17: Stereolab – Dots and Loops

Okej, co ja teraz? Rainbow Conversation. Chodźmy na stronę B, jeżeli tutaj chyba możemy o tym mówić. Nie wiem, czy ta płyta ze względu na to, że na stronie drugiej są dwa bardzo długie utwory, była tak podzielona, wiecie może? Nie mam pojęcia, dla mnie to jest epoka CD, więc tutaj nie ma żadnych stron. No ale musiało wyjść. To chyba Rainbow by zamykało A, tak mi się wydaje. Teraz zobaczę. No dobra. No dobra, to sprawdzaj, a ja powiem coś takiego. Gane jest znany z tego, że kocha ten akord durowy z Septymuą Wielką, ten Mai7, ale na tej płycie pojawia się często, bardzo często, bardzo specyficzny inny akord, durowy, słuchajcie, który można rozpatrywać jako durowy, ale z Septymuą Małą.

Ale wystawiam 6 na 10. Ja w międzyczasie sprawdziłem, jak wygląda podział na strony i słuchajcie, no oczywiście, że to był po prostu podwójny winyl, więc ta płyta ma cztery strony i pierwsza strona to są pierwsze trzy utwory, potem Strona B pierwszego winyla kończy się na Rainbow Conversation. I drugi winyl wygląda tak, że strona A to jest jakby po prostu Refractions i potem są trzy utwory na stronie B. O, to ładnie, elegancko. 3-3-1-3 ładnie. 3-3-1-3, tak. No, jeszcze tam bramkarza dodać i można zagrać jakby w tym ustawieniu mecz. No dobrze. Tęczowa Konwersacja. I tu wchodzi Grzegorz Braun z interwencją poselską i mówi Szczęść Boże, żądam natychmiastowego przerwania tej audycji propagującej i tak dalej.

I tam jest trochę takich brzmień właśnie deszczowych, akustyczno lekko zorkiestrowanych. Jakie potem można spotkać u Stereolab? Nie jest to ta skala wpływu jak na zespół Clientel, który jakby skopiował jeden do jednego, ale jest w tym utworze jak najbardziej. W niektórych utworach. Ja bardzo lubię jak ten utwór się rozpędza w okolicach drugiej minuty, dochodzą kolejne warstwy chórków, instrumentów, zaczyna to wszystko naprawdę imponująco. Współbrzmieć. Nie podejmuję się mówienia o wpływach minimalizmu, to pewnie Borys tutaj zaraz też wypunktujesz. Ale ogólnie moje wrażenie jest takie, że to jest chyba najbardziej taki niedoceniony track na tym albumie, co już potwierdziło się, bo Michał dał nam ostatnim. A u mnie to się łapie do pierwszej połówki, bo na miejscu piątym umieściłem Rainbow Conversation.

Na Cobra and Faces właśnie to wykiełkuje bardzo i ja uważam, że Rainbow Conversation to jest kolejna po Flower Called Nowhere, a może nawet bardziej taka bezpośrednia zapowiedź Cobra and Faces w opracowaniu, w instrumentacji, w tych smykach, które są tak statycznie jakoś drżące, że trochę brzmią jak melotron. W tym pulsującym fortepianie nawiązującym właśnie do minimalistów, do Reicha, gdzie tam ciągle bulgocze w tle. No oczywiście te plecionki wokalne, zarówno w leadach, jak i w tych blokowych harmoniach głosowych. Tu jest jakby spory rozmach w tym tracku. Tu zwróćmy uwagę, że słuchajcie, ile tutaj kurwa, zresztą na całej płycie, ile jest granie jednocześnie instrumentów i wszystko słychać. Wszystko, wszystko dziańko, każdy detal kurwa.

I tutaj przywołam wypowiedź Redaktora Igora Stefanowicza z Tylko Rocka z roku 1999, więc to było na etapie płyty Cobra and Faces, ale moim zdaniem to spostrzeżenie jego świetnie pasuje też do Rainbow Conversation. Mianowicie, niemożliwe, żeby dorośli ludzie tworzyli z pełną naiwnością tak sielskie klimaty, jakie słychać tam podaje na tym albumie. Jest to działanie przewrotne. Musi w nim być jakiś element schizofrenii, muzycznej paranoi. Niby zdrowe, czyste dźwięki, a gdzieś tam niepokój się czai, nie? Dokładnie. Bardzo się cieszę, że ktoś to i w Polsce w momencie premiery Coburn Faces zauważył, że jest to wyzwanie, jest to gra intelektualna. To nie jest do końca na serio, a jednocześnie jest to bardzo serio, bo zrobione jest to tak, jak podkreślamy to cały czas, fantastycznie od strony jakby realizacyjnej, wykonawczej.

No i teraz wchodzimy w taką strefę na tej płycie, która dla mnie jest taką strefą eleganckiego chillu. I to są utwory Diagonals, Prisoner of Mars i Rainbow Conversation. One są dla mnie takie Trochę podobne, niekoniecznie formalnie, ale vibe mają myślę taki właśnie bardzo lounge'owy. Diagonal zaczyna się super loopem takiej perkusji, która taka jest jakby spiczowana, idzie do góry coraz bardziej, no faktycznie tak jakby szła po przekątnej po prostu. Pod względem harmonicznym, no to znowu wracamy do takich dwóch naprzemiennych akordów. Tam praktycznie nic się więcej nie dzieje w harmonii. To metrycznie jest takie spoko.

No a potem jest Rainbow Conversation i mamy pięć czwartych, takie na pełnej. To jest też znowu taka wakacyjna, taki wakacyjny utwór. Tam jest też marimba, przeszkadzajki. Mary tam śpiewa takie onomatopeiczne rzeczy, takie ma wstawki. Tekst jest o miłości. No i tak, no i to są takie trzy, dla mnie takie trzy chillowe utwory. No i teraz wjeżdża Refractions in the Plastic Tube, że kocham te tytuły, który naprawdę lubię. Ma bardzo ładne akordy, bardzo piękną frazę. Też jakiś taki jest bujany, walczykowaty. Podoba mi się to, że ta fraza się też tak rozkłada nierówno, w sensie, że pierwsza ma dwa takty, a ta odpowiedź ma cztery.

A potem jeden z nich był na drugim, a drugi na czwartym. Więc ten, który był na drugim, jest pierwszy. To podaję w takim razie komisyjnie wyniki, stosując tę metodę. Najgorszy utwór, dziesiąte miejsce, to jest Contro Natura. Wszyscy go daliśmy w ostatniej trójce. Potem dwa utwory, to już nie będę rozstrzygał, bo to nie jest ważne. Na ósmym miejscu Diagonals i Prisoner of Mars. Siódme to jest Ticker Tape of the Unconscious. Szóste Rainbow Conversation. Piąte Parsec. I teraz czwarte to będzie Refractions in the Plastic Pulse. Trzecie to będzie Brackhage. Brackhage. Brackhage. I właśnie ten przypadek, że mamy dwa utwory, które mają tyle samo punktów, ale na drugim będzie w takim razie The Flower Called Nowhere, a na pierwszym Miss Modular.