Strefy czasowe wojny

Ale zobaczmy, możemy mówić o kilku datach rozpoczęcia II wojny światowej i kilku datach jej zakończenia. Ale zarówno pogląd, że wojna zaczęła się 1 września, jak i pogląd, że zaczęła się na przykład w 1937 roku, to będzie zawsze pogląd w jakimś zakresie dyskusyjnym. Bo ten Czech, żołnierz armii czeskiej u boku aliantów, na przykład wyobraźmy sobie pilota czeskiego służącego w polskim dywizjonie, który widzi plakat Polska pierwsza w walce. I ten Czech może pomyśleć, okej, myśmy się nie bronili, a Polacy stanęli do walki i przelewali swoją krew od 1 września. Może im się ten plakat należy. Ale kurczę, przecież ja uciekłem z Czech, jak wkraczał tam Wehrmacht. Uciekłem do Polaków, a potem do Anglików, bo chciałem walczyć z Hitlerem, bo Hitler najechał mój kraj, zniszczył niepodległość mojego państwa praktycznie bez wystrzału, ale on ją zniszczył.

A więc stopniowo zaczynają z mapy Europy znikać państwa. Najpierw Austria, potem Czechy, a na końcu we wrześniu 1939 roku my. I to jest pierwsza strefa czasowa wojny, będąca efektem przygotowań do wojny państwa niemieckiego, które jak już się przygotowało, to zaczęło podbijać, tylko że na początku się wszyscy albo poddają, albo są zmuszeni się do poddawania, stąd Poland first to fight. Myśmy się nie poddali, więc nas rozjechali walcem. I 17 września jeszcze dostaliśmy Armię Czerwoną, bo Stalin też przecież dąży do tej wojny, ale na razie stoi z boku. Dla niego podbój Kresów to jest specjalna operacja wojskowa, to nie jest wojna. On nie bierze udziału w wojnie. Hitler walczy z Wielką Brytanią i Francją, a Stalin nie. Dlatego kiedy Brytyjczycy i Francuzi wpadli na pomysł, że może wylądują w Skandynawii w marcu 1940 roku, Stalin podkuli ogon.

Nie. Czy zdecydowaliśmy o tym, czy my mieliśmy coś do gadania, że Lwów będzie Polski albo będzie w ZCCR? Nie mieliśmy. Ale do czego ja zmierzam? Otóż zmierzam do tego, że ta pierwsza strefa czasowa wojny otwiera się w Europie Środkowo-Wschodniej i Niemcy realizują pierwszy etap II Wojny Światowej. Uzbroili się, są państwem położonym centralnie w Europie i postawa Niemiec jest punktem odniesienia wobec każdego mocarstwa w Europie. Znaczy każde mocarstwo, nie mówiąc już o małych państwach i średnich, ono musi się odnieść do tego, co robią Niemcy. Bo to, że Stalin się zbroił w latach 30., to mało przeszkadzało albo niewiele przeszkadzało np. niektórym Francuzom. Po drodze była Polska, po drodze były Niemcy, więc zbrojenia Związku Radzieckiego były źródłem niepokoju w gabinetach i w sztabach armii francuskiej, podobnie jak w Londynie, ale Związek Radziecki nie stanowił egzystencjalnego zagrożenia dla Francji i Wielkiej Brytanii, nie stanowił egzystencjalnego zagrożenia dla Włoch, nie stanowił egzystencjalnego zagrożenia dla Stanów Zjednoczonych.

Nie planujemy wejść do wojny, prezydent użył bardzo krótkiego określenia, a teraz jakby rozwijam myśl, nie cytuję Roosevelta, tak? Ale po co mamy teraz budować samoloty, które będą przestarzały za 10 lat? Patrz, z perspektywy Roosevelta, Roosevelt wie, że wojna będzie, ale nie za chwilę. To, co się dzieje w Europie, to, co się dzieje w Azji, nie pcha go jeszcze do decyzji o szerokich zbrojeniach w Ameryce. Podobnie to, jak się Stalin zbroił jak szalony, Nie było powodem, żeby panowie dżentelmeni w Londynie dali więcej funtów na zbrojenia. Jasne, jak Japończycy już w 31 roku zaczęli robić rozrubę w Azji, to w Londynie dżentelmeni powiedzieli, przydałoby nam się zakwestionować naszą regułę 10 lat i może zasąść dawać więcej funtów na armię. Ale w sumie Japonia jest daleko. To nie jest nasze egzystencjalne zagrożenie.

Rok 1941, Zachód Zjednoczony, oczywiście Francja, Wichy to osobny temat, ale Zachód staje ramię w ramię, Anglosasi stają ramię w ramię do wojny z Niemcami. Amerykanie zamrażają Niemcom ich aktywa w Ameryce, im i ich sojusznikom, różnego rodzaju embarga. Ameryka wysyła wojska do Europy, Islandia jest częścią Europy i stopniowo Roosevelt szykuje się w ramach Lend-Lease'u, zasila bronią każdego, kto walczy z hitlerami. I Ameryka w 1941 roku znajduje się już w swojej strefie czasowej wojny. Trzecia strefa czasowa się otworzyła. Najpierw była Europa Środkowo-Wschodnia, potem była Europa Zachodnia, czyli najpierw, jak wiemy, we wrześniu 1939 płonęła Warszawa, w czerwcu 1940 roku Niemcy zajęli Paryż, a jesienią 1941 roku na Atlantyku niemieckie U-Boty i amerykańskie niszczyciele wzajemnie do siebie strzelają.

Otwiera się kolejna strefa czasowa wojny. USA jest gotowe do wojny. Potrzebny jest jeszcze oficjalny jakiś powód, żeby do tej wojny wejść. I dopiero wtedy, w grudniu 1941 roku II wojna światowa przyszła do Azji, kiedy armia japońska zaatakowała Brytyjczyków, zaatakowała Holendrów i Amerykanów. Na obszarze Filipin, Malajów, Chin. I otworzyło się czwarte, ostatnie okienko czasowe, strefa czasowa II wojny światowej właśnie w Azji. W Azji II wojna światowa wybuchła 7 grudnia 1941 roku. To jest pogląd, który spotkamy w wielu publikacjach, w wielu książkach, w wielu podręcznikach i jest to pogląd, z którym ja się w pełni zgadzam. Dopiero na końcu II wojna światowa przyszła do Azji. A ktoś może powiedzieć, no i jak to?

No przecież ci Japończycy już w 1931 roku w Mandżurii, a potem w 1937 roku na Chiny, a potem się strzelali z Rosjanami, a potem w 1940 roku weszli do francuskich Indochin. No to jak dopiero tego 7 grudnia 1941? A no jednak tego 7 grudnia właśnie dlatego, że nie byłoby tego 7 grudnia 1941, gdyby w 1936 roku Hitler nie wszedł do Nadrenii, gdyby w 1939 roku nie wywołał wojny, I gdyby Anglicy nie poszli na tą wojnę z nim. No przecież japońscy strategzy zakładali, że mocarstwa europejskie zajęte są wojną. Że armia japońska no ważyła się wkroczyć do Indochin. No bo Francuzi byli słabi, przegrali wojnę z Niemcami, musieli z nimi zawrzeć upokarzające zawieszenie broni. W związku z czym Japończycy żerowali. Na efektach II wojny światowej w Europie żerowali w Azji.

Amerykanie już właściwie tego nie musieli robić, bo oni równolegle toczyli dwie wojny, znaczy na dwóch frontach i na obu tych frontach rozwinęli niewyobrażalną potęgę, ale jeszcze doszli Rosjanie. I w sierpniu 1945 roku jeszcze Rosjanie ruszyli na Japończyków, a w międzyczasie Amerykanie uzbroili chińską armię. Która oczywiście nie była gotowa. Generał Widemeyer mówił, że Czajnkańszakowi nie jesteś jeszcze gotowy. Proces uczynienia chińskiego wojska jakimkolwiek sensownym wojskiem, w rozumieniu nowoczesnym wojskiem, nawet Amerykanom zajmował niewyobrażalnie dużo czasu i budził gigantyczną frustrację. Ale nawet chińska armia Kuomintangu, stopniowo wzmacniana amerykańskimi dostawami, no, odbudowywała swój potencjał. I w roku 1945 pokonanie Japonii po upadku Niemiec było już procesem niezwykle szybkim.

Jak oni walczą i walczą i Niemcy zaczynają wygrywać, Ameryka się budzi, szykuje się do wojny. Francja pada, Japończycy zyskują śmiałość, zaczynają robić niemądre rzeczy. Ameryka najpierw wchodzi do wojny, a potem Japonia. To znaczy Ameryka, która nie strzela, ale strzela. Wchodzi do II wojny światowej przed Japonią, a Japonia wchodzi ostatnia. Japonia jest tym wszystkim właśnie najbardziej tragiczna. Wchodzi do wojny jako ostatnia, ale nie jest dobrze przygotowana. Bo ten proces jest dla niej za szybki. Proces zbrojeń, proces wydarzeń na świecie jest dla niej za szybki. Plan generała, a wtedy jeszcze nie generała, Uydemajera z 1941 roku, że oni do 1943 roku w Ameryce zbudują sobie armię i marynarkę nawet na 200 dywizji i 10 milionów ludzi jest przecież decyzją Ameryki o wejściu do wojny.