Neuroróżnorodność - Mateusz Płatos

No właśnie, bo ja też jak Aniu powiedziałaś, że jest to pojęcie powszechnie znane, to mi się zapaliła taka lampka, bo ja myślę, że właśnie nie jest powszechnie znane i to jest ogromna wartość tym, że rozmawiamy, to też jakby specyfika i Ani i Mateusza polega na tym, że też w tym środowisku psychologicznym są na co dzień, więc pewnie ja tutaj trochę będę zadawała pytania, które być może będą wydawały się bardzo Proste, oczywiste dla was, ale myślę, że dla naszych słuchaczy też warto podejść do tego tematu, bo to, co jest ważne, to że my mówimy o neuronalnej różnorodności, czyli to, co powiedziałaś, Mateusz, to nie jest różnorodność taka, że ktoś ma inne, nie wiem, Kolor skóry czy strukturę włosa, tylko mówimy o tym, w jaki sposób nasz mózg przetwarza, po bodźce funkcjonuje, jakbyś takie dwa słowa powiedział więcej, jakby w jaki sposób w ogóle można zacząć myśleć o tym albo o kimś, albo o sobie, że jest się neuroróżnorodny, a typowy.

To mi się wydaje, że jest cały czas jakby rysowanie tej granicy pomiędzy dziecko normalne i dziecko z orzeczeniem. I to jest jakieś takie dla mnie też dziwne. Na pewno jest tak, że my wciąż jesteśmy w takim myśleniu bardzo tradycyjnym. Głównie pod wpływem medycyny, głównie pod wpływem też rehabilitacji i takiej klasycznej terapii psychologicznej, w której problemy są usytuowane w osobie, I tę osobę trzeba przede wszystkim w jakiś sposób w cudzysłowie naprawić, terapeutyzować, leczyć, wspierać, ale to ona ma się dostosować właśnie do tej większości, do tej normy, do tych zasad, które panują.

Zasady komunikowania się, poznawania nowych osób i innych studentów i wykładowców. O ile szkoła przy wszystkich wadach naszego systemu edukacji jednak zapewnia pewnego rodzaju wsparcie, pewnego rodzaju strukturę, ktoś czuwa nad tym, czy uczeń przychodzi codziennie do szkoły, czy wywiązuje się ze swoich obowiązków, jest jakaś pomoc psychologiczna, pedagogiczna w szkole, Tak, uniwersytet jest zupełnie do tego nieprzygotowany. Uniwersytet zakłada, że student przychodzi w pełni, pod każdym względem społecznym, emocjonalnym, intelektualnym, przygotowany do tego, żeby studiować i jest trochę takim chodzącym mózgiem, umysłem po prostu, który wchłonie tą wiedzę, który samodzielnie sobie ze wszystkim poradzi i wyjdzie z dyplomem. Okazuje się, że to są tacy sami młodzi ludzie, którzy jeszcze przed chwilą byli licealistami, ze swoimi wszystkimi trudnościami emocjonalnymi, społecznymi, też właśnie często z atypowymi cechami, które sprawiają, że oni na tym uniwersytecie się nie czują dobrze, potrzebują dużo więcej czasu na adaptację i potrzebują często wsparcia właśnie zarówno od samej uczelni, jak i zrozumienia od innych studentów, którzy na przykład wyjdą z inicjatywą, którzy

Poziom lęku jest tak nieprawdopodobny, że większość właściwie zalicza wizytę u psychiatry z wsparciem takim farmakologicznym, antylękowym. I teraz Mateusz, od razu pytanie, czy na przykład Uniwersytet Warszawski, czy szkoły, uczelnie są przygotowane na to, żeby dawać jakieś takie programy wspierające, wyciągnąć rękę do tych ludzi? To się na szczęście zmienia na lepsze. Ja bym powiedział, że trochę nie nadążamy wciąż za rzeczywistością, dlatego że na przykład na Uniwersytecie Warszawskim zostało kilka lat temu już otwarte Centrum Pomocy Psychologicznej, także biuro do spraw osób z niepełnosprawnościami ciągle rozwija swoją działalność, włącza właśnie w coraz większym stopniu też osoby neurotypowe, nie tylko z takimi klasycznymi

Niepełnosprawnościami. No ale w międzyczasie wydarzyła się pandemia, która jest kryzysem po prostu odrywa psychicznego wśród młodych ludzi, tak to trzeba nazwać. I w tej chwili właściwie większość studentów jakiegoś wsparcia psychologicznego potrzebuje. I w tym momencie te kilka etatów, które mamy na Uniwersytecie Pomocy Psychologicznej, to jest absolutnie niewystarczające. Także z jednej strony widać, że to się zmienia, Z drugiej strony widać, jak bardzo niewystarczające jest wciąż to wsparcie. Natomiast, żeby powiedzieć o takim dobrym przykładzie, to jeśli chodzi o osoby w spektrum autyzmu, na uniwersytecie powstało Centrum Wsparcia Akademickiego dla studentów ze spektrum autyzmu, które stara się dać im takie kompleksowe wsparcie, począwszy od takiej

A powiedz Mateusz jeszcze, a jak można wspierać w takim razie Stowarzyszenie Mary i Max, gdyby ktoś z Państwa słuchających chciałby w jakiś sposób się zaangażować w pomoc? Albo przystąpić jako uczestnik, prawda? Można jak najbardziej, na wiele sposobów. Zapraszam może na naszą stronę marimax.pl. Tam można znaleźć różne opcje takiego zaangażowania, bo to jest znacznie więcej niż tylko wpłacanie darowizny. To jest również właśnie zostanie wolontariuszem w jednym z naszych programów, zostanie stażystą, albo po prostu kontakt z nami i pytanie tak, w jaki sposób mogę pomóc. Działamy w kilku miastach w Polsce, także nie tylko dla osób z Warszawy powinna się znaleźć jakaś opcja zaangażowania. I przede wszystkim uczyć się samemu się rozwijać swoją samoświadomość.