Małgorzata Halber i "Hałas", czyli codzienność w XXI wieku

On jest i u Sartre'a, on jest u Camille, on jest u Kierkegaard'a oczywiście. Oczywiście, zabrzmiałam już tak super akademicko. On jest też, ja bardzo, bardzo lubię Ferdynanda Pessoe. I ja myślę, że gdybym nie wiedziała, że istnieje Księga Niepokoju i nie spotkała się z nią, to dotyczy bardzo wielu książek tak naprawdę, ale ja bym się nie zdecydowała na taką formę, którą ma Hałas, bo proszę Państwa, oczywiście... Pan redaktor twierdzi, że jest to esej, natomiast moim zdaniem jest to absolutny zlepek różnych rzeczy. I taki był cel zresztą, ale odpowiem na twoje pytanie o przepuszczanie tego przez siebie.

U mnie w domu owszem były książki, stały na półkach, ale ja nigdy w życiu nie widziałam, żeby moi rodzice czytali. Nigdy. No dobra, ojciec czytał biografie jakieś, które wychodziły wtedy w latach dziewięćdziesiątych masowo, tak, to prawda, ale nie literaturę. I właściwie, gdyby nie... Tak próbuję pomyśleć sobie, kto był moim nauczycielem, kto był tym moim takim starszym kumatym kolegą, który mówi, jakie są fajne zespoły. I nie mogę sobie przypomnieć, ja to robię na własną rękę, to było jakieś takie polowanie na ciekawe treści. A powiedz, wcześniej wspomniałaś też, i ja mówiłem też o tym na początku, książka, którą z Olgą Dorendą stworzyłyście, książka o miłości, bo wydaje mi się, że jest jakaś taka, widać twoją drogę, bo ta książka,