17: Stereolab – Dots and Loops

Dzień dobry, cześć i czołem. Pytacie skąd się wziąłem? Jestem Wesoły Płytkast, czyli taki podcast, w którym omawiamy ważne płyty, utwór po utworze, a są z wami dziś tradycyjnie. Kuba Ambrożewski. Michał Bogatez-Łoża Hoffman. I Borys Dejnarowicz. I dzisiaj zapraszamy na omówienie albumu Dots and Loops w formacji Stereolab. Sto lat. Sto lat. Tutaj przyznam, że w ramach naszego cyklu urodzinowego to jest właśnie ten odcinek, w którym ja zaproponowałem płytę do analizy dzisiejszej. Czego nikt nie zgadł. Czego w końcu ktoś zgadł po jakichś tam podpowiedziach, aczkolwiek jestem zdumiony, że... Ale to było dwa dni po publikacji odcinka.

Jeżeli już zacznie się analizować dany utwór i ma się już jakiś grunt, to prawdopodobnie na tym gruncie wyrośnie to samo, co wyrosło w poprzednim kawałku i jeszcze w poprzednim. To jest muzyka konceptualna, to jest muzyka matematyczna, to jest muzyka wręcz algorytmiczna miejscami. I nie są to algorytmy datowane na 2023. To nie są jakieś algorytmy bardzo głębokie, z namysłem liczonym w Googleplexach operacji zmiennoprzecinkowych. Po prostu, kiedy zakładałem, że coś się zdarzy za chwilę, zwykle tak się I jak słuchałem tej płyty po raz pierwszy intuicyjnie i jak słuchałem jej po raz dwudziesty pierwszy teraz przed Płytkastem.

Cały ich lounge zaczął się na takiej epce, którą zrobili dla pewnego rzeźbiarza. To była jakaś muzyka na jego wystawie. Music for the Amorphous Body Study Center. To jest 1995 rok. Tam są numery Pop Quiz i Extension Trip. I to już pierwszy raz można słyszeć, że oni robią wyraźny zwrot w tym kierunku. W stronę czegoś, co przypadkowemu słuchaczowi indie, alternatywy, może się kojarzyć właśnie z easy listening, a tam tak naprawdę to jest taki wystudiiowany take i wystudiiowana jakby taka adaptacja tego popu lat sześćdziesiątych, krytyczna, o czym zaraz powiem. Jeśli Emperor to ma to Ketchup, który też jest jakby płytą, gdyby była trochę krótsza to Małgorzata nawet by się lepiej nadawała na Płytkast, po prostu tam jest dużo numerów.

W ogóle sam ranking jest też dość karkołomnym wyzwaniem. Myśmy chyba na tę płytę się zdecydowali gdzieś, no nie wiem, z sześć tygodni temu i ja cały czas tej płyty słuchałem w tym czasie i szczerze mówiąc dopiero Wczoraj, spinając moje notatki przed nagraniem, musiałem w ogóle do tego podejść, bo w ogóle w mojej głowie nie rysował się wcześniej kształt tego rankingu, co jest też dosyć wyjątkowe, bo ja zwykle wiem od początku mniej więcej, co gdzie ląduje. Ale dobra, to są technikalia, to jest też jakiś element naszej zabawy w Płytkast, że sobie to oceniamy, rankujemy, ale tak naprawdę chodzi tutaj o rozmowę. Ale będziesz rankował? Nie, będę rankował, ale nie będę oceniał. W pewnym sensie będziesz oceniał, ale nie eksplicytnie.

Chciałoby się rzec taki deszcz, że ulewa aż śpiewa. Grzegorz Braun na pewno nie miałby po drodze z zespołem Stereolab. I z Płytkastem. No właśnie, zawsze się wspomina o tych wpływach brazyliany, bosanowy, oczywiście tak, zostawię to koledze, jeszcze który jest po mnie. Natomiast jestem ciekaw, co powiecie na to skojarzenie, bo ten deszczowy taki początek z gitarą akustyczną odsyła mnie trochę do Nica Drake'a, takiego z Brighter Later. I to jest druga, hashtag druga brytyjska referencja w dzisiejszym odcinku. Co może ma jakiś sens, jeśli już szukamy tych, szukalibyśmy tych wyspiarskich inspiracji u Stereolab, to właśnie ta druga płyta Drake'a, poza tym, że jest wysmakowana harmonicznie, to jest też jego najbogatszą aranżacyjnie, najbardziej studyjną płytą.

Będzie to Małgorzata Penkalla. Dla odmiany wybitna muzyczka. Muzyczka wybitna z chociażby takich projektów, możecie ją kojarzyć jak Enchanted Hunters albo aktualnie Formacja Róża. A przy okazji również muzyczna erudytka, koneserka i miłośniczka Stereolab. Zespołu, z którym ma dużo wspólnego nie tylko jako słuchaczka, ale też jest tam coś więcej, są fajne anegdoty. Zapraszamy do wypowiedzi Gosi. Epickiej wypowiedzi. Cześć, tu Gosia Penkalla. Bardzo dziękuję, że zaprosiliście mnie do tego Płytkastu. Moja sympatia do zespołu Stereolab trwa już od bardzo, bardzo dawna i pewnie dlatego też zostałam tu zaproszona.

Do Soma Studios. Myślę, że to słychać też na tej płycie. A to jest ciekawa rzecz. O ile słychać, bo pewnie trochę tak, a o ile właśnie też nie do końca słychać w kontekście tego, z czego McEntire jest najbardziej znany, ale on też potem zaczął zmieniać trochę swoje takie stemple brzmieniowe. Bo na przykład jak produkował Broken Social Scene, to też jakby trochę inaczej brzmiało niż wcześniej. Po prostu osobowość Kuby go zdominowała. Szczerze to z tego, co ja słyszałem, to tam po prostu chłopaki przyjechali tak przygotowani, że McEntire powiedział, aha, czyli moja rola jest, że po prostu... Pomogę wam zrobić to, co wymyśliliście. Każdy zespół ma swoje mode operandi. Dobrze, panowie. To był bardzo długi odcinek Płytkastu, bo doliczając naszego gościa, naszą gościnie, przekroczyliśmy grubo dzisiaj... 17 godzin.