Mentionsy Mentionsy
Rak Strength Podcast
Rak Strength Podcast

Dynamic Effort Method - jak trenować siłę, która musi być szybka

10.05.2026 ·34 min 13 s

W tym odcinku biorę na warsztat Dynamic Effort Method - jedną z najczęściej źle rozumianych metod w systemie Westside Barbell.Dynamic Effort to nie „lekki dzień”. To metoda, której celem jest rozwijanie zdolności do szybkiego generowania siły - czyli tego, co w sporcie często decyduje o wyskoku, sprincie, zmianie kierunku, kontakcie, wejściu w nogi czy pracy w klinczu.W odcinku omawiam:skąd wzięła się metoda dynamiczna,dlaczego Louie Simmons zaczął szukać rozwiązań w radzieckiej literaturze treningowej,czym jest speed-strength i Rate of Force Development,jak Prilepin Chart pomaga kontrolować objętość,po co Westside dodało gumy, łańcuchy i opór akomodacyjny,czym różni się Dynamic Effort dla trójboisty od Dynamic Effort dla sportowca,jakie błędy najczęściej psują trening dynamiczny.Najważniejsza myśl tego odcinka:Dynamic Effort nie uczy podnosić lekko. Dynamic Effort uczy używać siły szybko.

Dobra, lecimy z kolejnym odcinkiem. Dzisiaj bierzemy na warsztat dynamic effort method, czyli metody dynamicznego wysiłku w systemie Westside Barbell. I od razu na początku chcę zaznaczyć jedną rzecz. Dynamic effort to nie jest lekki dzień, to nie jest dzień machania sobie sztangą, to nie jest trening, który robimy tylko po to, żeby się trochę poruszać między cięższymi jednostkami. Dynamic effort to bardzo konkretna metoda treningowa, której celem jest nauczyć zawodnika generować siłę szybko, bo sama siła maksymalna nie rozwiązuje wszystkiego. Możesz mieć zawodnika, który jest silny w klasycznym rozumieniu, ma dobry przysiad, dobry martwy ciąg, dobry bench, ale jeżeli on nie potrafi tej siły użyć szybko w wyskoku, w sprincie, w kontakcie, w zmianie kierunków czy w clinchu, to ta siła ma ograniczony transport tak naprawdę do sportu.

W sporcie bardzo często nie wygrywa ten, kto ma najwięcej siły na papierze, wygrywa ten, kto potrafi tę siłę wygenerować odpowiednio szybko w krótkim czasie. I właśnie tutaj zaczyna się temat dynamic effort, ale zanim wejdę w procenty, serie, powtórzenia, pre-lipping chart, gumy, łańcuchy i konkretne protokoły, trzeba zrozumieć skąd to się w ogóle wzięło. Bo Westside nie powstało z teorii dla teorii. Louis Simons nie był człowiekiem, który siedział przy biurku i wymyślał sobie system treningowy od zera, chociaż po części tak było. On był zawodnikiem, trenował ciężko, bardzo ciężko, na początku swojej kariery za ciężko i zapłacił za to dość dużą cenę. W historii Luiego bardzo ważny jest moment, w którym doznał poważnych urazów dolnego odcinka pleców, mianowicie on złamał dwa razy ten dolny odcinek pleców.

Czy potrafi użyć jej w konkretnym zakresie ruchu? Czy ma słabe ogniwa, które ograniczają transfer do sportu? I dynamic effort odpowiada właśnie na jeden z tych problemów. Jak rozwijać zdolność do szybkiego generowania siły. W poprzednich odcinkach mówiliśmy o max effort. Tam celem było podnoszenie, czyli dalej jest podnoszenie sufitu. Budujemy siłę absolutną, uczymy układ nerwowy rekrutować więcej jednostek motorycznych, radzić sobie z dużym napięciem i dużym obciążeniem. Ale jeśli cały system oprzemy tylko na max effort, bardzo szybko pojawi się problem, Nie da się cały czas maksować, nie da się cały czas trenować na granicy, organizm tego nie utrzyma, układ nerwowy tego nie utrzyma, stawy, tkanki, głowa też tego nie utrzymają.

Louis to zrozumiał bardzo praktycznie, dlatego w systemie Western mamy drugi główny filar tygodnia, czyli Dynamic Effort Day. To dzień, w którym ciężar jest submaksymalny, ale intencja jest maksymalna i bardzo ciężarowy. Bardzo ciężko jest tego nauczyć. Zawodnicy myślą, że każdy trening powinien się opierać na bardzo dużym ciężarze, no i zajmuje to trochę czasu, żeby zrozumieli, że ta intencja jest kluczowa. Nie podnosimy lekko, ale podnosimy właśnie szybko. Nie robimy serii na zaliczenie, każde powtórzenie ma być bardzo agresywne. Nie chodzi o to, żeby się zmęczyć, chodzi o to, żeby nauczyć organizm produkować właśnie siłę szybciej. Dlatego dynamic effort bardzo często kojarzy się z takimi terminami jak speed strength, rate of force development, bar speed, explosive strength, ale w tym odcinku nie chcę, żebyśmy zostali tylko przy hasłach, rozłożymy to na czynniki pierwsze.

Najpierw pogadamy o tym, skąd metoda dynamiczna się wzięła i dlaczego Louis Simmons w ogóle zaczął jej szukać. Potem przejdziemy do tego, jak wchodzi tutaj prelepin chart, czyli tabela, która pomaga kontrolować objętość przy konkretnych zakresach intensywności. Później omówimy sobie dlaczego Westside dodało do tego gumy i łańcuchy, czyli opór akomodacyjny i dlaczego to kompletnie zmieniło sposób myślenia o treningu szybkości ze sztangą. Będzie to bardzo ważny punkt. Będziemy mówić o tym jak wygląda dynamic effort dla dołu, jak wygląda dla góry ciała, jakie są typowe serie i powtórzenia, kiedy ciężar jest za duży, kiedy sztanga jest za wolna. I kiedy trener powinien powiedzieć, dobra kończymy, bo to już nie jest trening dynamiczny. Bo największy błąd dynamic effort polega na tym, że ludzie robią z niego albo zbyt lekki trening techniczny, albo zbyt ciężki trening siłowy.

Ale to nie jest ani jedno, ani drugie. Dynamic effort to metoda rozwijania szybkiej siły. I dobrze wykonana może być jednym z najważniejszych elementów treningu sportowca. Szczególnie tam, gdzie liczy się wyskok, sprint, kontakt, zmiana kierunku, uderzenia, rzut. czyli praktycznie w każdym sporcie. Więc dzisiaj temat mamy prosty, jak trenować siłę, która nie tylko jest duża, ale jest też szybka. Dobra, skoro mamy już ustawione, czym dynamic effort jest w ogólnym sensie, to teraz trzeba cofnąć się do historii Louis Simonsa, bo to jest ważne. Bardzo łatwo patrzeć na West Side Barbell jako na taki gotowy system, czyli max effort, dynamic effort, repetition effort, gumy, łańcuchy, box squat, reverse hypers, specjalne ćwiczenia, rotacja. Ale ten system nie powstał jako taki akademicki model rozpisany na tablicy.

Wtedy maksowanie jest groźne. Z drugiej strony, jeżeli zawodnik przestaje trenować ciężko i zostaje tylko przy lekkiej pracy, no to traci ten bodziec potrzebny do rozwoju siły maksymalnej. Więc teraz pytanie brzmi, jak połączyć wysoką jakość treningu, rozwój siły absolutnej, rozwój szybkości i kontrolę zmęczenia. I tutaj właśnie metoda dynamiczna zaczyna mieć sens, bo dynamic effort daje drugą ekspozycję w tygodniu na główny wzorzec ruchu, ale bez takiego samego kosztu, jakby kolejny dzień max effort day. Zamiast robić drugi dzień maksowania, robimy dzień, w którym ciężar jest niższy, ale intencja jest maksymalna. Pamiętajcie, że siła, masa razy prędkość. Możemy albo manipulować masą, znaczy podnosić maksymalną masę, albo właśnie ją manipulować i dzięki temu zwiększymy prędkość, z jaką poruszamy dany obiekt.

W trójboju możesz mieć kilka sekund walki z ciężarem, możesz mielić ciężki martwy ciąg, możesz przechylać sztangę przez sticking point, ale w sporcie często masz ułamek sekundy. Start do sprintu, pierwszy krok w koszykówce, wyskok do zbiórki, zmiana kierunku, wejście w nogi, clean, rzut, no i tak można sobie wymieniać. Jeżeli zawodnik potrzebuje zbyt dużo czasu, żeby wygenerować siłę, to w realnej sytuacji sportowej może być już za późno. I dlatego dynamic effort jest tak ważny nie tylko dla trójboistów, Ale też dla sportowców. Max Effort buduje potencjał, ale to dynamik Effort uczy szybciej ten potencjał uruchamiać. I to jest bardzo prosta zasada, ale bardzo często źle zrozumiana. Bo ludzie widzą na planie 50-60% intensywności, 8 serii po 2 powtórzenia, 9 serii po 3 i myślą, aha, lekki dzień.

Nie zabija prędkości ruchu. Dobra, skoro powiedzieliśmy już, że dynamic effort nie jest lekkim dniem, tylko dniem szybkości i jakości, to teraz trzeba odpowiedzieć na bardzo takie praktyczne pytanie, ile tej pracy zrobić. Bo samo hasło podnieść szybko niczego jeszcze nie rozwiązuje. Jeżeli damy za mało pracy, bodziec będzie zbyt słaby, zawodnik zrobi kilka szybkich serii, ale nie będzie z tego realnego efektu treningowego. Jeżeli damy za dużo pracy, prędkość zacznie znowu spadać, a kiedy prędkość spada, to bardzo szybko przestajemy trenować dynamic effort, zaczynamy trenować zmęczenie, czyli przechodzimy już w metodę powtórzeniową. I tu pojawia się jedno z narzędzi, które bardzo mocno wpłynęło na sposób myślenia Louis Simonsa. czyli Prilepin Chart. Tabela Prilepina pochodzi z radzieckiej szkoły podnoszenia ciężarów.

Prilepin analizował pracę ciężarowców i próbował odpowiedzieć na pytanie, jaka liczba powtórzeń przy danym procencie ciężaru maksymalnego daje najlepszy efekt treningowy. Czyli nie chodziło tylko o to, żeby powiedzieć trenuj ciężko albo trenuj lekko, chodziło o to, żeby znaleźć taki zakres pracy, czyli serii powtórzeń, w których ciężar jest wystarczająco duży, żeby wywołać adaptację, ale objętość nie jest tak duża, żeby zniszczyć jakość ruchu. I to jest dla nas bardzo ważny przy dynamic effort, bo w metodzie dynamicznej jakości jest wszystko. Jeżeli zawodnik ma wykonać 8 serii po 2 powtórzenia w dynamicznym box quacie, to te wszystkie serie mają wyglądać szybko, nie pierwsze 2, nie pierwsze 4, wszystkie. Jeżeli przy serii numer 6 sztanga zaczyna wyraźnie zwalniać, technika się rozjeżdża, zawodnik przestaje być agresywny, to znaczy, że albo ciężar jest za duży,

to daje 24 do 30 powtórzeń jakościowej pracy. Albo dynamic box squat 8-12 serii po 2 powtórzenia i tu już mamy 16-24 powtórzenia. I teraz ktoś może powiedzieć, po co aż tyle serii? Czemu nie zrobić po prostu 3 serie po 8 powtórzeń? No właśnie dlatego, że to ma być dynamic effort. Jeśli zrobisz 3 serie po 8 powtórzeń, to pierwsze powtórzenia mogą być szybkie, ale końcówka serii zacznie być wolniejsza. Zaczynasz wchodzić w zmęczenie lokalne, w spadek jakości, w bardziej klasyczną pracę. Objętościowo. Westside rozbijało tą pracę na wiele krótkich serii, bo celem jest powtarzanie wysokiej jakości i ekspozycji. Krótka seria, maksymalna intencja, krótka przerwa, kolejne szybkie serie. Trochę tak jak w sprincie, jeżeli chcesz trenować prędkość, nie robisz jednego długiego biegu, który z każdą sekundą jest wolniejszy, robisz krótsze odcinki z jakością...

Dynamik effort często mówi się o pracy w okolicach 50-60% cyzności, czasem 50-70%. Zależnie od boju, od poziomu zawodnika, użycia gum, łańcuchów i celu celu, można powiedzieć, celu bloku. Ale tutaj trzeba być bardzo ostrożnym, bo 60% dla jednego zawodnika może być szybkie, a do drugiego już jest za wolne. Jeżeli zawodnik jest bardzo silny, ale wolny, to czasem trzeba zacząć niżej, żeby nauczył się realnie przyspieszać. Jeżeli zawodnik jest bardzo dynamiczny, ma dobrą technikę, dobrze toleruje obciążenie, może pracować trochę wyżej. No tutaj trochę wchodzimy w uwarunkowania genetyczne. Ale głównym kryterium nie jest ego, nie jest procent na kartce. Jeżeli sztanga wygląda wolno, w cudzysłowie, to nie jest to dynamic effort. Możemy sobie napisać w planie speed squat, ale jeżeli zawodnik mieli ciężar, walczy z nim, traci pozycję i każda seria wygląda jak ciężka praca siłowa, no to nie trenujemy tego, co chcielibyśmy trenować.

I to jest częsty błąd. Trenerzy patrzą na procenty i myślą, a ok, Weston robiło tyle, to ja też dam tyle. Ale trzeba pamiętać, że USA pracowało z bardzo specyficzną grupą zawodników, często z zaawansowanymi trójboistami, którzy mieli ogromne doświadczenie techniczne, bardzo wysoką tolerancję obciążeń i umieli generować intencje pod sztangą. Sportowiec koszykówki, sportu walki, piłki noży czy sprintu może potrzebować trochę innego punktu startowego. Nie chodzi o kopiowanie tej tabeli, chodzi o zrozumienie jej zasad, a zasada jest prosta. Dynamik effort, objętość ma być wystarczająca, żeby nauczyć układ nerwowy powtarzać szybkie generowanie siły, ale nie tak duża, żeby prędkość się załamała. I teraz mamy jeszcze jeden ważny element. Preleping chart powstał na bazie klasycznego podnoszenia ciężaru, gdzie ruchy same w sobie były dynamiczne.

I to będzie kolejny ważny element tej układanki, bo dynamic effort w Westside to nie tylko procenty i liczba serii, to także sposób manipulowania oporem, tak żeby zawodnik nie tylko ruszył ciężar szybko, ale musiał atakować go od początku do końca ruchu. I teraz dochodzimy do momentu, w którym Westside zrobiło coś, co bardzo mocno zmieniło trening siłowy. Dołożyło gumy i łańcuchy do metody dynamicznej, bo Klasyczna sztanga ma ograniczenia, opór jest taki sam przez cały ruch, ale możliwości zawodnika zmieniają się w zależności od pozycji i gumy, łańcuchy rozwiązują ten problem. Mamy już przylepienie czart i rozumiemy, że w Dynamic Effort chodzi o kontrolowaną objętość szybkiej pracy, to teraz przechodzimy do jednego z najbardziej charakterystycznych elementów Westside, czyli gum, łańcuchów i oporu akomodacyjnego. I tutaj trzeba od razu wyjaśnić jedną rzecz, gumy i łańcuchy nie zostały dodane po to, żeby trening wyglądał bardziej hardkorowo, one zostały dodane

Sztanga już ma pęd, pozycja jest korzystniejsza, układ nie wymaga... Już od zawodnika maksymalnej pracy do samego końca. A dynamic effort ma uczyć czegoś innego. Ma uczyć atakować ciężary od początku do końca. Nie tylko szybkiego startu, nie tylko dobrego pierwszego impulsu, tylko pełnej intencji agresywnie ruszyć, utrzymać przyspieszenie i zakończyć ruch dalej z wysoką mocą. I tutaj właśnie wchodzą gumy i łańcuchy. Łańcuchy działają w bardzo prosty sposób. Im wyżej podnosisz tangę, tym więcej ogniw odrywa się od ziemi, więc obciążenie rości. Gumy działają jeszcze agresywniej. Im bardziej się rozciągają, tym większy stawiają opór. I dodatkowo tutaj mamy jeszcze taki element jak over speed extend. Czyli tam, gdzie zawodnik zwykle wchodzi w mocniejszą pozycję, opór zaczyna rosnąć. I to jest cała idea oporu akomodacyjnego.

Nie chodzi o to, żeby po prostu dołożyć trudności. Chodzi o to, żeby dopasować profil oporu do tego, jak zmienia się ruch. Tam, gdzie zawodnik jest w słabszej pozycji, opór jest relatywnie mniejszy. Tam, gdzie zaczyna być mocniejszy, opór rośnie. I jaki jest efekt? Nie możesz tylko dobrze wystartować i później dopłynąć do końca ruchu, musisz dalej pracować, musisz dalej przyspieszać i musisz cały czas generować napięcie. I dlatego opór akomodacyjny tak dobrze połączył się z dynamic effort, bo dynamic effort mówi ruszaj ciężar z maksymalną intencją, a gumy i łańcuchy dodają utrzymaj tę intencję przez cały zakres ruchu. Piękne, co? Dobra, rozdzielmy jeszcze dwie rzeczy. Łańcuchy i gumy, bo one często są wrzucane do jednego worka jako opór akomodacyjny, ale ich efekt nie jest identyczny. Łańcuchy są na pewno prostsze do zrozumienia. Im wyżej podnosi się sztangę, tym więcej ogni odgrywa się od ziemi, to już mówiłem, więc realny ciężar na sztandze rośnie.

Nie dlatego, że są magiczne, tylko dlatego, że zmuszają zawodnika do szybszej organizacji napięcia. Jeżeli opuszczasz tangę z gumami, nie możesz być bierny. Nie możesz się rozluźnić, nie możesz spaść pod ciężarem. No chyba, że tak się dzieje, to znaczy, że ta osoba właśnie nie jest gotowa na trening z gumami. Natomiast musisz aktywnie... kontrolować pozycję, bo gumy przyciągają sztangę w dół szybciej niż sama grawitacja, a potem musisz natychmiast zmienić kierunek ruchu. I tutaj pojawia się kolejne pojęcie, które bardzo dobrze pasuje do dynamic effort, czyli reversal strength, czyli zdolność do szybkiego przejścia z fazy opuszczania do fazy podnoszenia. To jest krytyczne w sporcie, bo sportowiec nie ma czasu na długie ustawienie się pod ruchem. Wyskok do zbiórki nie wygląda tak, że zawodnik schodzi powoli, zatrzymuje się, myśli, a dopiero potem wyskakuje. To się ma dziać nagle. Wejście nogi tak samo w zapasach czy w MMA nie daje komfortu powolnego rozwijania napięcia.

Łańcuchy są bardziej wybaczające, dają narastający opór, ale nie wciągają sztangi w dół tak agresywnie. Dlatego dla wielu sportowców łańcuchy mogą być dobrym pierwszym krokiem do oporu akumulacyjnego, aczkolwiek ja łańcuchów na przykład nie mam, stosuję od pewnego momentu gumy i też mam taki efekt, jaki chcę. Pamiętajcie, że to wszystko to są narzędzia. Wy dobieracie bodziec do zawodnika. To, że ktoś Westside robi dynamic boxka z dużym napięciem gum nie znaczy, że twój koszykarz z zawodnikiem ma albo początkujący trubista ma od razu robić to samo. Metoda jest ważniejsza niż sprzęt. Sprzęt ma służyć metodzie, a nie odwrotnie. Jeżeli miałbym dać trenerom jeden prosty filtr do dynamic effort z gumami, to powiedziałbym tak. Po pierwsze sztanga ma być szybka, po drugie technika ma być powtarzalna, po trzecie zawodnik ma kończyć każde powtórzenie agresywnie, po czwarte opór nie może zmieniać ćwiczenia w maksymalną walkę.

Jeżeli te cztery warunki są spełnione jesteś naprawdę blisko celu, jeżeli któryś z nich odpada musisz coś zmienić. Zdjąć ciężość ze sztani, zmniejszyć napięcie gum, wydłużyć przerwę, skrócić liczbę serii albo wrócić na chwilę do prostszej wersji. Bo dynamic effort nie polega na tym, żeby zrobić plan za wszelką cenę. Polega na tym, żeby uzyskać konkretny efekt treningowy. W ogóle cały proces treningowy na tym polega. I dlatego gumy i łańcuchy stały się tak ważne w Westside. Nie dlatego, że są obowiązkowe zawsze i dla każdego, tylko dlatego, że bardzo dobrze wzmacniają główne idee dynamic effort. Masz maksymalny ciężar, masz maksymalną intencję, masz krótki czas produkcji siły, masz rosnący opór, masz zawodnika, który musi przyspieszać do końca ruchu. To jest zupełnie inny bodziec niż klasyczne 5x5, to jest trening jakości siły w czasie.

To jest powód, dla którego dynamic effort jest tak ważny nie tylko w trójboju, ale też w przygotowaniu sportowców. Dobra, i teraz już myślę, że już sporo wiecie. To nie chcę, żeby to zostało tylko jako teoria, bo można zrozumieć czym jest dynamic effort, można zrozumieć pre-rep in, chart, można wiedzieć po co są gumy i łańcuchy, ale najważniejsze pytanie brzmi, jak to realnie poukładać w treningu, czyli co robimy na dole, co robimy na górze ciała i po czym trener ma poznać, że to jeszcze jest trening dynamiczny, a nie już ciężka, zawolna praca, którą tylko udaje speed work. Więc teraz przejdźmy do praktyki. Jak może... wygląda dzień dynamic effort i na co trzeba uważać, żeby tej metody nie zepsuć. I teraz wyobraź sobie, że masz przed sobą zawodnika na treningu. Nie interesuje nas już sama teoria, a interesuje nas to, co trener ma zrobić, kiedy zawodnik wchodzi pod sztangę.

Tutaj ważne, te serie nie mają narastać jak Max effort to nie jest praca do ciężkiej dwójki, to nie jest szukanie rekordu dnia, to jest powtarzanie jakości. Pierwsza seria ma być szybka, piąta seria ma być szybka i ostatnia seria ma być tak samo szybka, a nawet i szybsza. I teraz pytanie, co dalej po głównym ruchu dynamicznym? W klasycznym układzie trójbojowym bardzo często pojawia się szybki martwy ciąg, speed deadlift. I to może mieć sens, zwłaszcza jeżeli pracujemy z zawodnikiem, u którego ciąg ma bezpośredni transfer do celu treningowego, albo jeśli chcemy rozwijać agresywny start z ziemi. Ale kiedy mówimy o sportowcach, nie musimy zamykać się tylko w semacie. Box squad plus speed deadlift. I to jest bardzo ważne. Kondziugaj dla sportowców nie polega na tym, że każdy koszykarz, fajter, sprinter czy zawodnik gier zespołowych ma trenować dokładnie jak trójboista. Metoda zostaje ta sama. ale dobór środków może być inny.

Chodzi o to, żeby dobrać ćwiczenie, które u konkretnego zawodnika rozwinie konkretną cechę. Jeżeli celem jest szybki wyprost biodra, możemy mieć kilka opcji. Może być to speed pull, może być to clean pull. broad jump, box jump. Wszystko zależy od zawodnika, sportu, etapu przygotowań i poziomu technicznego. I to jest właśnie różnica między kopiowaniem Westside, a rozumieniem Westside. Kopiowanie mówi, Louis robił box squat i speed pool, więc każdy ma robić box squat i speed pool. A rozumienie mówi, Louis używał metod, żeby rozwijać konkretne cechy siły. Moim zadaniem jako trenera jest dobrać takie środki, które najlepiej rozwiną te cechy u mojego zawodnika. Dobra, i myślę, że tutaj możemy powoli spinać ten temat, bo jak z Spojrzymy na dynamic effort całościowo, to najważniejsze jest jedno, to nie jest metoda odmachania lekkimi ciężarami, to jest metoda oduczenia zawodnika, że potrafi użyć siły szybciej.

I to jest chyba największe nieporozumienie wokół tego tematu, ludzie widzą niższy procent na sztandzie i od razu myślą, a czyli lekki dzień. Nie, to nie jest lekki dzień, to jest szybki dzień. To jest dzień, w którym ciężar ma być na tyle dobrze dobrany, żeby zawodnik był w stanie go zaatakować, nie przepchnąć, nie przetrwać, nie zrobić na zaliczenie, tylko naprawdę ruszyć z intencją. I teraz, czy to będzie box, quad, speed bench, speed deadlift, czy jakieś odmiany ćwiczeń olimpijskich, to już zależy od zawodnika i od celu, a przede wszystkim od trenera. U trójbojistów będzie to wyglądało bardziej trójbojowo, u sportowców może wyglądać trochę inaczej. I to jest okej. W kąciugate nie chodzi o ślepe kopiowanie ćwiczeń, chodzi o zrozumienie, jakie cechy szukamy i jakie narzędzia najlepiej rozwijają. Jeżeli chcemy rozwijać siłę maksymalną, max effort. Jeżeli chcemy budować mięśnie, słabe ogniwa, tolerancję, objętości i strukturę mamy repetition effort, a jeżeli chcemy nauczyć zawodnika szybciej produkować siłę, tutaj wchodzi metoda dynamiczna.

To jest bardzo ważne w sporcie, bo w sporcie rzadko masz komfort powolnego rozwijania siły, nie masz 3 sekund na ustawienie się do wyskoku, nie masz czasu, żeby spokojnie zbudować napięcie przy zmianie kierunku. Albo potrafisz odpalić szybko, albo jesteś spóźniony. Dlatego dynamic effort ma sens. Ale tylko wtedy, kiedy jest dobrze zrobiony. Jeżeli ciężar jest zbyt duży, sztanga zwalnia. Jeżeli gumy są za mocne, tracisz na prędkości. Jeżeli objętość jest za duża, tracisz na jakości. I tu trener musi patrzeć, a nie tylko czytać procenty z kartki, bo procenty są pomocnicze. Prylpin chart jest bardzo pomocny, gumowe łańcuchy są pomocne. Ale na końcu i tak liczy się to, co widzisz w ruchu. Czy zawodnik jest szybki, czy jest agresywny, czy potrafi utrzymać technikę. Czy każda seria dalej wygląda jak praca z szybkością, a nie jak kolejny ciężki dzień.

I to jest taki filtr. I tym bym chciał zamknąć ten odcinek. Dynamic effort to nie dodatek do systemu Westside. To nie jest trening na luzie. Między cięższymi dniami to jest jedna z metod, która ma zrobić zawodnika kogoś więcej niż tylko silnego na papierze, ma nauczyć go używać siły szybko, a w sporcie to często robi różnicę, bo finalnie nie chodzi tylko o to ile masz siły, chodzi o to czy potrafisz ją wykorzystać wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebujesz w odpowiednim momencie, w krótkim czasie i pod presją. I to jest dla mnie sedno dynamic effort. Max effort podnosi potencjał, dynamic effort uczy ten potencjał odpalać. A cała reszta systemu, akcesoria, rotacja, GPP, praca nad słabymi ogniwami sprawia, że ten potencjał ma się na czym oprzeć. Więc gdybym miał zostawić Was z jednym zdaniem po tym odcinku, to powiedziałbym tak.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.