Rok strategii | Z dystansu

To stanowisko szefa sztabu generalnego objął pan za pierwszej prezydentury Donalda Trumpa, prawda? Potem nastąpił ten okres prezydentury Bidena i wydawało się, że wszystko idzie w dobrym kierunku w tym sensie, że nastąpiło takie pobudzenie czy też obudzenie wręcz strategiczne tej wspólnoty tak zwanego kolektywnego zachodu. Ja pamiętam nawet tą chwilę dokładnie, kiedy prezydent Trump przyjechał do Brukseli I wtedy tak może troszkę uproszczę komunikat, ale on powiedział do kanclerz Merkel, słuchaj Angela, nie może być tak, że ty ciągle kupujesz ten gaz, płacisz Rosjanom pieniądze, oni za te pieniądze budują czołgi, ty się tych czołgów boisz, nie chcesz płacić 2% PKB, my płacimy 4% i prosisz nas tutaj o ten parasol. Oczywiście tak ujmuję to skrótowo, ale tak mniej więcej ta rozmowa wyglądała.

I powiem szczerze, że od tego poprzedniego cyklu i tej mentalności natowskiej, ja też przypomnę, że kilka tygodni po objęciu obowiązku pojechałem i żeśmy rozważali wtedy nową strategię wojskową NATO, to też było naprawdę przeżycie ogromne, w sensie konfrontacji z tym mentalem natowskim, no już mocno odstającym od rzeczywistości. No i wtedy była taka swoista nadzieja, że faktycznie, że ktoś wszcząśnie tym systemem nieco, że zaczną się pojawiać te pieniądze, bo niekończące się narady, złote myśli wszystkich tych, którzy nie mieli ani zdolności, ani 2% PKB nie płacili, no były takie troszeczkę frustrujące. Oczywiście nakładałem na to wszystko Ten język realizmu politycznego, że mogę się złosić jako żołnierz, ale przecież szef sztabu Niemiec nie może pojechać do kanclerz Merkel i powiedzieć jej tam wprost. Natomiast coraz większy, coraz bardziej słyszalny był głos Polski.