymania podejrzanego w areszcie, jeśli tylko będzie istniało ryzyko, że stwarza on niebezpieczeństwo dla społeczeństwa.

Zażądała także, aby sędzia przyznał, że za śmiercią Julie stoi nie tylko bakalmans, ale także błędy w procedurach przeprowadzanych względem jego osoby. Parę dziesiąt lat temu taką samą skargę złożył na Belgię ojciec Ifje Lambrechs, ofiarę Marka Dutroux. Niestety, jego zażalenie rozpatrywano bardzo długo, bo aż przez 16 lat i niestety rozpatrzono je negatywnie, bo mężczyzna nie przedstawił wystarczająco dużo przekonywujących dowodów. A jak wiemy z historii, dowody tam same podkładały się pod nogi. Praktycznie można się było nie potknąć. Po śmierci Julie, jej przyjaciel Thomas Heuchel wraz z ojcem i współpracą ze strony jej rodziny założyli organizację na bazie wolontariatu, celem której została szybka nauka treningu obronnego składającego się z trzech lekcji i skierowana była do studentów Uniwersytetu Antwerpskiego.