Stanowiliśmy jedno - dokument w rocznice 40-lecia Solidarności

Przecież jeden wtedy miał 4 lata, a drugi miał 7. I oni też to skandowali. Wszyscyśmy skandowali. I to było przerwane między innymi właśnie hymnem albo pieśnią Boże coś Polskę. Szliśmy w euforii takiej, wolność, wolność, prawda taka. Swoboda, nikt nas nie pałuje, nikt nas nie blokuje, nie zaczepia. Muszę powiedzieć, że bardzo pilnowaliśmy się, żeby nie było żadnej zadymy jakiejś takiej. Całość ruszyła dalej i potem zeszli do rynku i w rynku Brat mojego męża, cioteczny, wówczas, nie wiem, Janusz miał 15 czy 16 lat, odczytał litanię do Matki Boskiej Świętokrzyskiej, którą chyba mu podała nawet Jadzia Kellner do przeczytania, ponieważ on służył do mszy, więc miał donośny taki głos i przy świeczkach odczytywał tą litanię, w której właśnie były między innymi takie słowa, że Matko Boska, uciśnionych, módź się za nami, w tym stylu.

I tam się pochód zakończył. Za prowodyra całej tej manifestacji został uznany Janusz Kaczor, brat cioteczny mojego męża, miał 15 lub 16 lat, był uczniem technikum mechanicznego w Starachowicach i on został relegowany ze szkoły za to. Kilkakrotnie był przesłuchiwany w domu, u niego odbywały się rewizje. Ta manifestacja to było zamanifestowanie, że chcemy, żeby te porozumienia sierpniowe były, żeby one były realizowane, żeby nie likwidowano nam związków zawodowych, żebyśmy mogli powiedzieć głośno i wyraźnie to, co chcemy mówić. Przed stanem wojennym w Związku Zawodowym Solidarność było prawie 10 milionów dorosłych Polaków.