Żyć odważnie #OnetAudio

Te wszystkie właśnie takie odważne decyzje to są decyzje stanięcia w czymś bardzo niewygodnym i jednocześnie akceptacji, jak to mówią w terapii aktu właśnie terapeuci, takiej gotowości do zmierzenia się z konsekwencjami jakiekolwiek one nie będą. Zatrzymaj się na chwilę. Przyjrzyj się swojemu ciału i psychice. Spróbuj zadbać o równowagę. W naszym podcaście rozmawiamy z ludźmi, których doświadczenie i wiedza mogą być dla nas wartościowym drogowskazem na drodze do samoświadomości. Ania Malinowska i Ola Brzozowska. Zapraszamy na RESET.

Cześć, witamy serdecznie w podcaście RESET. Z tej strony Ola. Z tej strony Ania. Witamy też naszą gościnie, Magdalenę Daniłoś. Magda, jesteś coachynią, jesteś trenerką i jesteś terapeutką w trakcie certyfikacji terapii ACT. Tak jest. Bardzo się cieszę, że mogę tu z wami dzisiaj być. A dzisiaj będziemy rozmawiać o tym, co znaczy żyć odważnie. I w zasadzie ja od razu chciałabym ciebie, Magda, zapytać, co według ciebie to znaczy? Pamiętam, jak pierwszy raz usłyszałam takie zdanie, które stało się zdaniem, motywem przewodnim mojego życia, bój się i rób. I zatrzymałam się na tym zdaniu, ponieważ przez wiele lat w swoim życiu się bałam, a ponieważ się bałam, to nie robiłam. I bardzo dużo rzeczy, które w moim życiu się działy, działy się lub się nie działy, dlatego że blokowało mnie gdzieś w głowie dużo różnych myśli, przekonań na wszelakie tematy.

I moment, w którym to zdanie zobaczyłam, to był taki moment, w którym się zatrzymałam bardzo mocno, złapałam jakąś taką refleksję na zasadzie, ale jak bać się i robić? O czym to w ogóle jest? Długo to gdzieś we mnie pracowało na różnych poziomach, zastanawiając się nad tym, czym tak naprawdę w ogóle jest odwaga. Bo ja, jako przede wszystkim kobieta, często się definiuję jako osoba, która przyszła na świat mocno wrażliwym człowiekiem. Raczej nieodważnym człowiekiem, jeśli możemy, bo zaraz obalę tę teorię, że odwaga jest właśnie cechą charakteru, ale tak siebie definiowałam bardzo długo. Jako osoba o dużej niepewności, osoba, która miała dużą trudność z wchodzeniem w interakcje społeczne. W związku z tym dla mnie odwaga była o jakiejś cesze, którą ludzie mają lub jej nie mają.

Kiedyś w moim poprzednim życiu zawodowym byłam marketerem i spotykałam bardzo dużo takich ciekawych ludzi jak wy, zadając im pytania, jak to się stało, że ty robisz to, co robisz? Jak to się stało, że jesteś w tym miejscu? Co spowodowało, że jesteś dzisiaj odważną osobą? I po kilku latach takiego mojego wewnętrznego robienia badań chyba jakościowych dostałam taką odpowiedź od wielu, wielu ludzi, ale to nie jest tak, że zawsze się odważałem czy odważałam, że jestem osobą, którą się uważam za odważną od zawsze, tylko właśnie żyję z taką filozofią, że pomimo, że jest dyskomfort, to robię. Wtedy tak naprawdę w pełni można powiedzieć, że to zdanie siadło. To zdanie bój się i rób tak naprawdę dla mnie dzisiaj to jest filozofia życia w zgodzie, w której kiedy się pojawia coś we mnie trudnego, pojawia się we mnie myśl, nie wiem, nie potrafię, nie chcę i tak dalej, mam zawsze dwa wyjścia.

To, jak powiedziałam o tym, że miałam w swoim życiu dwa życia zawodowe. To też był taki bardzo dla mnie... Amerykanie mają takie pojęcie reality check. To był dla mnie taki moment, kiedy dobiłam do granic możliwości wykorzystywania swoich zasobów nie ufając sobie. Bo w moim przypadku nie ufanie sobie i nie realizowanie własnych potrzeb skończyło się wypaleniem zawodowym. Ja robiłam bardzo dużo rzeczy, ale właśnie cały czas opierając się na jakichś zewnętrznych czynnikach i faktorach różnych. Łącznie z docenieniem zewnętrznym, którego pewnie wiesz tam, bo ja szukałam bardzo na zewnątrz. Bardzo. I im więcej konferencji, im więcej szkoleń, im więcej książek, im więcej rzeczy, które się działo, tym ja się czułam pewniej, a jednocześnie właśnie nadal nie czułam się pewnie.

I to mam takie poczucie właśnie, że ten moment, kiedy w moim przypadku to moje ciało mi powiedziało nie i po prostu mnie położyło, Zobaczcie, zawsze to ciało mówi. Tak, absolutnie. To był moment, w którym ja sobie najpierw pozwoliłam na to, żeby w ogóle w tym być i to było cholernie trudne. A potem jak już w tym pobyłam, To sobie zadam takie pytanie, co mnie w ogóle doprowadziło do tego miejsca. No i właśnie między innymi ten brak zaufania do siebie. Jednocześnie razem z jakimś takim budowaniem małymi krokami zaufania do siebie, odwaga się też stała łatwiejsza. To znaczy moment, w którym przychodzą różne czynniki zewnętrzne albo myśli i kiedy chcemy stanąć w czymś ważnym dla nas i mamy takie poczucie okej, ale może się to nie uda albo może właśnie.

Ludzie tego nie zaakceptują, nie będą tego chcieli, ale my wiemy, że to jest ważne dla nas, czyli bazujemy gdzieś jednak w oparciu o jakieś mocniejsze fundamenty, to wtedy też łatwiej jest zrobić coś wiedząc, że to się może nie udać. To jest w ogóle dla mnie duży składnik odwagi. Moją przygodę z odwagą bardzo mocno rozpoczynałam w zgodzie z badaniami i literaturą wszelaką. W języku angielskim Brenna Brown, która bada od wielu lat odwagę. Ja pamiętam takie jedno zdanie właśnie z jej badań, które mówi o tym, że odwaga to jest tak naprawdę zgoda na to, że przez chwilę nam będzie niewygodnie. Nawet może przez długą chwilę. I że nie mamy żadnej gwarancji, że jeżeli podejmiemy jakieś wyzwanie, to że ono się uda.

Powiem więcej, że to jest trochę wpisane, bo jak sobie pomyślimy o różnych sytuacjach w naszym życiu nowych, Takich, których nigdy nie doświadczaliśmy. Rzadko się zdarza, że robimy coś po raz pierwszy i robimy to od razu idealnie albo świetnie. Więc to jest trochę taka zgoda na to, że my możemy być nieidealni, niefajni dla siebie, dla innych ludzi, nieakceptowani przez innych, a jednocześnie akceptowani przez siebie w tym wszystkim. A ja, tak jak słucham ciebie Magda, to też kojarzę Bren Brown z tego, że ona rzeczywiście też bada wstyd. I tak chciałam zapytać ciebie z twoich obserwacji, ale też z wielu, tak jak mówisz, badań, które przeczytałaś, czego ludzie się najbardziej boją? Znaczy, ja myślę, że wstyd jest bardzo... Dlaczego wstyd stał się, chcąc nie chcąc, powiązany w badaniach Brenna z odwagą?

Z dwóch stron ogromnym rozczarowaniem, z dwóch stron jakimiś scenariuszami, zresztą z Brené Brown, ona to tak ładnie nazywała pierwszymi gównianymi scenariuszami, czyli tym co sobie piszemy o tym co się stało, a tak naprawdę to właśnie Tylko albo aż odważna decyzja, to jest ta decyzja o tym, że ja mogę komuś powiedzieć i zaryzykować właśnie, że może się nie udać w tej relacji przekazać to, co chcemy przekazać. Odkryć się też. Tak, dokładnie. Zresztą Brena o tym też mówi, o takim właśnie odsłanianiu się. Ja pamiętam na jednym z jej wystąpień, kiedy ona zadała takie pytanie, czym jest dla ciebie właśnie odsłonięcie się ludziom. Mówią, to jest ten moment, kiedy mówię mężczyźnie, z którym jestem całe życie, że go nie kocham. Albo to jest ten moment właśnie, kiedy tracę dziecko, albo to jest ten moment, kiedy przyznaję sama sobie, że coś zawaliłam.