Pułapka wypalenia sportowego - Piotr Cypriański.

To jest podcast Rejon Ruchu Piotrka Galusa. Cześć, dzień dobry, z tej strony Piotrek Galus. Witajcie w Rejonie Ruchu. Dziś porozmawiamy o temacie, który dotyka coraz więcej osób, zarówno tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę ze sportem, jak i tych, którzy trenują od lat. O wypaleniu treningowym wśród sportowców amatorów. Bo sport ma być źródłem radości, zdrowia i satysfakcji. Ale co zrobić, gdy trening przestaje cieszyć, a zamiast energii przynosi frustrację i zmęczenie? Do studia zaprosiłem dziś eksperta, który pomoże nam zrozumieć skąd bierze się takie wypalenie, jak go uniknąć i co zrobić gdy się pojawi. Moim gościem jest psycholog społeczny ze specjalizacją w psychologii sportu Piotrek Cypriański.

Piotrek jest także biegaczem i generalnie amatorem aktywności ruchowej. Dzień dobry Piotrze. Dzień dobry Piotr Cypriański. Piotrku, idąc do studia radiowego, zastanawiałeś się głośno, czy też głośno myślałeś, jak inaczej powiedzieć przetrenowanie, wypalenie treningowe, żeby nie powtarzać i nie powielać tej kalki. Tak, zdecydowanie. Ja w ogóle zacząłbym od tego, że Oddzielimy sobie trochę sport i aktywność fizyczną, czyli zrobimy takie małe wprowadzenie, bo Światowa Organizacja Zdrowia definiuje aktywność fizyczną jako ruch ciała wywołany przez mięśnie szkieletowe, które wymaga nakładu energii. To jest taka ładna definicja. No każdy ruch. Każdy ruch, dokładnie, tak w skrócie. A jednak sport definiowany już jest jako rywalizacja i określanie sobie tych celów.

Nie, nie, treningowego. Treningowego, ale ono jest definiowane od tego zawodowego, bo definicja brzmi, charakteryzuje się fizycznym i emocjonalnym wyczerpaniem, obniżonym poczuciem osiągnięć oraz dewaluacją uprawiającej dyscypliny, zaniżaniem i deprecjonowaniem swoich osiągnięć. Tak ładnie wygląda definicja. To teraz opowiedz to jak pięcioletniego dziecka. Tak, czyli my w pewnym momencie wpadamy w wir, czyli jest ta pierwsza... Zachwyt, zachłyśnięcie się. Tak, to nawet w relacjach damsko-męskich mamy taką ekscytację na początku. Czyli twoja relacja ze sportem, z aktywnością fizyczną jest jak związek. Możemy tak użyć tej metafory, bo jest bardzo ładna i oddająca. O związek musimy dbać.

Rodzinę, pracę. Tak. I zaczynają sport traktować jako kolejny zawód. Tak, jako kolejny zawód, który zaczyna im wchodzić, ja trochę to opisowo tak na barki, ich dociążać, no to wtedy może się wymykać spod kontroli. I znowu, jeżeli się umówimy na trzy miesiące przygotowania, później zejście treningowe, rodzina, ja wracam do trybu funkcjonowania, to to jest okej, ale jeżeli To jest kolejny rok, drugi, trzeci, czwarty takiego wysokiego funkcjonowania, gdzie ja widzę tą moją dobę i ja nie mam już tam czasu na rodzinę albo zaniedbuję ją. Na przykład nie wyszedł mi rok, czyli mój nastrój leci, ja już nie widzę satysfakcji z tego uprawiania sportu, ale chcę jeszcze się odbić i idę w to jeszcze bardziej.

No i mamy spadek satysfakcji. I mamy nagle coś co miało nas No i co z tym zrobić? Zatrzymać się, uporządkować, wybrać się na terapię, zmniejszyć objętość treningową, przewartościować. Opcji jest naprawdę sporo. Zostawić rodzinę, postawić na sport. Hardcore. Rzucić pracę. Dobra, to się dzieje. To byśmy mieli świadomość tego, że sport taki amatorski też powoduje często, że osoby na przykład mówią dobra, ja jednak pakuję walizkę, ja chcę się zająć sportem jeszcze. I to jest trudny stan.

Dlatego ja znowu wrócę trochę do tego, bo oczywiście sobie zaraz powiemy, Co zrobić, jeżeli już to się powtórzyło, ale audycja, pewnie czasami ktoś na nią trafi w trakcie, więc znowu budujemy sobie tą relację ze sportem albo z aktywnością fizyczną. W momencie, kiedy dotarliśmy już do tej ściany. Aha, bo ja jeszcze chciałem zrobić jednak taki początek, żeby nie dopuścić do tego. Muszę odnaleźć się w twojej światoprzestrzeni. Żeby do tego nie dopuścić. To cały czas przypominamy o tym, że to trochę od nas zależy i to my to budujemy, ale jeżeli już nam się to wymknie spod kontroli i już trafimy w ten dół taki, bo to też często jest w sporcie właśnie jako przetrenowanie, taki dołek i wpadamy i właśnie jest to wypalenie treningowe.

No to jest zejście, to jakby najłatwiejsze, zejście z obciążenia treningowego, odpoczynek, pomoc psychologiczna. No i ja teraz też przed tym podcastem zastanawiałem nad tym, jak ktoś, kto nie wiem, przez rok, trzy albo pięć lat ma nagle wyjść ze sportu. To jest bardzo trudne. Umówmy się, to jest bardzo podobne do uzależnienia od czegokolwiek. I nawet często tak samo wyniszczające, jeżeli przeginamy. Jeżeli my ten organizm przetrenujemy albo jesteśmy na granicy, to jeszcze możemy sobie chwilę tym zarządzać, czyli schodzić z tego obciążenia. Wrócę za chwilę do wypalenia. Na chwilę wskoczę do końcówki sezonu dla amatorów, którzy kończą teraz maratony.

Tak, też na tym się złapałem, dlatego właśnie tego użyłem. A uważam, że jest dużo lepiej niż było 24 lata temu. Oj, no to jak będziemy... Nie idźmy w tym kierunku. Też dzisiaj widziałem jakiś film właśnie, że kiedyś... To było lepiej. To było lepiej, tak. I tu nie chodzi o to. Chodzi o to, żeby właśnie sobie przeformułowywać, szukać sposobów i znowu szukać sposobów na siebie, a nie na to, co widzimy, ale to Piotrek zaraz mi pewnie zadasz to pytanie kolejne jeszcze. Wiesz co, po głowie chodzi mi jedno pytanie. Dlaczego warto zgłosić się po pomoc do psychologa sportowego? Bo my tutaj rozmawiamy bardzo ogólnie i wiele osób przemyśli i zacznie kombinować jak znaleźć więcej czasu na te randki z regeneracją, obniżenie objętości treningowej, zrobienie czegoś co spowoduje, że dalej uda się czerpać radość z aktywności fizycznej.