Stanowiliśmy jedno - dokument w rocznice 40-lecia Solidarności

Jeśli człowiek wie, że nieczy się jego godność, nie może tak poddawać się, bo wtedy jakby sam siebie skazuje na to, że nie ma godności. W tym 80 roku pracowałam na uczelni, na Politechnice Świętokrzyskiej, w Instytucie Nauk Społecznych, no gdzie, że tak powiem, nie przeważały ten nurt patriotyczny. Ci, którzy szli za Solidarnością, to byli przeciwko komunie. Ci, którzy byli za PZPR-em, bardzo często to byli ci, którzy mieli konkretne pożytki z tego systemu. Natomiast ten system, ten strach, ten lęk, który został zakorzeniony, ale również wyrastał z doświadczenia przecież. Ten lęk jednak powodował to, że ludzie nie byli otwarci. Wiele rzeczy na przykład nie wiedziałam.

Dla siebie, dla rodziny, dla ludzi, dla zakładów pracy, dla przyszłych pokoleń. No ja nic specjalnego nie mówiłem. Ja byłem pracownikiem PKP i ja specjalnie nie nastawiałem się na Solidarność, mówiąc szczerze, bo jak widziałem to, co się wokół dzieje, bo pierwszy symptom, jaki powstał w naszym zakładzie pracy, to wcale nie było dążenie do niezależnego związku, ponieważ ludzie z PZPR-u Chcieli stworzyć Solidarność, więc ludzie czerwoną farbą przekreślili to i żądali niezależnego związku. A takie warunki spełniała Solidarność. Ja i moi koledzy, którzy byli wtedy ze mną, no podeśli do tego poważnie.