Stanowiliśmy jedno - dokument w rocznice 40-lecia Solidarności

Był taki moment, że nie możemy być bierni. No ale co można w więzieniu zrobić? No co można zrobić w więzieniu, oprócz tego, że śpiewać jakieś czasami na prędce ułożone piosenki typu Zielona Wrona, czasem patriotyczne piosenki, w zależności od sytuacji jaka była. Czyli panowie nasi byli internowani w tym dużym budynku. Jak zaczęli śpiewać Zieloną Bronę czy Nie Chcemy Komuny, to oczywiście darłyśmy się jeszcze silniej z naszego pokoiku. Z tym, że codziennie byłam wzywana na przesłuchanie. Przychodzili ubecy. Ja mogę mówić, co ja odpowiadałam, że nie pamiętam nic takiego, o niczym takim nie wiem. Były też konfrontacje. Właściwie prawie ze wszystkimi osobami byłam konfrontowana. Ja odpowiadałam, nie znam, nie wiem, jak byłam u Ludwickich.

To tylko po to, że po prostu szyłam swojej siostrze suknię do ślubu, a Marysia była krawcową Ludwicka, to ja jej po prostu pojechałam po dzieci. No taka była wersja. Zabrano mnie na bukówkę do prokuratora wojskowego, ponieważ nas sądziła prokuratura wojskowa. No i wtedy zamienili mi internowanie na aresztowanie. W mojej celi miałam łóżko, jednej z cel, bo to się zmieniało, na wysokości okienka. I w tym okienku nie było szyb. A to była zima po prostu i to ciężka. Z 81 na 82 cieniutki kocyk. Jak przykryłam głowę, to miałam stopy na wierzchu. I właśnie jak wychodziłam z więzienia, to było zapalenie, ropne zapalenie zatoki.