O miodzie, językowo

Wówczas gościem audycji był pan Janusz Kasztelewicz, producent miodu i rozmowa z tym gościem zainspirowała nas do tego, by przygotować podcast poświęcony temu słodkiemu, pysznemu czemuś. No właśnie. Bo to coś jest słodkie, ale ma także swoją etymologię, swoje pochodzenie. Ma oczywiście i ma ortografię dość nieoczywistą, ale to pewnie za chwileczkę. Etymologia słowa miód jest bardzo słodka, bardzo ładna i bardzo prosta. Dawniej jednak trzeba to wyjaśnić. Był to nie miód, ale mied. Mied. Z D na końcu, z tym dźwiękiem i z tą literą, gdyby było wtedy pismo. To był po prostu słodki napój, także miód pitny i prawdopodobnie ten wyraz mied był urzeczownikowionym przymiotnikiem, czyli był taki przymiotnik.

Postrzegamy też jako symbol dobrobytu. O, tak. I tu już nie chodzi o samo jedzenie, o pyszność, o delicję, tylko po prostu o dobrobyt szeroko rozumiany. Gdy mówimy kraina mlekiem i miodem płynąca, po prostu chodzi o miejsce, nie tylko o kraj, ale o miejsce obfitujące we wszelkie bogactwa. Gdy mówimy, że ktoś dobrał się do miodu, to znaczy, że dostał coś upragnionego, pożądanego, korzysta z tego, napawa się czymś, O, on to dostał się do miodu, gdy na przykład ktoś awansował w pracy, bo ma wyższą pensję, jakieś benefity i tak dalej, i tak dalej. Ale też mówimy, bez zachodu nie ma miodu, czyli bez pracy nie ma kołaczy, bez pracy nie ma korzyści. Pan Janusz Kasztelewicz, o którym wspomniałyśmy na początku dzisiejszej rozmowy, przypomniał, że jest jeszcze jedno powiedzenie związane z miodem, takie pszczelarskie powiedzenie.