Dynamic Effort Method - jak trenować siłę, która musi być szybka
W tym odcinku biorę na warsztat Dynamic Effort Method - jedną z najczęściej źle rozumianych metod w systemie Westside Barbell.Dynamic Effort to nie „lekki dzień”. To metoda, której celem jest rozwijanie zdolności do szybkiego generowania siły - czyli tego, co w sporcie często decyduje o wyskoku, sprincie, zmianie kierunku, kontakcie, wejściu w nogi czy pracy w klinczu.W odcinku omawiam:skąd wzięła się metoda dynamiczna,dlaczego Louie Simmons zaczął szukać rozwiązań w radzieckiej literaturze treningowej,czym jest speed-strength i Rate of Force Development,jak Prilepin Chart pomaga kontrolować objętość,po co Westside dodało gumy, łańcuchy i opór akomodacyjny,czym różni się Dynamic Effort dla trójboisty od Dynamic Effort dla sportowca,jakie błędy najczęściej psują trening dynamiczny.Najważniejsza myśl tego odcinka:Dynamic Effort nie uczy podnosić lekko. Dynamic Effort uczy używać siły szybko.
To był punkt zwrotny, miał za sobą doświadczenie treningu ekstremalnie ciężkiego, ale jednocześnie musiał znaleźć odpowiedź na bardzo takie praktyczne pytanie. jak dalej rozwijać siłę, ale nie zniszczyć organizmu w ten sam sposób. I tu zaczyna się najciekawsza część. Louis zaczął czytać, nie czytać popularne poradniki, chociaż w Ameryce prawdopodobnie nie było ich za wiele. Nie kopiował plany z siłowni, tylko studiował literaturę naukową i teneską, głównie radziecką i wschodnioeuropejską. Zaciorski Wierchoszański, Prilepin, Medvedev i później także takie książki jak Super Training, materiały o sile specjalnej, akomodacji, metodach rozwijania siły, organizacji treningu, szybkości rozwijania siły i tym, jak planować bodźce, tak żeby zawodnik nie stał w miejscu.
Najpierw pogadamy o tym, skąd metoda dynamiczna się wzięła i dlaczego Louis Simmons w ogóle zaczął jej szukać. Potem przejdziemy do tego, jak wchodzi tutaj prelepin chart, czyli tabela, która pomaga kontrolować objętość przy konkretnych zakresach intensywności. Później omówimy sobie dlaczego Westside dodało do tego gumy i łańcuchy, czyli opór akomodacyjny i dlaczego to kompletnie zmieniło sposób myślenia o treningu szybkości ze sztangą. Będzie to bardzo ważny punkt. Będziemy mówić o tym jak wygląda dynamic effort dla dołu, jak wygląda dla góry ciała, jakie są typowe serie i powtórzenia, kiedy ciężar jest za duży, kiedy sztanga jest za wolna. I kiedy trener powinien powiedzieć, dobra kończymy, bo to już nie jest trening dynamiczny. Bo największy błąd dynamic effort polega na tym, że ludzie robią z niego albo zbyt lekki trening techniczny, albo zbyt ciężki trening siłowy.
Pamiętacie, że to są lata 70. Tu pojawiają się nazwiska, które później stają się fundamentem myślenia Westside, czyli Zaciorski, Wierchoszański, Prylepin, Medwiediew, później także Sif, książka Super Training. I to są też autorzy, których ja śledzę tak jak Simons. Jedną z ważnych pozycji była książka Wierchoszańskiego, czyli Fundamentals of Special Strength Training in Sport, którą już wcześniej wspominałem. I sam tytuł już jest tutaj istotny, czyli Special Strength Training in Sport. Specjalne przygotowanie siłowe w sporcie, czyli siły specjalne. Nie ogólnie bądź silny, tylko pytanie jaka siła jest potrzebna do konkretnego zadania sportowego. Tak nawiasem mówiąc, zawsze mówiłem Wierchoszański, ale chyba prawidłowa wymowa to jest Wierchoszański, bo już wielu profesorów słyszałem, którzy tak wymawiają jego imię, więc chyba zostanę przy tym Wierchoszański.
Nie zabija prędkości ruchu. Dobra, skoro powiedzieliśmy już, że dynamic effort nie jest lekkim dniem, tylko dniem szybkości i jakości, to teraz trzeba odpowiedzieć na bardzo takie praktyczne pytanie, ile tej pracy zrobić. Bo samo hasło podnieść szybko niczego jeszcze nie rozwiązuje. Jeżeli damy za mało pracy, bodziec będzie zbyt słaby, zawodnik zrobi kilka szybkich serii, ale nie będzie z tego realnego efektu treningowego. Jeżeli damy za dużo pracy, prędkość zacznie znowu spadać, a kiedy prędkość spada, to bardzo szybko przestajemy trenować dynamic effort, zaczynamy trenować zmęczenie, czyli przechodzimy już w metodę powtórzeniową. I tu pojawia się jedno z narzędzi, które bardzo mocno wpłynęło na sposób myślenia Louis Simonsa. czyli Prilepin Chart. Tabela Prilepina pochodzi z radzieckiej szkoły podnoszenia ciężarów.
Prilepin analizował pracę ciężarowców i próbował odpowiedzieć na pytanie, jaka liczba powtórzeń przy danym procencie ciężaru maksymalnego daje najlepszy efekt treningowy. Czyli nie chodziło tylko o to, żeby powiedzieć trenuj ciężko albo trenuj lekko, chodziło o to, żeby znaleźć taki zakres pracy, czyli serii powtórzeń, w których ciężar jest wystarczająco duży, żeby wywołać adaptację, ale objętość nie jest tak duża, żeby zniszczyć jakość ruchu. I to jest dla nas bardzo ważny przy dynamic effort, bo w metodzie dynamicznej jakości jest wszystko. Jeżeli zawodnik ma wykonać 8 serii po 2 powtórzenia w dynamicznym box quacie, to te wszystkie serie mają wyglądać szybko, nie pierwsze 2, nie pierwsze 4, wszystkie. Jeżeli przy serii numer 6 sztanga zaczyna wyraźnie zwalniać, technika się rozjeżdża, zawodnik przestaje być agresywny, to znaczy, że albo ciężar jest za duży,
I to jest częsty błąd. Trenerzy patrzą na procenty i myślą, a ok, Weston robiło tyle, to ja też dam tyle. Ale trzeba pamiętać, że USA pracowało z bardzo specyficzną grupą zawodników, często z zaawansowanymi trójboistami, którzy mieli ogromne doświadczenie techniczne, bardzo wysoką tolerancję obciążeń i umieli generować intencje pod sztangą. Sportowiec koszykówki, sportu walki, piłki noży czy sprintu może potrzebować trochę innego punktu startowego. Nie chodzi o kopiowanie tej tabeli, chodzi o zrozumienie jej zasad, a zasada jest prosta. Dynamik effort, objętość ma być wystarczająca, żeby nauczyć układ nerwowy powtarzać szybkie generowanie siły, ale nie tak duża, żeby prędkość się załamała. I teraz mamy jeszcze jeden ważny element. Preleping chart powstał na bazie klasycznego podnoszenia ciężaru, gdzie ruchy same w sobie były dynamiczne.
To jest bardzo ważne w sporcie, bo w sporcie rzadko masz komfort powolnego rozwijania siły, nie masz 3 sekund na ustawienie się do wyskoku, nie masz czasu, żeby spokojnie zbudować napięcie przy zmianie kierunku. Albo potrafisz odpalić szybko, albo jesteś spóźniony. Dlatego dynamic effort ma sens. Ale tylko wtedy, kiedy jest dobrze zrobiony. Jeżeli ciężar jest zbyt duży, sztanga zwalnia. Jeżeli gumy są za mocne, tracisz na prędkości. Jeżeli objętość jest za duża, tracisz na jakości. I tu trener musi patrzeć, a nie tylko czytać procenty z kartki, bo procenty są pomocnicze. Prylpin chart jest bardzo pomocny, gumowe łańcuchy są pomocne. Ale na końcu i tak liczy się to, co widzisz w ruchu. Czy zawodnik jest szybki, czy jest agresywny, czy potrafi utrzymać technikę. Czy każda seria dalej wygląda jak praca z szybkością, a nie jak kolejny ciężki dzień.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W tym odcinku biorę na warsztat Dynamic Effort Method - jedną z najczęściej źle rozumianych metod w systemie Westside Barbell.
Dynamic Effort to nie „lekki dzień”. To metoda, której celem jest rozwijanie zdolności do szybkiego generowania siły - czyli tego, co w sporcie często decyduje o wyskoku, sprincie, zmianie kierunku, kontakcie, wejściu w nogi czy pracy w klinczu.
W odcinku omawiam:
skąd wzięła się metoda dynamiczna,dlaczego Louie Simmons zaczął szukać rozwiązań w radzieckiej literaturze treningowej,czym jest speed-strength i Rate of Force Development,jak Prilepin Chart pomaga kontrolować objętość,po co Westside dodało gumy, łańcuchy i opór akomodacyjny,czym różni się Dynamic Effort dla trójboisty od Dynamic Effort dla sportowca,jakie błędy najczęściej psują trening dynamiczny.Najważniejsza myśl tego odcinka:
Dynamic Effort nie uczy podnosić lekko. Dynamic Effort uczy używać siły szybko.