Mentionsy Mentionsy
Rak Strength Podcast
Rak Strength Podcast

Dynamic Effort Method - jak trenować siłę, która musi być szybka

10.05.2026 ·34 min 13 s

W tym odcinku biorę na warsztat Dynamic Effort Method - jedną z najczęściej źle rozumianych metod w systemie Westside Barbell.Dynamic Effort to nie „lekki dzień”. To metoda, której celem jest rozwijanie zdolności do szybkiego generowania siły - czyli tego, co w sporcie często decyduje o wyskoku, sprincie, zmianie kierunku, kontakcie, wejściu w nogi czy pracy w klinczu.W odcinku omawiam:skąd wzięła się metoda dynamiczna,dlaczego Louie Simmons zaczął szukać rozwiązań w radzieckiej literaturze treningowej,czym jest speed-strength i Rate of Force Development,jak Prilepin Chart pomaga kontrolować objętość,po co Westside dodało gumy, łańcuchy i opór akomodacyjny,czym różni się Dynamic Effort dla trójboisty od Dynamic Effort dla sportowca,jakie błędy najczęściej psują trening dynamiczny.Najważniejsza myśl tego odcinka:Dynamic Effort nie uczy podnosić lekko. Dynamic Effort uczy używać siły szybko.

To był punkt zwrotny, miał za sobą doświadczenie treningu ekstremalnie ciężkiego, ale jednocześnie musiał znaleźć odpowiedź na bardzo takie praktyczne pytanie. jak dalej rozwijać siłę, ale nie zniszczyć organizmu w ten sam sposób. I tu zaczyna się najciekawsza część. Louis zaczął czytać, nie czytać popularne poradniki, chociaż w Ameryce prawdopodobnie nie było ich za wiele. Nie kopiował plany z siłowni, tylko studiował literaturę naukową i teneską, głównie radziecką i wschodnioeuropejską. Zaciorski Wierchoszański, Prilepin, Medvedev i później także takie książki jak Super Training, materiały o sile specjalnej, akomodacji, metodach rozwijania siły, organizacji treningu, szybkości rozwijania siły i tym, jak planować bodźce, tak żeby zawodnik nie stał w miejscu.

Jedną z takich pozycji była praca Wierchoszańskiego Fundamentals of Special Strength Training in Sport. I to jest bardzo ważne, bo Wierchoszański nie patrzył na siłę jako na jedną ogólną cechę, on patrzył na siłę w kontekście sportu. W jakim ruchu ma być użyta, w jakim czasie, pod jakim kątem, z jaką prędkością i w jakich warunkach. I dokładnie od tego czasu Luis Simons zaczął analizować siłę pod względem prędkości. I to jest dokładnie ten sposób myślenia, który później widzimy właśnie w Westside. Nie interesuje nas tylko to, czy zawodnik jest silny, ale interesuje nas, jakiego rodzaju siłę posiada. Czy potrafi wygenerować siłę maksymalną? Czy potrafi wygenerować ją szybko? Czy potrafi ją później powtórzyć?

Pamiętacie, że to są lata 70. Tu pojawiają się nazwiska, które później stają się fundamentem myślenia Westside, czyli Zaciorski, Wierchoszański, Prylepin, Medwiediew, później także Sif, książka Super Training. I to są też autorzy, których ja śledzę tak jak Simons. Jedną z ważnych pozycji była książka Wierchoszańskiego, czyli Fundamentals of Special Strength Training in Sport, którą już wcześniej wspominałem. I sam tytuł już jest tutaj istotny, czyli Special Strength Training in Sport. Specjalne przygotowanie siłowe w sporcie, czyli siły specjalne. Nie ogólnie bądź silny, tylko pytanie jaka siła jest potrzebna do konkretnego zadania sportowego. Tak nawiasem mówiąc, zawsze mówiłem Wierchoszański, ale chyba prawidłowa wymowa to jest Wierchoszański, bo już wielu profesorów słyszałem, którzy tak wymawiają jego imię, więc chyba zostanę przy tym Wierchoszański.

W dolnej fazie część łańcuchu leży na ziemi, więc zawodnik ma mniej ciężaru. W górnej fazie większa część łańcuchu wisi już na sztandze, więc ciężar jest większy. To jest dość proste. To daje bardziej płynne, spokojniejsze narastanie obciążenia. Dlatego łańcuchy są często łatwiejsze do wdrożenia u zawodnika, którzy dopiero uczą się pracy dynamicznej albo nie mają jeszcze doświadczenia Gumy są bardziej agresywne. Gumy nie tylko zwiększają opór w górnej fazie ruchu, one również aktywnie ciągną sztangę w dół. To zmienia znacząco charakter ćwiczenia. Przez gumy zawodnik nie tylko musi mocniej wypchnąć sztangę lub wstać, on musi też lepiej kontrolować fazę opuszczania. Gumy przyspieszają ekscentrykę, sztanga szybciej wraca w dół, więc zawodnik musi szybciej zorganizować napięcie, utrzymać pozycję i przejście do fazy koncentrycznej. I tak nawiasem mówiąc, Luis Simons chyba zapoczątkował velocity based training i mierzył prędkość sztangi, ale wiecie co on głównie mierzył?

Zaczniemy sobie od dołu ciała. W klasycznym USA bardzo często podstawą dnia dynamicznego dla dołu jest box squat. I to nie jest przypadek. O box squacie powiem dużo więcej. Prawdopodobnie ma on swoje korzenie w Polsce. Jest to bardzo super narzędzie, ale przede wszystkim boks daje standard. Zawodnik ma konkretną wysokość, konkretną pozycję, konkretny punkt odniesienia. Nie schodzi raz głębiej, raz płycej, nie zmienia zakresu ruchu, w zależności od zmęczenia i każde powtórzenie wygląda możliwie podobnie. I to jest ważne, bo w treningu dynamicznym nie chcesz zgadywać, czy zawodnik był szybki dlatego, że był szybki. Mocny, czyli dlatego, że skrócił ruch. I box trochę porządkuje na to wykonanie. Typowy taki układ może wyglądać bardzo prosto, czyli 8-12 serii po 2 powtórzenia. Krótkie serie, mocna intencja, pełna koncentracja, przerwa i kolejne serie.

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.