Stanowiliśmy jedno - dokument w rocznice 40-lecia Solidarności

Po pół godziny patrzyć już zjechała się dyrekcja, kierownicy, wszyscy. To my szybciutko strajkujemy. Także cały zakład po godzinie 7 to już stan. I co było? Utworzyć jakiś tam komitet strajkowy. Najpierw zaproponowano trójki wydziałowe. Wybrali my te trójki i na świetlicy postulaty. No najbardziej o opłaty chodziło. Przyszła niedziela. Tu słyszymy, że już w Szczecinie w sobotę były podpisane porozumienia. Przynieśli duży telewizor, postawili na scenie. Przemówienie Wałęsa na koniec stanął i mówi tak, że wiadomo, jutro jaki jest dzień, idziemy wszyscy do pracy, bo to jest pierwszy dzień września i nie będziemy strajkować.

Podpisano generalnie wszędzie porozumienia, również w Kielcach, gdzie uznano możliwość tworzenia wolnych związków zawodowych, tak nazwano, wolnych związków zawodowych. We wrześniu to zakończyło się możliwością tworzenia jednego ogólnopolskiego związku zawodowego Solidarność. I też we wrześniu Kielczanie pojechali do Warszawy, aby złożyć na ręce ówczesnego, nieformalnie, bo jeszcze nie było wyboru w związku, nieformalnie pełniącego funkcję przewodniczącego, czyli Lecha Wałęsy, aby złożyć deklarację utworzenia naszego regionu. Byłem wiele lat wiceprzewodniczącym regionu, jak również byłem członkiem Komisji Krajowej, tej pierwszej historycznej. No ja sam byłem zaskoczony, bo ja wygrałem prawybory w regionie świtokrzyskim.

Po mszy, żeby spacerować po tej ulicy. No i 31 sierpnia 1982 roku, w rocznicę podpisania porozumień sierpniowych, jak wyszliśmy z kościoła, To się szło tak grupami, rodzinami, znajomymi, grupa za grupą. Zaczął się tworzyć ta manifestacja. I wtedy ktoś krzyknął na ulicę. No i wyszliśmy na ulicę. Tą ulicą szliśmy aż koło komendy policji. Potem doszliśmy pod ówczesny komitet partii. Tam zakręciliśmy i zaczęliśmy schodzić. Rodziny całe szły. Mąż niósł młodszego syna na ramionach, starszy obok. Obydwaj też krzyczeli. Oddajcie nam Lecha, zabierzcie Wojciecha.