17: Stereolab – Dots and Loops

Jednocześnie używając tych narzędzi jakby, nie? Czyli jest to punkowy przekaz, załóżmy, który jest Z zupełnie biegunowymi narzędziami jakby wyrażany. To jest fascynujący zabieg w ogóle. Ktoś może powiedzieć, że to jest przeintelektualizowane, ale to jest jakiś niewyczerpywalny wątek. Ja o tym myślę non stop. Mi się to też kojarzy bardzo z filmami Goddarda. A mi z zespołem Chumbo Wumbo. Ale zupełnie poważnie. Zupełnie nie widzę analogii tutaj. Bardzo lekka, komercyjna muzyka z bardzo ostrym przekazem. Jasne, tylko że to w ogóle nie jest komercyjne. Miss Modular to jest zupełnie autorska sytuacja. Ona się nie mieści w żadnym formacie ówczesnego popu dużego, mainstreamowego. No ale jest to easy listening, nie powiedzmy, że tego się ciężko słucha.

Tak, tylko że to jest easy listening, to jest jakby rodzaj retro-futuro easy listening, który mruga okiem do ludzi, którzy wiedzą, że taka muzyka faktycznie była mainstreamem, na przykład, nie wiem, we Francji w 65 roku. To jest przedsięwzięcie, wyzwanie intelektualne i ono oczywiście było skierowane do nielicznych, ale fakt, że dzisiaj o tym rozmawiamy, to jest metapop. Fakt, że o tym dzisiaj rozmawiamy, myślę, że to jednak nadal rezonuje i zupełnie się to nie zastarzało w znaczeniu jakiegoś dziadostwa, że parę osób się zebrało i gdzieś tam coś cytowało zupełnie hermetycznego, niszowego. Nie, ten wątek się będzie przewijał jakby do końca popkultury, do końca świata. Więc ja bym powiedział też, że skojarzenie z Goddardem i jego filmami jest tutaj bardzo wyraźne.

Dla mnie to są jakby w ogóle zlepione rzeczy, w sensie pewnego vibe'u. Bo to również był, niektórzy mówią, że pierwszy, na pewno jeden z pierwszych reżyserów, Którzy podeszli do materii filmowej na zasadzie, że to jest wszystko polemika, to jest wszystko krytyka w znaczeniu nie tylko czepiania się, jakby jednoznacznie słowa krytyka, ale w znaczeniu właśnie rozkładania naczynniki, pierwsze dekonstrukcji, analizy, przyglądania się jakby tym elementom, jak one rezonują, co znaczą, jaką odpowiedzialność ponosimy za używanie takich, a nie innych środków i tak dalej. Kiedy oglądamy filmy Goddarda, nie wiem, z lat 60., to co? Strzelają się, jakby jest dziewczyna, jest dwóch gości, jest pistolet, jest jakaś akcja, wstęp, rozwinięcie, zakończenie. Nie, to wszystko jest jakby metafilm, jakby on na żywo w czasie rzeczywistym komentuje jakby jako autor, tak, przez duży a reżyser, widzowi te wydarzenia na zasadzie, okej, znacie te konwencje, znacie jakby ten schemat, teraz ja go rozsadzam, zadaję wam pytania wprost, o co z tym chodzi.