RZ#27 Julia, Juliette, Julie | Podcast kryminalny

Bucklemans nie miał i nadal nie miał dobrych kontaktów ze swoją rodziną. Jedyną osobą, na którą mógł liczyć jest jego wujek Jean-Pierre Bucklemans, który latami wspiera chłopaka i jest mu szczerze szkoda problematycznego członka rodziny. Załatwia mu nawet pracę, ale Steve po ostrej kłótni zostaje z niej wyrzucony. Wujek zaczyna po iluś tam razach rozumieć, że wykorzystywanie Steve'a, opuszczenie go przez własną matkę oraz zły kontakt z ojcem są powodem frustracji Bacalmasa, a on jako postronna osoba nie może z tym za wiele zrobić. W roku 2011 Steve poznaje panią Es i rozpoczynają wspólną relację. Steve wprowadza się do niej, a rok później rodzi im się syn. Po czterech latach kobieta wyrzuca jednak Bucklemansa za drzwi.

Nie miał konkretnego celu, było mu to obojętne, kto napataczy się na jego drogę. Trochę po godzinie 19 zauważa jadącą w oddali na rowerze kobietę. Kiedy ta przejeżdża obok niego, zostaje zepchnięta z roweru. Pojazd ląduje w rzece, a kobieta zostaje parę razy uderzona mocno w twarz. Prawie nieprzytomna, zostaje przeciągnięta na miejsce, które Steve traktuje jako swoje łóżko. Kiedy kobieta próbuje się oprzeć atakowi, mężczyzna zostaje ponownie uderzona, a następnie pozbawiona życia poprzez ściśnięcie gołych rąk bakalmasa wokół jej szyi. Je ciało zostaje ukryte za słupem mostu, a Buckleman siedzi jeszcze chwilę i pilnuje, czy Julie na pewno zostanie tam, gdzie ją położył. Około 19.30 Steve postanawia udać się na przechadzkę.

Kiedy auto znika z widoku, Buckleman idzie za słup. I spycha ciało do wody. Najpierw jednak owija je w folii i obciąża workiem piasku. Chyba właśnie wtedy sen zmarza bakalmansa, więc ten wybiera się na oddalony o niecałe 3 km plac św. Jana, położony w dzielnicy Seathood, gdzie spokojnym synem zasypia na jednej z ławeczek. Następnego poranka wybiera się do swojego syna, a o czwartej po południu jedzie autobusem do miasta Mechelen. Stamtąd ostatnim autobusem jedzie dalej do Leuven, a celem jego wizyty jest jego psychiatra. Backelmans oczywiście nie odwiedzi go w nocy, bo to nie wypada. Najpierw prześpi się na stacji kolejowej, a potem odwiedzi specjalistę.

Poza tym już po aresztowaniu kontaktował się telefonicznie ze swoim kuzynem, któremu całą zaistniałą sytuację przedstawiał niemalże humorystycznie i minimalizował swoją winę. Według prokuratury Bucklemans jest niebezpiecznym człowiekiem. Kłamie, wkręca się w rolę ofiary i winy zrzuca na innych. Ma też swoją miłą stronę, ale kiedy ona się pojawi ciężko jest przewidzieć. Czego nie można mu zarzucić? To, że jest dla syna swojego bardzo dobrym ojcem. Według psychiatrów jest przeciętnie inteligentny, ale potrafi manipulować i kieruje się głównie egoizmem. Adwokat Bacalmansa mecenas Dimitri de Bicoux podkreśla jednak, że trzeba wziąć pod uwagę ciężkie dzieciństwo aresztowanego.

W tym jego dziadka lepkie rączki, kary cielesne ze strony rodziców oraz uzależnienie matki od narkotyków. Steve według niego zasługuje co najwyżej na 30 lat. To, że jest określany przez psychiatrów jako psychopata bez empatii jest właśnie powodem jego wychowania. Niczego innego. Jednak adwokat rodziny Julie przywołuje fakt, że siostra Bacalmansa wychowała się w takich samych warunkach, a jej już jakość na sali dzisiaj nie oceniamy. Po ośmiu dniach procesu zapada wyrok. Po pięciu godzinach obrad większość dwunastu członków ławy przysięgłych oznajmia, że uznaje Bacalmansa za winnego zarzucanych mu czynów. Raport lekarza sądowego niezaprzeczalnie potwierdza, że Steve użył siły wobec ofiary.

Zażądała także, aby sędzia przyznał, że za śmiercią Julie stoi nie tylko bakalmans, ale także błędy w procedurach przeprowadzanych względem jego osoby. Parę dziesiąt lat temu taką samą skargę złożył na Belgię ojciec Ifje Lambrechs, ofiarę Marka Dutroux. Niestety, jego zażalenie rozpatrywano bardzo długo, bo aż przez 16 lat i niestety rozpatrzono je negatywnie, bo mężczyzna nie przedstawił wystarczająco dużo przekonywujących dowodów. A jak wiemy z historii, dowody tam same podkładały się pod nogi. Praktycznie można się było nie potknąć. Po śmierci Julie, jej przyjaciel Thomas Heuchel wraz z ojcem i współpracą ze strony jej rodziny założyli organizację na bazie wolontariatu, celem której została szybka nauka treningu obronnego składającego się z trzech lekcji i skierowana była do studentów Uniwersytetu Antwerpskiego.