Rok strategii | Z dystansu

I powiem szczerze, że od tego poprzedniego cyklu i tej mentalności natowskiej, ja też przypomnę, że kilka tygodni po objęciu obowiązku pojechałem i żeśmy rozważali wtedy nową strategię wojskową NATO, to też było naprawdę przeżycie ogromne, w sensie konfrontacji z tym mentalem natowskim, no już mocno odstającym od rzeczywistości. No i wtedy była taka swoista nadzieja, że faktycznie, że ktoś wszcząśnie tym systemem nieco, że zaczną się pojawiać te pieniądze, bo niekończące się narady, złote myśli wszystkich tych, którzy nie mieli ani zdolności, ani 2% PKB nie płacili, no były takie troszeczkę frustrujące. Oczywiście nakładałem na to wszystko Ten język realizmu politycznego, że mogę się złosić jako żołnierz, ale przecież szef sztabu Niemiec nie może pojechać do kanclerz Merkel i powiedzieć jej tam wprost. Natomiast coraz większy, coraz bardziej słyszalny był głos Polski.

To mówimy o instrumentarium, to na koniec jeszcze musi być ta myśl, czyli dokąd my zmierzamy, jaką rolę chcemy przyjąć. A może to było tak, panie generale, że myśmy niejako cedowali to myślenie na instytucje właśnie takie jak NATO i Unia Europejska, Podpisywaliśmy się w zasadzie w ciemno. No czasem były oczywiście jakieś drobne kontrowersje, ale akurat po tej stronie wojskowej, po tej stronie natowskiej to raczej nie. I nagle znaleźliśmy się w sytuacji, kiedy najważniejszy filar tych instytucji zaczyna nieco się od nich odsuwać, tak? Mam tutaj na myśli oczywiście to, co się dzieje teraz za tej drugiej prezydentury Donalda Trumpa. W czasie pierwszej prezentury też pierwsze takie wibracje były jakby odczuwane. Natomiast ja z natury mam podejście też analityczne, no bo wiadomo, to jest takie nasze żołnierskie DNA.