17: Stereolab – Dots and Loops

Koncept, który się już trochę zapętla. To teraz ja się tak odniosę. Krótka wyliczanka, postaram się naprawdę streścić. Karol Marx, surrealizm, sytuacjonizm, Paul de Cruyff, Roman Polański, Stan Brakhage. Jean-Jacques Perret, Bernard Parmegiani, BBC Radiophonic Orchestra, Biela Bartok, Prokofiev, Messien, Cage, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, Kraftwerk, Kahn, Faust, Neu, Velvet Underground, Silver Apples, White Noise, Suicide, Soft Machine, Pink Floyd, Frank Zappa, Nurse with Wound, Bert Bacharach, Brian Wilson, Carpenters, Free Design, Serge Gainsbourg, Francois Zardy, Franz Gall, Yoko Ono, Osz Mutantes, Antonio Carlos Jobim, Dizzy Gillespie, Krzysztof Komeda,

Borys, chcesz zacząć czy nie chcesz zaczynać? Bo to jest niewdzięczna rola zacząć tutaj. Ja mogę zacząć, nie ma problemu dla mnie, ale też nie upierać. Ja ostatnio zaczynałem. Ja mogę na przykład o Miss Modular zacząć. Może ty byś zaczął, Brakhage. Dobrze, dobrze. To ja zacznę od Brakhage. Od razu powiem, że ja dzisiaj rezygnuję z ocen. Moim zdaniem w przypadku tego albumu one mają bardzo umiarkowany sens, żeby nie powiedzieć, że go nie mają. Po prostu wydaje mi się, że te utwory są bardzo blisko siebie. To jest w ogóle bardzo równa płyta. Odległość między pierwszym a dziesiątym miejscem w moim rankingu jest bardzo, bardzo niewielka. Myślę, że nawet jest mniejsza niż była na Black Sea. To też wynika z tego, że utwór z pierwszego mojego miejsca nie sięga jednak szczytu skali, od razu zaspoiluję, gdybym już go oceniał.

Ale też ten ranking biorę w duży nawias. Biorę go w brakage. Brakaż. Ja się teraz dowiedziałem, że Brakage to był jakiś artysta, tak? Tak. Nie miałem o tym zielonego pojęcia. Był to eksperymentalny filmowiec. Pomyślałem, że piękny tytuł, taki bardzo ładnie wygląda, bardzo ładnie brzmi po francusku, a to nie po francusku. Brakaż. Co ciekawe, on zmarł w 2003 roku, więc jestem bardzo ciekaw, co sądził o tym. Niestety nie udało nam się pozyskać jego odpowiedzi. Dlaczego popełnił samobójstwo? Nie wiem, nie mieliśmy okazji go o to spytać. Natomiast nie, tak szczerze to w czasach ochrony praw jakiś tam wizerunkowych to dzisiaj mógłby być z tym problem, szczerze mówiąc.

Okej, czyli twoje miejsce pierwsze. Słuchajcie, to w ogóle jest jakiś bardzo taki mocny wątek filmowy, bo raz, że Stan Brakhage faktycznie jest patronem tego Tego pierwszego tracku, ale też tytuł całej płyty Dots and Loops ma swoje korzenie w eksperymentalnej animacji akurat, ale o tym jeszcze parę słów powie później nasza gościni. Natomiast, słuchajcie, co mogę powiedzieć? Tak sobie wybrałem płytę, o której można oczywiście dużo poopowiadać, ale też jakaś taka perspektywa osobista się tutaj będzie pojawiać niejednokrotnie.

To ja nie wiem jak on to robi. To jest właśnie ten case. Nie rozumiem tego. No właśnie. Dobrze, czyli przechodzimy do dwójeczki, jak rozumiem. Miss Modular. Z tego co pamiętam jedyny single, taki proper single z tej płyty i nic dziwnego. Słuchajcie, od razu powiem, że dla mnie dwa pierwsze nagrania z Dots and Loops to jest taka Specjalna kategoria, trochę na prywatne potrzeby taka nieoficjalna, to jest trochę taka muzyka magiczna dla mnie. Intuicja wyprzedza jakiekolwiek uzasadnienie, argumentację itd. Jak słyszę Brackage, jak słyszę Miss Modular, to włącza mi się jakiś odruch mimowolnie pod tytułem, że stężenie borysowości w tym jest tak duże, że to jest po prostu...

Pozdrawiam członków zespołu Mitch&Mitch. No i to tyle. Moje miejsce pierwsze, które mogłyby być zupełnie ex aequo z Brackage, bo te dwa numery są dla mnie jakąś nierozerwalną magią dziesiąteczka. Dziękuję. Bardzo ciekawe. No dobrze. No to fakt, że jest to kawałek najlepiej na tej płycie wykonany. To znaczy on najlepiej zapierdala. Ten groove jest tutaj Virtuozerski, to fakt. Taki funk w wersji ultralight. Mi się przypomniało Still Nothing Time, Jamiroquai, z płyty, którą kocham. Ja z kolei. Lato, plaża, wiecie, Sopocka plaża, Cyfem zaraża.

Także super. Moim zdaniem świetny pomysł. No dobrze, to zaczynamy od utworu Brackage. No samo zaczęcie jest super, wiadomo, jakiś taki odgłos, nie wiem, łączenia się z kosmosem. To nie ja wymyślałam, tylko gdzieś przeczytałam, ale w pełni się z tym zgadzam. Numer formalnie jest mega prosty, w sensie tam są dwa akordy na zmianę, takie lekko podcięte. Gdzieś tam pod sam koniec jest modulacja, ale po prostu na inne dwa akordy. W zasadzie to jest ta sama sekwencja, tylko gdzieś tam przeniesiona w dół i potem powrót do tych oryginalnych dwóch. Nie będę robić tutaj Hoffmana i mówić, co to dokładnie są za akordy, bo nie jestem aż taka mocna.

A potem jeden z nich był na drugim, a drugi na czwartym. Więc ten, który był na drugim, jest pierwszy. To podaję w takim razie komisyjnie wyniki, stosując tę metodę. Najgorszy utwór, dziesiąte miejsce, to jest Contro Natura. Wszyscy go daliśmy w ostatniej trójce. Potem dwa utwory, to już nie będę rozstrzygał, bo to nie jest ważne. Na ósmym miejscu Diagonals i Prisoner of Mars. Siódme to jest Ticker Tape of the Unconscious. Szóste Rainbow Conversation. Piąte Parsec. I teraz czwarte to będzie Refractions in the Plastic Pulse. Trzecie to będzie Brackhage. Brackhage. Brackhage. I właśnie ten przypadek, że mamy dwa utwory, które mają tyle samo punktów, ale na drugim będzie w takim razie The Flower Called Nowhere, a na pierwszym Miss Modular.