RZ#27 Julia, Juliette, Julie | Podcast kryminalny

Jest sobotni wieczór w belgijskiej Antwerpii. Jak na majowy dzień przestało, jego czwarty dzień jest dosyć pogodny, a na dworze jeszcze jasno. Miasto tętni swoim wieczorowym życiem, młodzież rozkorzuje się weekendową wolną nocą. Pod mostami nad antwerpską Schalde bezdomni rozmyślają o swoim losie, tworzą skomplikowane plany na swoje przyszłe życia. Pani Koszykówki natomiast tego właśnie wieczoru licznie przybędą na dziesiątą Giants Night , taki doroczny mecz, na którym antwerpska drużyna Koszykówki będzie walczyła z alckim OKP All Star. Tym razem mecz odbędzie się na dużym Sportpalace, wypełnionym siedemnastotysięczną publicznością, zebraną na jednej sali.

Do tej ważnej imprezy grupa przygotowywała się już od jakiegoś czasu na swoim nowym kompleksie sportowym, który przejęli we wrześniu zeszłego roku i który ma taką samą nazwę, jak ulica, na której się znajduje, a jest to ulica Hasthuishoe pod numerem siedemdziesiątym pierwszym w dzielnicy Antwerpii Merksem. Mecz ma się rozpocząć niedługo. Wielu ludzi jest już obecnych na miejscu Sport Palace i są prawdopodobnie przeogromnie szczęśliwi, że udało im się załapać na miejscówkę, na mecz, który odbędzie się w miejscu, przy którym kiedyś dawno temu zaginęło rodzeństwo Kima i Kena. Ale o tym już raczej nikt dzisiaj z obecnych ludzi tu nie pamięta. Przy Sport Palace czekają tłumy ludzi, natomiast przy kompleksie sportowym, na którym trenują antwerpskie giganty, przechodzi tego wieczora mężczyzna.

Julie miała się spotkać z koleżankami w centrum Antwerpii, do której miała dotrzeć jak zwykle na swoim rowerze. Nie lada wyczyn, biorąc pod uwagę, że czekała na nią długa droga, bo około 20-kilometrowa. Dla mnie długa, dla przeciętnego Belga pewnie mała średnia. Ale... Z zamieszkiwanego przez nią miasta Schilde brała zawsze tą samą i dobrze znaną jej drogę. Przez Weinehemsesteinweg, potem skręcała na ulicy Brygstrath, którą jechała aż do skrzyżowania z kanałem. Następnie odbijała w prawo i prostą już drogą, cały czas wzdłuż rzeki, podążała aż do centrum miasta. Cała droga zajmowała jej przeważnie 40 minut i była oceniana na w miarę bezpieczną. Jest rok 2019, Julie około 2 miesiące temu skończyła 23 rok życia, studiuje na Antwerpskim Uniwersytecie Dyplomacji i Międzynarodowe Stosunki, a jej rower, tak jak wiele innych, ma z przodu na kierownicy zamontowany wiklinowy koszyk.

6 maja w poniedziałek. W wodach kanału imienia Alberta, notabene nazwanych po królu belgijskim Albercie I, nurkowie nadal szukają poszukiwanej kobiety, aż w końcu znajdują coś, czego być może się już spodziewali, ale na pewno liczyli na inny finał, taki bardziej pozytywny. Ciało zostaje zlokalizowane w wodach rzeki niedaleko od miejsca, gdzie po raz ostatni sygnał z telefonu Julie został zarejestrowany przez jeden z masztów. W trakcie poszukiwań ruch na kanale zostaje wstrzymany. Wcześniej tego dnia na stacji kolejowej w mieście Leuven, oddalonym o około 50 km od Antwerpii, o godzinie 11 rano został przez policję zatrzymany mężczyzna ze zdjęcia. Steve Backelmans, bo tak się nazywa, opowiada, że Julie stawiała opór, kiedy próbowała ją wykorzystać.

W wieku 19 lat po raz pierwszy wchodzi w konflikt z prawem i zapoznaje się z życiem więziennym. Zarzuty jakie na nim ciążył to kradzież 22 aut i próba ich sprzedaży. Dostał wtedy 12 miesięcy, ale okazało się, że wyjście po 8 tygodniach też było możliwe. W roku 2001 Steve zostaje ponownie ukarany. Tym razem jest to 18 miesięcy od siatki, z których przesiaduje tylko 9. Tym razem powodem jest nie tylko kradzież pojazdu, ale również spowodowanie wypadku i ucieczka z miejsca zdarzenia. Trzy lata później, uzależniony już od pewnych tabletek na literę X, mężczyzna zamieszkuje ulicę Antwerpii, gdzie jego dziennym zajęciem jest żebranie. Pewnego dnia spotyka podczas rutynowego zbieractwa gotówki pewną 58-letnią kobietę, która daje mu swoje dane kontaktowe na wypadek, gdyby Steve chciał się do niej zgłosić po pomoc.

Zabiera ze sobą torbę i koszyk kobiety oraz swój plecak, w którym ma koc, który służył mu za przykrycie, gdy rozkładał się do snu na jednej z miejskich ławeczek. Bucklemans idzie do oddalanego o około 5 minut drogi sportowego kompleksu drużyny antwerpskich gigantów. Ubrania Julie lądują na porośniętym trawą z boczu mostu, a resztę Steve przegląda sobie siedząc na ławeczce w pobliżu hali sportowej. Osobiste rzeczy kobiety i koszyk z jej roweru lądują w śmietniku. Steve nie ukrywa się ze swoimi przeszukiwaniami rzeczy, ani nie chowa twarzy. Prawdopodobnie w ogóle nie zwrócił uwagi na kamery, które całą tą sytuację filmowały. Po pozbyciu się rzeczy Bucklemas idzie na przystanek tramwajowy i wyrusza na stację centralną Antwerpen Central.

8 maja, dalej ciągle ten sam dzień, przyjaciółki Julie publikują list do burmistrza de Wevera, w którym proszą o zwiększenie bezpieczeństwa dróg rowerowych prowadzących do centrum Antwerpii, poprzez mniej więcej założenie większej ilości kamer albo też zwiększenie oświetlenia ulic. Burmistrz potwierdza swoją gotowość do dyskusji, a w niedługim czasie policja przeprowadza kontrolę bezpieczeństwa w antwerskiej dzielnicy Merksem, na obszarze Dokske Duvelhoek, Sport Palace i Albert Canal, czyli tam, gdzie Julie zginęła. W roku 2020 przeprowadzono jakieś bliżej nieokreślone działania, ale podobno zwiększyły one bezpieczeństwo. Poza tym, w tym właśnie roku, po zburzeniu Starego Mostu, został też otworzony nowy most Gabriela Tunisa.

Oprócz tego zmieniano podejście do wykorzystywania małoletnich i od tej pory sprawy dotyczące takich faktów nie będą się przedawniały. Po śmierci Julie ponad 200 adwokatów przeszło szkolenia dotyczące rozmów z ofiarami przemocy seksualnej. Zgłoszono też poprawkę do prawa, które nie uznawało na tamten czas ekstremalnej przemocy przeciw kobietom jako osobnego faktu, czyli kobietobójstwa. W roku 2023 prawo zostało zmienione, definicja została wymieniona w prawie i od tej pory będą zbierane statystyki na ten temat, a na ich podstawie będą tworzone nowe poprawki. W roku 2019 w Belgii istniały trzy centra dla ofiar takiej przemocy, a w roku 2023 było już ich 10.