Stanowiliśmy jedno - dokument w rocznice 40-lecia Solidarności

Najgorzej są pierwsze trzy dni, bo się bardzo jeść chce. Był taki moment, z tego co ja sobie przypominam, i to był trzeci dzień, że ja obawiałem się, że ja się złamie, że po prostu sięgnę do chleba. Udało się przetrzymać to, bo później, to proszę sobie wyobrazić, człowiek kompletnie głodu nie czuje. Kompletnie głodu nie czuje. Był taki moment, no to już nie wiem, którego dnia dziesiątego, czy któregoś tam, że ja się dziwię, że można jeść. I tu wielkie chapeau bas dla kościoła katolickiego, ale nie tylko katolickiego, bo w Załężu również oprócz kościoła katolickiego bywali też duchowni ewangeliccy, ale dzięki duchownym otrzymywaliśmy rozpuszczalne minerały w wodzie, żeby po prostu uzupełniać organizm te minerały, I myślę, że to też pozwoliło nam jakoś tam biologicznie przetrwać. 13-go zaczęliśmy głodówkę. 22-go czerwca postanowiliśmy tę głodówkę zakończyć, uznając, że przyniosła ona minimalny skutek.

Po mszy, żeby spacerować po tej ulicy. No i 31 sierpnia 1982 roku, w rocznicę podpisania porozumień sierpniowych, jak wyszliśmy z kościoła, To się szło tak grupami, rodzinami, znajomymi, grupa za grupą. Zaczął się tworzyć ta manifestacja. I wtedy ktoś krzyknął na ulicę. No i wyszliśmy na ulicę. Tą ulicą szliśmy aż koło komendy policji. Potem doszliśmy pod ówczesny komitet partii. Tam zakręciliśmy i zaczęliśmy schodzić. Rodziny całe szły. Mąż niósł młodszego syna na ramionach, starszy obok. Obydwaj też krzyczeli. Oddajcie nam Lecha, zabierzcie Wojciecha.